Richard & Linda Thompson - Pour Down Like Silver (1975)

Klassieker van Richard en Linda Thompson. Het album markeert een omslag in hun leven. Ten tijde van dit album zijn beide begaafde muzikanten tot moslim bekeerd en richten hun muzikale aandacht ook wat meer op wereldlijke zaken en wat minder op persoonlijk leed.

Het geluid is wat meer Folk dan op 'I Want to See the Bright Lights', maar er staan echt een paar wonderschone nummers op deze fraaie muzikale werkje. "Night Comes In" is wat mij betreft het hoogtepunt. Dit is ook het nummer waar de titel vandaan komt. Ook "Beat the Retreat" vind ik persoonlijk erg mooi.

Zeker een mooi album dit. Maar haalt het bij lange na niet bij 'I Want to See the Bright Lights'. Dat is in mijn ogen meer een klassieker. Maar voor mooie pop/folksongs moet je zeker bij deze 2 artiesten zijn. Nu nog achter het werk aan van zoon Teddy Thompson. Ook wat nummers van gehoord en klinkt ook zeker de moeite waard!

Met 'I want to see the bright lights' die zich met liefde in mijn auditief geheugen wist te nestelen, begon ik met enige verwachting aan dit album, mij niet van de wijs laten brengen door de bekering van geloof. Daar hadden wel meer artiesten last van in de jaren zeventig.

Hoewel aardig en onderhoudend, slaat het niet opnieuw een bres in mijn gehoor en weet het veel minder een plaats te veroveren als het hierboven genoemde album. Hier en daar vind ik nu zelfs die accordeon, in sommige nummers ietwat storend aanwezig.
Met Streets of Paradise begint het album wel aardig, maar heeft iets teveel sfeer van een Another day in Paradise van die Collins. Het ligt er allemaal net iets teveel bovenop. Zie hier ons eens betrokken zijn bij de maatschappij door onze bekering.

For shame of doing wrong, kan mij niet echt bekoren en de accordeon stoort mij in dit nummer teveel. Word al een beetje wantrouwend op wat mij dan nog te wachten staat.
Maar met The poor boy is taken away, zetten ze kort en sfeervol een nummer neer, zoals ik dat hun graag zie doen. Linda komt weer flink aan bod met haar prachtige stem. Dus mooi nummer.
Dan komt het mooiste nummer van het album en wat mij betreft een nummer dat thuis hoort in de top 100 aller tijden. De opbouw van dit nummer, het heerlijke gitaarspel van Richard, gewoon alles in dit nummer laat zien waartoe deze man in staat is en duidelijk maakt, dat hij een groot gitarist is. Op de remaster staat ook een live versie, die mij ook prima smaakt.

Jet plane in a rocking chair en Hard luck stories zijn vergelijkbare uptempo nummers, die wel aardig zijn, maar niet overrompelend. Wel hoor je daar goed in terug hoe Richard met zijn gitaarspel heel bepalend is en hoe relaxt dat allemaal klinkt.

Beat the Retreat is een mooi statement en luisterd lekker weg, subtiel en sfeervol.
Met dimming of the day sluit dit album rustig af met een soort van fade away met Dargai.

De extra tracks die hier niet bij staan vermeld zijn live uitvoeringen van Streets of Paradise dat niet veel anders klinkt als de album versie.
Een prachtig Nights comes in, daarna Dark end of the Street wat een mooi melodieus nummer is, die ik helaas te weinig op dit album ben tegen gekomen.
Beat the retreat haalt live wat van de sfeer weg van de album versie, maar is zeker niet onaardig.

Al bij al, heb ik er wel van genoten, maar de betovering is bij verre niet zo groot als bij I want to see the bright lights.
Voor mij is het sterkste nummer van het album Night comes in.
Kort daarna gevolgt door een gedeelde tweede plaats The poor boy is taken away en Beat the retreat. Met een goede derde plek voor Dimming of the day/Dargai. Daarnaast een eervolle vermelding voor de extra track van Dark end of the Street.

Een ietwat moeizame 3,5*

Geen klassieker, maar in mijn ogen veel sterker dan I Want To See the Bright Lights Tonight. Net iets minder mainstream, en daarom net wat puurder.

