Hozier - Unreal Unearth (2023)

Persoonlijke favoriet “First Light” vangt de grote gevoelens die Hozier zo vaak beschrijft in zijn poëtische teksten. De instrumentatie van dit nummer werkt heel goed samen met de zang. Het is niet overdreven verdrietig, maar er zit altijd een vleugje pijn in Hoziers woorden. Het bouwt op naar een episch crescendo voordat het overgaat in een paar laatste tokkels van een akoestische gitaar: een zeer passende manier om dit album te beëindigen.

Het is altijd duidelijk geweest dat Hozier's connectie met de muziekkunst onuitsprekelijk sterk is, en "Unreal Unearth" bewijst dit alleen maar verder. Het meesterlijke gebruik van koorklanken, hartstochtelijke lyriek en flagrante emoties laten me kalm achter, maar verlangen nu al naar meer van deze vakman.

Niet helemaal mijn genre, maar dit is wel goed vervaardigde popmuziek.

Nog niks van het album gehoord, maar bah wat een vieze album cover. Dat zwart tussen de tanden...brrr
Mijn tandarts zou er schade van spreken en Hozier verplichten tot een cursus flossen.

De echte bekendheid voor Hozier begon natuurlijk met de ijzersterk single Take Me to Church. Hier na ebde de aandacht wat weg, maar dat betekende voor Hozier niet dat hij kwaliteitloze muziek ging maken. Ook zijn vorige plaat was ijzersterk en dan nu dus Unreal Unearth. Als je kijkt naar de tracklist lijkt een flinke zit, maar het is ook een zit die snel over is want Hozier overtuigd wederom. De warme stem van Hozier is prachtig en qua onderwerpen weet hij tekstueel ook weer uiterst te boeien. Hij is vindingrijk in zijn teksten en weet daar ook de juiste instrumentatie bij te kiezen. Van het tweeluk De Selby tot aan het comfortabele First Time. Van het stevigere Fransesca tot aan het intieme I, Carrion. Van de hitpotentie op Eat Your Young tot aan het poppy duet van Damage Gets Done. Van het overdonderende Who We Are tot aan het filimische Son of Nyx. Van het gospelesque All Things End tot aan het werkelijk prachtige To Someone from a Warm Climate. Van het eveneens (wauw!) zeer mooie Butchered Tongue, tot aan het sfeervolle Anything But. Ook nog van het volle Abstract tot aan het meeslepende First Light. Het blijkt wel dat dit Unreal Unearth en fantastische muzikale zit is met Hozier. Hij doet het dus weer!