Current Joys - LOVE + POP (2023)

Laten we het simpel duidelijk stellen. LOVE + POP is een op hol geslagen ontembaar projectiel, welke alle kanten op stuitert. Nick Rattigan maakt het zichzelf met de nieuwste Current Joys plaat niet gemakkelijk. Waarschijnlijk voelt het voor hem juist allemaal heel zonneklaar aan. Als je hoofd een warboel van losse haperende contactdozen met overspannen bedradingen is, dan kan je alleen maar LOVE + POP maken. Het fragmentarische LOVE + POP is een aparte afterparty plaat. Een verdovende kater met de nodige onplezierige naweeën. Ik ga er vanuit dat de heerlijke ophitsende afsluitende U R the Reason techno het oorspronkelijke opstartpunt is. Hier is deze ode aan het nachtelijke uitgaansbestaan bewust op het laatste geplaatst, een eerbetoon aan het eindeloze dansavonden escapisme.

Is Nick Rattigan een genie, of mist hij juist alle connectie verbindingen met het aardse bestaan. Zijn angststoornissen maken het onmogelijk om normaal in de maatschappij te functioneren, dus schept hij zijn eigen normale wereld met zijn eigen normale regeltjes waarin hij in alle eenvoud aan muziek kan werken om deze vervolgens aan bevriende collega’s te presenteren. Wanneer is iemand trouwens normaal? Als hij zich aan de criteria van de maatschappij aanpast? Is het normaal als die eigenzinnigheid niet meer van belang is en je een meedraaiend radertje in het sociale netwerk bent. Hoe meer chaos op de plaat, hoe meer rust in de onnavolgbare gedachten van Nick Rattigan.

Nick Rattigan is zich weldegelijk van zijn aanpassingsgebreken bewust. Het kost hem zoveel slopende energie uren waardoor hij neerslachtig teleurgesteld in het leven staat. Deze deprimerende houding werkt ook in zijn muziek door, waardoor men Nick Rattigan al snel in het postpunk emo hokje plaatst. Als de Current Joys zanger ergens een aversie tegen heeft is het wel tegen dat claustrofobisch afbakenen. Kiest hij op de vorige Voyager reisgezelschapsschijf nog voor een meer in de lijn liggende cover van Shivers, het vintage The Boys Next Door prijsnummer van het oudste Nick Cave werk, nu opent hij de plaat met Walk Away as the door Slams van emo popcore rapper Lil Peep, de zoveelste slachtoffer van een schijnbare bewuste overdosis van het pijnbestrijdingsmiddel Fentanyl. Opiaten verzachten het leed, maar nemen de zielenpijn niet weg, triest dat deze dan als definitieve uitvluchtweg genomen worden.

Nick Rattigan zal zeker verwantschap ervaren. Lil Peep experimenteerde bewust met het leven en was zijn tijd ver vooruit. Toch steelt het Your Angel alter ego van Maddy Boyd hier de show. Haar sussende rol in een gewelddadige drugrelatie is een indrukwekkend weerwoord tegen de agressieve wanhoop van Nick Rattigan. Een tot het sociale media getransformeerd fataal Sid and Nancy punk liefdesverhaal. Juist in de vraag en antwoord duetvorm komt deze zo goed tot zijn recht. Een frontale oogopener, Lil Peep zou hier absoluut zijn goedkeurend blik over geworpen hebben en de medeschrijvers van Blink 182; Travis Barker en Mark Hoppus zullen dit zeker wel waarderen. Your Angel pakt tevens in het rauwe LOVE + POP titelstuk haar verzachtende helende momenten. Het crime passionnel bloed van de opener mengt zich met de rode lippenstift en levert een nare nasmaak op.

Het collaboratieverbond maakt hoe dan ook goed van de externe krachten van gastvocalisten gebruik. Lil’ Yachty breekt dit jaar eindelijk met de zeer strak in elkaar stekende Let’s Start Here hiphopplaat door en levert op de retro Gatsby regentreurnis synthpop een subtiele voorzichtige autotune bijdrage. Met iemand gezegend met hoogwaardige rapkwaliteiten verwacht ik echter net wat meer dan dat, het blijft bij een bescheiden cameo performance. Nick Rattigan cijfert zichzelf in het onzichtbare My Shadow Life schimmenlied weg, de hard aangezette Oddbody echo dwingt hem hier op een respectvolle manier naar de achtergrond. Het ontbreken van die evenwichtige zekerheid levert een doorgedraaide cyber Dr. Satan disbalans speeldoosje projectiel op. Bij de kwaadaardige traumatische nachtmerrie schreeuw van Brutus VIII in Rock n Roll Dreams heeft dit dus wel navolging. Dit Slow Hollows bandlid trekt zijn medecollega’s later vervolgens de stuurloze semi akoestische 3lefant diepte in.

