Hannah Wicklund - The Prize (2024)

Als dit bluesrock is, dan eet ik mijn gitaar op. Dit is pop op de meest poppy manier die ik me kan voorstellen. Overgeproduceerde, lawaaiige muziek waar elk nummer hopeloos op zoekt lijkt te zijn naar hooklines en catchy melodieën, breakdowns en banale modulaties in de laatste refreinen om daarmee de song nog een laatste kick mee te geven. Deze plaat is opgenomen met bekende hardrockers Greta Van Vleet, die ik nog niet echt ken. Maar na het horen van deze gecomprimeerde herrie, hoef ik die band ook niet zo nodig te luisteren.

Het gaat hier natuurlijk ook om de songs en de stem van Hannah. Hannah schreeuwt in de harde stukken en kreunt en hijgt zich door de rustige stukken. De songs zijn erg standaard, al zijn ze de kern niet slecht, alleen veel te basaal. Ik heb niets tegen popsterren als Pink of Katy Perry, maar het is mijn muziek gewoonweg niet. En dit klinkt als een gooi van Hannah om op dat niveau te komen.

Eén user had voor mij al gestemd (2,5*) en dat vind ik wel een goede score.