Jon Batiste - World Music Radio (2023)

Conceptalbums vind ik vaak nogal hoogdravend dus ik hield mijn hart vast toen bekend werd dat dit album zou gaan over het alter ego van Jon: DJ Billy Bob Bo Bob en dan ook nog eens heel veel gastartiesten.
Ik ben vooral liefhebber van zijn jazz-kant maar op zich was WE ARE best goed te doen.

En dan ineens zie ik Kenny G staan.... alleen al van die naam krijg ik het Spaans benauwd.

World Music Radio is waar ik al een beetje bang voor was: pretentieus, hoogdravend en te veel tegelijk willen waardoor het verzandt in een potpourri van stijlen en teksten die ik soms ietwat pusherig vind.

Op zich best een leuke zomerplaat, maar van die zomer hebben we de laatste weken niet veel gemerkt en inmiddels klopt de herfst al een heel beetje op onze deuren. Komende dagen nog wat zomers weer? Laat maar zitten, nu hoeft het niet meer. Jon Batiste door de speakers om me zomerse vrolijkheid te bieden? Nu even niet, misschien later ooit nog eens.

Waar WE ARE door de kortere lengte leuk was, daar hoor ik hier een glijdende schaal naar beneden en Batiste is hier gewoon echt wat te hoogdravend en gelikt bezig (en dan hoor ik hier thuis: 'wat is dit voor lekkere muziek?'..... tja, gelikt dus......)..

Derhalve 3*.

Als ik dit luister, dan bekruipt mij het gevoel dat Jon Batiste teveel kanten op wil met dit album. Het vliegt alle kanten op, voelt te lang en niet consistent.
Meer als een idee dan een geheel. Een strengere selectie op de liedjes had het album ook veel beter gedaan. Nu luistert het prima weg, maar doet het me ook werkelijk helemaal niks.
Ik laat deze maar aan me voorbij gaan.

Holy moly, ik was hier best nieuwsgierig naar, maar moet t na een paar tracks al afzetten. Vreselijk onrustige irritante muziek (Drink Water, blehg! Bizar dat de Volkskrant dat uitgerekend nummer als geslaagd er tussenuit licht). Het is niet allemaal zo verschrikkelijk maar met de dieptepunten die ik nu al heb gehoord, kan het geheel geen voldoende meer gaan scoren. Deze gaat in mijn mapje 'Helemaal niks'.

Beetje raar, dit. Ik keek de clip van Candy Necklace met Lana en was pretty impressed dus had hoge verwachtingen. Die worden niet waar gemaakt. Met een strengere selectie was er een best ok plaat geweest, word er eerder gezegd. Nee, met een goede selectie was het een EP'tje. Met een strenge selectie een single die Lana boven de middelmaat tilt

Jon Batiste wist aardig bekender te worden bij het bredere publiek met zijn in 2021 gepubliceerde WE ARE. Ook maakte hij de muziek bij de Disney-film Soul. Natuurlijk was hij lang daarvoor al actief met meer jazz georiënteerde platen. Op dit album laat hij dat sowieso los. Een album dat je echt van hot naar her sleurt. En dat is zowel in stijl als in kwaliteit op te vatten. Batiste wil heel veel en misschien wel wat te veel op dit World Music Radio. Er staan teveel tempovertragende intermezzo’s op. Er staan teveel matige nummers op. Dit wordt zo’n album waar maar een paar losse nummers in verschillende playlists blijven hangen. Welke dat dan voor mij zijn? Het prima energieke Raindance, het rustige My Heart, het intieme Butterfly, het met spoken word omgeven Movement ’18 (Heroes) en het best mooie Running Away.