menu

Angie McMahon - Light, Dark, Light Again (2023)

mijn stem
4,04 (14)
14 stemmen

Australiƫ
Folk / Rock
Label: Gracie

  1. Saturn Returning (2:47)
  2. Fireball Whiskey (3:29)
  3. Fish (4:33)
  4. Letting Go (3:30)
  5. Divine Fault Line (4:18)
  6. Mother Nature (2:41)
  7. Black Eye (3:43)
  8. Exploding (4:01)
  9. I am Already Enough (2:58)
  10. Serotonin (4:19)
  11. Staying Down Low (4:37)
  12. Music's Coming In (4:07)
  13. Making It Through (4:42)
totale tijdsduur: 49:45
zoeken in:
Een uitzonderlijk talent dat ik ontdekte op bks 2019. Nieuwste single Fireball Whiskey kan ik ook weer erg smaken. Kan niet wachten tot ze nog eens langskomt..

avatar van erwinz
4,0
Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angie McMahon - Light, Dark, Light Again - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Angie McMahon - Light, Dark, Light Again
Angie McMahon maakte in de zomer van 2019 indruk met het rauwe en gruizige Salt en doet dat opnieuw met het veel voller en veelzijdiger ingekleurde Light, Dark, Light Again, waarop ze wederom imponeert als zangeres en als songwriter

Ik was in 2019 zeker gecharmeerd van het debuutalbum van Angie McMahon, maar kan me niet herinneren dat het album toen voor net zoveel kippenvel zorgde als bij de hernieuwde kennismaking eerder deze week. Angie McMahon heeft met Light, Dark, Light Again geen Salt 2.0 gemaakt, maar kiest voor een veelzijdiger, voller en verzorgder klinkend geluid. Het klinkt allemaal geweldig en ook dit keer maakt de Australische muzikante indruk met haar gepassioneerde zang. Het is misschien even wennen, maar wat zijn de songs op Light, Dark, Light Again goed. Angie McMahon was in 2019 een nog wat ruwe diamant, maar schittert volop op haar nieuwe album.

Het is alweer ruim vier jaar geleden dat de Australische muzikante Angie McMahon debuteerde met het uitstekende Salt. Het was een album vol ruwe gitaarlijnen en opvallend gepassioneerde zang en het was bovendien een album met intense songs, die soms aangenaam rammelden, maar je meestal ruw bij de strot grepen. Het is een album dat in de zomer van 2019 kon rekenen op zeer positieve recensies, maar dat aan het einde van dat jaar nauwelijks was terug te vinden in de jaarlijstjes.

Toen ik het album er de afgelopen week weer eens bij pakte verbaasde ik me er in ieder geval over dat Salt mijn jaarlijstje niet heeft gehaald in 2019, want wat is het een geweldig album en wat vertolkt Angie McMahon haar songs met veel gevoel en passie op haar uiteindelijk toch wat ondergewaardeerde debuutalbum. In 2020 verscheen vervolgens nog een EP met een aantal tracks van Salt maar dan met alleen een piano en de stem van de Australische muzikante en ook dat smaakte naar veel meer.

Op dat meer hebben we behoorlijk lang moeten wachten, maar deze week is dan eindelijk het tweede album van Angie McMahon verschenen. Nadat ik de afgelopen week toch behoorlijk in de ban was geraakt van het weergaloze Salt, begon ik met hooggespannen verwachtingen aan het tweede album van Angie McMahon en Light, Dark, Light Again heeft me zeker niet teleur gesteld. En dat ondanks het feit dat het tweede album van de Australische muzikante een flink ander album is geworden dan Salt of de Piano Salt EP.

Light, Dark, Light Again opent met een bijna overweldigend geluid, dat buiten de krachtige stem van Angie McMahon nauwelijks herinnert aan haar debuutalbum. Het is een vol ingekleurd geluid, dat is aangevuld met natuurgeluiden. Die duiken ook op in de tweede track, maar dit keer is gekozen voor een net wat meer ingetogen geluid met zowel piano, gitaren en synths. Wanneer de gitaren gruiziger beginnen te klinken hoor je wat voorzichtige echo’s van Salt, maar vergeleken met het debuutalbum van de muzikante uit Melbourne klinkt Light, Dark, Light Again voller en rijker en bovendien een stuk gevarieerder.

Ik moest er na de recente beluisteringen van Salt wel even aan wennen, maar ik was toch snel onder de indruk van het nieuwe geluid van Angie McMahon. De Australische muzikante heeft haar songs voller, maar ook zeer smaakvol ingekleurd en heeft nog altijd een eigenzinnig indie geluid, dat goed aansluit op de indiepop en indierock van het moment. De muzikante uit Melbourne heeft wederom een serie persoonlijke songs geschreven, die ze met hart en ziel vertolkt. De zang klinkt wat minder ruw dan op Salt, maar ook de vocalen op Light, Dark, Light Again komen behoorlijk hard binnen.

Angie McMahon nam de basis van haar nieuwe album op in haar thuisbasis Melbourne, maar toog vervolgens naar Durham, North Carolina, waar ze werkte met de gerenommeerde producer Brad Cook (Waxahatchee, Snail Mail, Jess Williamson, Indigo De Souza), die een aantal topmuzikanten naar zijn studio haalde. Light, Dark, Light Again klinkt een stuk geproduceerder dan Salt, maar het is een prachtige productie, die de songs van Angie McMahon voorziet van een gevarieerder geluid, dat het oor zacht kan strelen, maar gelukkig kan de muziek van de Australische singer-songwriter ook nog incidenteel ontsporen.

