Monika Roscher Bigband - Witchy Activities and the Maple Death (2023)

"8 Prinzessinnen" is een erg toffe blend aan stijlen met stuwende bas en blazers! Één van mijn favoriete nummers van het jaar tot nu toe.
De rest van het album moet ik eerlijk gezegd nog vaker luisteren voor een goed oordeel. Nu geef ik 'm 3,5 sterren want dit album is veel te bijzonder voor een zesje.
Laat ik zeggen dat het avontuurlijk is; het gaat alle kanten op, en dat geldt ook voor mijn waardering.
De nummers ontwikkelen zich doorlopend met jazz, electronisch, rock (gierende gitaren in A Taste of the Apocalypse), avant-garde elementen.. Geen zaai moment, maar ook geen sfeer om lekker in te kunnen blijven hangen.
De jazzy / wereld klanken van "The woods" liggen me in elk geval wel, maar in andere nummers word verlang ik naar meer rust en eenheid (het instrumentale deel van Creatures of dawn, vooral fijne bas, wordt mij te snel ingewisseld door iets te veel theater, om om vervolgens weer te terug te komen met mooi getrompetter).

Een experimentele bigband-plaat in de hokjes pop/rock plaatsen gaat wel ver hoor. Maar over de muziek: ik dacht dat het me allemaal koud liet, maar daar moest ik na wat tijd en moeite toch van terugkomen. Bijzonder album van een stabiel goed niveau, met wat sporadische uitschieters. Dat zijn voor mij Queen of Spades en A Taste of the Apocalypse. En zo kan het zomaar gebeuren dat een van de interessantste jazzplaten van het jaar uit Duitsland komt.

Nou, een jazz album zou ik het ook niet willen noemen, zoals geen enkel hokje de lading dekt hier. Maar zeker een interessant album inderdaad.


Niet de 9 minuten durende opener? Die heeft alles vind ik.

Dit is feitelijk bigbandmuziek, hoe experimenteel ook. En bigband is in principe jazz. Maar je hebt gelijk dat in hokjes denken weinig zinvol is in deze.

Dark jazz / Jazzrock / Psychrock lees ik op discogs: https://www.discogs.com/release/26990379-Monika-Roscher-Bigband-Witchy-Activities-And-The-Maple-Death

Op jpc lees ik: Ein wilder filmischer Ritt zwischen Avant-Pop, Prog-Jazz, Math-Rock und experimenteller Elektronik: das dritte Album der 18-köpfigen Monika Roscher Bigband aus München.

Kan dit niet dan gewoon als avantgarde/rock of jazz/rock getagd worden op Musicmeter?

Goeie. Volledig accuraat kun je met max twee paraplugenres die je op deze site aan een album kunt hangen sowieso niet zijn. Maar pop/rock oogt alsof een willekeurige Beatles-fan hier geïnteresseerd in zou moeten zijn.

Vind prog-jazz geen verkeerde poging, overigens.

Progressive jazz is een valide term. Ik geloof dat jazzmusicarchives zelfs progressive big band als subgenre hanteert (oa Mingus).

Ja, allemaal leuk en aardig, maar wat vind je van dit gekke ding?

Nog niet geluisterd, ik heb net dechele discografie van House of Waters aangeschaft.

Mijn hemel, good heavens, mon dieu, mein Himmel... WAT EEN PLAAT!
Ik was nauwelijks halverwege of ik wist al zeker: dit is een absolute 5*-plaat. Met vlag en wimpel.
Wat gebeurt hier allemaal?

Björk, Magma, Diablo Swing Orchestra, Fantômas, Fire! Orchestra, The Dresden Dolls, Kamasi Washington en idd Charles Mingus (plus nog talloze bands en genres die door mijn hoofd schieten): het beste van al deze artiesten is in een grote pot bigbandjazz gemieterd en dendert vol bravoure door mijn speakers, mijn oren vol ongeloof en bewondering in shock and awe achterlatend. Dit is Willem Breukers natte droom: hij mocht willen dat hij ooit zo'n enerverende plaat heeft mogen maken. En ik heb de beste wijlen man heel erg hoog zitten.

Monika experimenteert lustig en avontuurlijk met duizend-en-een stijlen, tegelijkertijd is ze ook supercatchy, toegankelijk en sprankelend en dan niet eens alleen vanwege haar mysterieuze, doch zeer poppy zanglijnen. Ze heeft een beetje hetzelfde timbre als zangeres Anja Plaschg van Soap & Skin (ook bekend als gastzangeres van 'Goodbye' van Apparat die gebruikt is als tune van de scifi-horrorserie 'Dark')

Tijdens het luisteren tranen in mijn ogen: wat een genialiteit!
Tenslotte is de hoes ook nog een keer prachtig en uitermate doeltreffend en de lading dekkend.
Ik ben op slag stapelverliefd: "Monika, willst du mich heiraten?"