Hele constante, mooie plaat, met af en toe een soort zigeunersfeertje. Niet te kaal, ook niet te bombastisch, perfecte instrumentatie dus.

De hoogtepunten zijn voor mij 'Night Comes In' en 'Dimming of the Day / Dargai'.

Dimming of the day wordt door David Gilmour nog ten gehore gebracht op het Meltdown Concert in juni 2001, die dat jaar door Robert Wyatt werd geregisseerd. (DVD: David Gilmour in Concert - 2002).

Ik ken dit album verder niet, maar Dimming of the Day vond ik (in ieder geval voor wat betreft Gilmours uitvoering) erg mooi.

Wat een prachtig album is dit! Misschien wel hun beste...?
Had ik wel even nodig na al die Eurovisie-meuk van gisteravond.

Dit bevalt beter dan James Newman koosknook ?

Rudi S Lees ik het, ineerste instantie, nog verkeert ook. Ik dacht je geeft me een tip, maar je verwijst me naar die (brexit)man in zijn pyjama, wat een aanfluiting was dat....

ik reageer niet altijd even snel . in dit geval wil ik 16 jaar later wel stellen, dat ik het eens ben met de post van user musicfriek, dat dit album een stuk minder is dan hun klassieker "I Want to See the Bright Lights Tonight". dat is mij des te meer opgevallen, toen ik deze albums kort na elkaar beluisterde. dit album opent met "Streets of Paradise", dat vergeleken met de opener van hun 1e album "When I Get to the Border" een veel minder sterke compositie is. er staat ook geen song op dit album van het kaliber "Calvary Cross". de ballads op dit album vind ik ook net iets minder. blijft een feit, dat de nummers "Night Comes In", "Beat The Retreat", "Dimming of the Day/Dargai" een ijzersterk trio vormen, maar naar mijn bescheiden mening is het songmateriaal op "Bright Lights" over de hele linie genomen toch meer dan iets beter. van de track "Dimming of the Day" bestaat overigens een fraaie cover van Bonnie Raitt op haar album "Longing in Their Hearts".

uit de liner notes wat info over de heer en mevrouw Thompson (voor wie het weten wil):
quote
Richard Thompson, often regarded as Britain's finest electric guitarist, left the folk-rock pioneers Fairport Convention in January 1971 determined to pursue a more personal musical enquiry. Linda Thompson once declared by Time magazine as "rock's best woman singer" came from Glasgow to study in London but soon gravitated to the capital's folk clubs where she became a close friend of Sandy Denny. Richard and Linda first met in 1969 during the recording of Fairport's masterpiece "Liege & Lief", but it was during 1971 that their personal relationship blossomed. Musically they both contributed to the Bunch's "Rock On", Sandy Denny's "Northstar Grassman" and were members of an early incarnation of The Albion Country Band. Linda sang backing vocals on Richard's solo debut "Henry the Human Fly", and the couple were in demand as session musicians appearing on record with some of Britain's finest singer-songwriters
unquote

Naar aanleiding van de post van potjandosie weer eens beluisterd, samen met die twee prachtalbums I Want to See the Bright Lights Tonight en Shoot Out The Lights.

En dit album is inderdaad minder dan die twee, maar dan slechts een tikkeltje. Het is iets minder consistent, maar bevat daarentegen met Night Comes In en Dimming of the Day / Dargai een tweetal nummers dat ik vrij hoog in mijn top-10 van hun songs zou plaatsen.

mee eens Tonio. dat zijn inderdaad top nummers. plaatste gisteren een post bij het album "Won't Be Long Now" van Linda Thompson. een zeer fraai album van haar uit 2013 en gezien haar leeftijd (76) vermoedelijk haar laatste. zag dat er ook een "familie" album is gemaakt genaamd Thompson "Family" uit 2014. er staan op MuMe geen comments bij. ben jij misschien bekend met dat album?

Beat The Retreat is net Songs: Ohia, maar dan in de jaren '70. Bijzonder. Bijzonder mooi, ook. De laatste drie nummers vind ik ook wel de beste, samen met Night Comes In. Rest landt vooralsnog een stuk minder.