Pas in de persoonlijke Cigarettes tijdbom overtroeft hij de stoet aan huurspelers. Dit is zijn dagelijkse gevecht tegen de paniekerige nervositeit, het aangeleerd schijngedrag om zich in de copycat gemeenschap staande te houden. Het dieptrieste I Feel Truth Inside of U klaaglied is een gebrek aan zelfvertrouwen, gebrek aan zelfrespect en de heimelijke hang naar contact. Met het empathische naargeestige Moon Sickness meet Nick Rattigan zich met het betere MGMT werk. Bb Put on Deftones is een oprecht gemeende poging om een liefdesliedje te schrijven, maar valt totaal vrouwonvriendelijk uit. LOVE + POP is fijn onoverzichtelijk, onbewust vrijgevochten met de nodige tegendraadse logica en onlogica. En toch klopt het allemaal.

Current Joys - LOVE + POP | Pop | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Current Joys - LOVE + POP - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Current Joys - LOVE + POP
LOVE + POP van Current Joys is een album waarop hoogtepunten en dieptepunten en mooi en lelijk elkaar in sneltreinvaart afwisselen, wat op zijn minst een onnavolgbaar en fascinerend album oplevert

Ik kon een paar jaar geleden niet zoveel met het vorige album van Current Joys, dat met de kennis van nu een behoorlijk toegankelijk album is. Ook op LOVE + POP zijn er momenten waarop het alter ego van de Amerikaanse muzikant Nick Rattigan verrast met tijdloze popsongs, maar het nieuwe album van Current Joys is ook een wat instabiel explosief dat ontploft wanneer je het niet verwacht. LOVE + POP is een album waar je van kunt houden en dat je kunt haten en beide uitersten liggen vaak dicht bij elkaar op dit onnavolgbare album. Het is een album dat jaarlijstjes kan halen, maar dat over een paar maanden net zo goed gezien kan worden als een van de mislukkingen van het jaar. Ik ben benieuwd.

Current Joys is een soloproject van de Amerikaanse muzikant Nick Rattigan, die ook deel uitmaakt van de band Surf Curse, waar ik tot deze week overigens nog nooit had gehoord. Current Joys bestaat inmiddels tien jaar en leverde in die tien jaar een ruime handvol albums af, voordat het alter ego van Nick Rattigan in 2021 flink wat aandacht trok met het album Voyager. Ik vond Voyager absoluut een interessant album, zeker wanneer de Amerikaanse muzikant koos voor gloedvolle pop met flink wat invloeden uit de jaren 80, maar ik vond het ook een wat wispelturig album, dat ik daarom uiteindelijk toch terzijde schoof.

Het deze week verschenen LOVE + POP vind ik nog een stuk wispelturiger, maar de pieken op het album zijn een stuk hoger dan het vorige album van Current Joys. Dat betekent bijna automatisch dat de dalen lager zijn op LOVE + POP en dat is ook zeker het geval. Current Joys strijkt af en toe stevig tegen de haren in met irritante vervormde stemmetjes, gebruik van de autotune, een eindeloze brei elektronica en flink schreeuwerige of tegendraadse passages. Het zijn momenten waarop ik helemaal niets kan met de muziek van Current Joys, die dan echt extreem lelijk is, maar het zijn momenten die slechts een deel van LOVE +POP beslaan.

Op het album rijgt de Amerikaanse muzikant de hoogtepunten ook zo nu en dan aan elkaar. LOVE + POP is een fragmentarisch album dat van de hak op de tak springt, maar dat ondanks het wat rommelige karakter van het album grossiert in onweerstaanbaar lekkere popsongs of minimaal fragmenten van deze popsongs. Het zijn popsongs die echte alle kanten op kunnen, want Current Joys heeft op LOVE + POP lak aan hokjes en conventies.

Het ene moment hoor je een suikerzoete maar ook zwaar melancholische popsong met een vleugje postpunk, die zo lijkt weggelopen uit de jaren 80 of 90, maar het volgende moment trekt Nick Rattigan je het heden in met stevig aangezette hiphop ritmes en een flinke bak elektronica. Zeker als de hoeveelheid elektronica wordt opgevoerd kan de muziek van Current Joys makkelijk ontsporen, maar LOVE + POP kan ook de andere kant opschieten en betoveren met prachtige klanken en zeer melodieuze songs.

Bij beluistering van LOVE + POP heb ik vrijwel continu associaties met Beautiful Freak van Eels, maar Current Joys zoekt veel extremer de grenzen op dan het debuutalbum van Eels en haalt het niveau dan dat album niet. LOVE + POP werd thuis bij Nick Rattigan opgenomen, maar het album klinkt als een album waaraan flink is gesleuteld in de studio. In flink wat tracks duiken gastmuzikanten op, waarvan de namen me overigens echt niets zeggen, maar die hoorbaar bijdragen aan de diversiteit op het album.

Ik ken niet veel andere en misschien zelfs wel helemaal geen andere albums waarop schoonheid en lelijkheid zo dicht bij elkaar liggen en de pieken zo hoog en de dalen zo diep zijn. LOVE + POP is een album dat ik het ene moment kan verafschuwen en waarvan ik het volgende moment zielsveel kan houden. LOVE + POP heb ik dan ook afwisselend terzijde geschoven en er vervolgens weer enthousiast bij gepakt, maar als ik eerlijk ben weet ik nog steeds niet wat ik nu precies moet met dit album. Ik hou het er voorlopig maar even op dat ik vooral de goede dingen wil horen op het nieuwe album van Current Joys en dan is het een bij vlagen goed en zeker fascinerend album. Erwin Zijleman