Jeff Martin - The Seven Deadly Sins (2023)
mijn stem
4 stemmen
Australië
Rock
Label: eigen beheer
-
Şehvet Nora (Lust) (4:14)
-
Down on Your Knees (Gluttony) (5:16)
-
So Bitter (Wrath) (4:49)
-
Sorted and Sold (Greed) (4:55)
-
Send Her My Love (Envy) (4:12)
-
Blinded By (Pride) (4:33)
-
You Move So Slow (Sloth) (4:41)
0
geplaatst: 23 juli 2023, 13:32 uur
Waar The Tea Party de laatste tijd meer de rock kaart trekt kiest Jeff Martin op The Dealdy Seven Sins meer de Oosterse folk kant. Blinded By herinnert bijvoorbeeld wel heel erg veel aan het oudere werk van zijn band. Eigenlijk is er wat dat betreft op The Deadly Seven Sins niks nieuws onder de zon. Alle nummers kunnen net zo makkelijk geschaard worden onder zijn werk met The Tea Party of zijn eigen solowerk. Het wordt echter met zoveel kwaliteit gebracht en zo smaakvol gedaan dat deze plaat toch door iedereen gehoord moet worden. Lees de hele recensie op: https://www.rockportaal.nl/jeff-martin-the-deadly-seven-sins/
0
geplaatst: 10 augustus 2024, 11:00 uur
Jeff Martin is met zijn band; The Tea Party altijd een wat vreemde maar interessante band geweest in het muzikale landschap. De mix van harde rock, psychedelische effecten en het toevoegen van Oriëntaalse instrumenten maakte de band tot een intrigerend collectief.
Alsof The Doors en Led Zeppelin een muzikale samenwerking zijn aangegaan. Een grote doorbraak heeft er nooit echt ingezeten.
Zanger Martin wil af en toe nog wel eens een solo-uitstapje maken, en ditmaal doet hij dat met The Seven Deadly Sins.
De plaat ademt in alles The Tea Party, de stem is natuurlijk uit duizenden herkenbaar maar ook het instrumentale gedeelte is een regelrechte voortzetting van zijn broodheer.
Dat houdt in; sfeervolle songs die zich op midtempo afspelen, geïmplementeerd met Oosterse instrumenten en de gepassioneerde vocalen van Martin.
Echte uitschieters staan er niet op, de muziek kleurt redelijk binnen de lijntjes en muzikale erupties zo kenmerkend voor The Tea Party komen amper voor.
Dat maakt The Seven Deadly Sins niet slecht maar het album wil ook maar niet echt loskomen.
De arrangementen die voor de nodige spanning zorgden op veel voorgaande platen van Martin, leveren nu haast een tegengesteld effect.
Geen muzikale trip vol met wendingen maar eerder een plaat waarbij Martin zich wentelt in een warme deken en vertrouwd op zijn muzikale bagage, opgebouwd in het verleden. Dat maakt de schijf niet slecht maar doet je verwachtingen enigszins bijstellen.
Alsof The Doors en Led Zeppelin een muzikale samenwerking zijn aangegaan. Een grote doorbraak heeft er nooit echt ingezeten.
Zanger Martin wil af en toe nog wel eens een solo-uitstapje maken, en ditmaal doet hij dat met The Seven Deadly Sins.
De plaat ademt in alles The Tea Party, de stem is natuurlijk uit duizenden herkenbaar maar ook het instrumentale gedeelte is een regelrechte voortzetting van zijn broodheer.
Dat houdt in; sfeervolle songs die zich op midtempo afspelen, geïmplementeerd met Oosterse instrumenten en de gepassioneerde vocalen van Martin.
Echte uitschieters staan er niet op, de muziek kleurt redelijk binnen de lijntjes en muzikale erupties zo kenmerkend voor The Tea Party komen amper voor.
Dat maakt The Seven Deadly Sins niet slecht maar het album wil ook maar niet echt loskomen.
De arrangementen die voor de nodige spanning zorgden op veel voorgaande platen van Martin, leveren nu haast een tegengesteld effect.
Geen muzikale trip vol met wendingen maar eerder een plaat waarbij Martin zich wentelt in een warme deken en vertrouwd op zijn muzikale bagage, opgebouwd in het verleden. Dat maakt de schijf niet slecht maar doet je verwachtingen enigszins bijstellen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.