Ashtar - Wandering Through Time (2023)

Afgelopen juni werd ik op het forum alhier nogal lekker gemaakt met het nummer 'The Submerged Empire'.
Ik schreef toen: "Yorkshiredoom met blackmetalvibe. Dat eerste met name in het tweede deel als de viool inhaakt. Vanaf dat moment wordt het zeer aangename zelfs ronduit fokking gaaf."
Toch blijkt dat hele gave verder op dit album niet meer terug te vinden. Het is me wat te doorsnee met te repetitieve slow-tot-midtempo blackmetal. Niet slecht en redelijk genietbaar, maar allesbehalve bijzonder. Daar kan de mondharp in het ritualistische ambient intermezzo 'Voices (Collide Again)' niets aan veranderen.

Ik pleit schuldig, mijn waarde!

En ik moet zeggen, ik ben het over de gehele lijn met je eens hoor. Belhamels, die Zwitsers van Ashtar. Hun vorige wist mij niet te overtuigen, komen ze eerder dit jaar met een fantastisch, hierboven reeds treffend omschreven voorproefje en blijkt dat veruit het strafste te zijn van het gebodene. Nu, in tegenstelling tot voorganger Kaikuja staat hier dus wel een ontzettend knap nummer op dat zich wél weet te onderscheiden, dus enige clementie in het eindoordeel is wel op zijn plaats. De opener is ook nog best goed hoor, maar na het intermezzo valt de metaalmoeheid tijdens de laatste twee songs (en zeker de afsluiter) me aardig op de nek.

3,5 sterren