Iedereen die voor de bijl ging voor het ruwe Salt, zal waarschijnlijk even moeten wennen aan dit nieuwe album, maar ik sluit zeker niet uit dat dit album mijn jaarlijstje wel gaat halen, zeker als het wederom intense album zo blijft groeien als het na de eerste paar luisterbeurten heeft gedaan. Erwin Zijleman

avatar van WoNa
4,0
Een heel sterk album, van iemand die in haar teksten overkomt als iemand die haar uitdagingen succesvol overwint. Ze heeft een bijzondere stem, of beter stemmen. De muzikale ondersteuning, is wat het is: het ondersteunt haar vocale kracht. Het grappige is dat ik haar vorige album 'Salt' kennelijk heel indrukwekkend vond, maar ik heb er, om met Mark Rutte te spreken, geen enkele actieve herinnering aan. Mijn conclusie was hetzelfde met Light Dark, Light Again, indrukwekkend. Daarna vond ik uit dat haar wel eerder was tegengekomen. Tijd om Salt weer eens op te zetten.

avatar van deric raven
4,0
Roestige grunge gitaren, uptempo pop en verhalende folk. Zomaar wat ingrediënten van Salt, het droomdebuut van Angie McMahon waar ze haar zielenpijn met de nodige soul van zich afzingt. De singer-songwriter heeft een heerlijke snik in de donkere laagtes. Salt is het ultieme zaterdagavond gevoel, op Light, Dark, Light Again duikt ze de nacht in.

Met de kosmische spirituele Saturn Returning pianotrack bereidt ze je op het leven voor. Een lief klein liedje voor het slapen gaan. Angie McMahon waakt als een wiegende engel over je. Is dit dezelfde zangers die op Salt nog zo met zichzelf in de knoop zit, en schrijnend haar ziel bloot legt? Absoluut, maar door het pandemie hoofdstuk en een stukje ziekte inzicht is ze zich bewust van haar sterfelijkheid, en heeft ze vrede met de onvoorspelbare toekomst. Light, Dark, Light Again staat zo in het nu, elke dag is hetzelfde, elke dag is anders. Droom rustig verder, sta open voor de pracht van het bestaan. Saturn Returning werkt direct al naar de alles overstijgende climax toe. Het startpunt van het nieuwe nu. De piano is tegenwoordig haar begrijpende metgezel, Brad Cook de producer die het allemaal mogelijk maakt.

Fireball Whiskey verwoordt de angst voor het achtervolgende verleden. De vriendelijkheid van levenloze objecten, die al krakend van de ouderdom toewenkend hun verhalen vertellen. De vreugde, het verdriet en de pijn. Mooie herinneringen, pijnlijke herinneringen, dierbare herinneringen, ze komen allemaal in dezelfde ruimte samen. Maar dan sta je plotseling toch alleen in het verleden, een heel ver grijs verleden zelfs. Het verleden van jaren tachtig postpunk. Staying Down Low, het huis is leeg, maar door de poriën van de vloer is de geleefde adem nog steeds tastbaar.

Hoe eenvoudig kan het afscheid zijn, hoe complex zijn de gevolgen hiervan. Uiteindelijk wil je geen fouten maken, niet opgeven, maar doorgroeien. Maar zonder fouten ontstaan er geen groeimogelijkheden. De Letting Go Americana kriebelt, stoeit speels. Die kenmerkende snik van het debuut heeft een volwassen warm zusje gekregen, ze dragen elkaar manisch met hysterische uithalen door de traumatische song heen. Traumatisch dus, ja dat diepe trauma ligt er nog steeds. Making It Through, de verstikkende paniekaanvallen als de ochtend weer aanklopt. Divine Fault Line als een herhalende film, door dat herhalen schraap je krassend de pijnlijke laagjes er vanaf. Je legt de huid open en bloot om de ziel te bereiken. De verbale kwelling overtroeft door de onderliggende tweede stem bezinning.

Fish breekt met de weggestopte angsten, het gevangen zitten in je eigen lichaam. Sinds er bij Angie McMahon ADHD is geconstateerd, leert ze om die rusteloosheid een plek te geven. Door deze verklaring te accepteren krijgt ze er rust voor terug. Die rust deelt ze op Light, Dark, Light Again. Exploding, de innerlijke ontremde kracht. Haal je winst uit die overvloed aan energie. Temper de ingehouden woede niet, maar gun jezelf deze overdaad aan emoties. Serotonine zet het gelukshormoon in werking. De intensiviteit van de sensitiviteit in volledig evenwicht. Het tedere hemelse Music’s Coming In bereikt het punt dat Angie McMahon weer verliefd op zichzelf wordt. Ze is een mooi mens, en daar mag ze gerust trots op zijn.

De Mother Earth soulgospel blues voedt zich afwachtend met de tranen. Spoelt het vuil van zich af. Na de stilstand komt het moment dat het hart weer gaat kloppen. Fijn dat ze die noise gitaar niet volledig heeft afgezworen. Hier is dat instrument uit pure noodzaak weer aanwezig. Op Black Eye bereikt de op Saturn Returning ingezette weg haar eindbestemming. Verbaal is het echter een voortzetting van het verbitterende Salt geluid. Het is goed zo. Soms is het belangrijk om een stapje terug te doen om jezelf te vinden. I Am Already Enough is honderd procent Angie McMahon. Daar bundelt ze de eerder aangehaalde explosieve innerlijke ontremde kracht tot iets moois, iets eigens bijeen. I Am Already Enough is samen met het fraaie afsluitende Making It Through een van de hoogtepunten van Light, Dark, Light Again, hier komt alles samen. Zelfrespect, bewustwording en liefde.

Angie McMahon - Light, Dark, Light Again | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Gast
geplaatst: vandaag om 14:13 uur

geplaatst: vandaag om 14:13 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.