Linda May Han Oh - Aventurine (2019)

Ergens in de jaren 60 was er een nieuwe stroming opgekomen, die ze 3rd stream gingen noemen. Klassieke muziek was de eerste, jazz de tweede, en 3rd stream was een amalgaam van deze twee stromingen. Jazz die gecomponeerd was net als klassieke muziek, maar het is een moeilijke stroming die niet makkelijk in een kader te plaatsen is. Op de website Jazzmusicarchives is heel veel muziek als 3rd stream weggezet, die dat volgens mij niet is.

Waarom zeg ik dit? Ik denk namelijk dat deze prachtige plaat van bassist Linda May Han Oh wel eens een third stream-plaat zou kunnen zijn. Prachtige, filmische muziek die ook wel kamermuziek genoemd kan worden, maar niet (neo)klassiek .

Er is veel ruimte voor de strijkerssectie, maar ook pianist, een drummer die dubbelt op de vibrafoon en saxofoonspel van Greg Ward. Op enkele nummers is er een koortje aanwezig. Linda speelt zowel akoestische bas als electrische bas en is de bandleider. De solo's zijn spaarzaam maar zo nu en dan toch wel aanwezig (piano, bas, saxofoon en drums).

Het is echt een luisterplaat, die wat doet denken aan het latere werk van Wayne Shorter in complexiteit.