Vanishing Twin - Afternoon X (2023)

Vanishing Twin wordt veelvuldig vergeleken met bands als Broadcast, Stereolab en Soundcarriers. Allemaal namen waar ik meer dan dol op ben, met name Broadcast heeft een heel diep plekje in mijn hart. Vanishing Twin borduurt inderdaad vrolijk voort op de werken van deze sonische tovenaars, maar onderscheidt zich door het jazzy gefröbel met pling-plong-plang-geluiden (zo nu en dan zelfs een United States of America in herinnering roepend). Doorgaans werkt zulk gefröbel behoorlijk op mijn zenuwen en plasspieren, maar wonderlijk genoeg trek ik het van Vanishing Twin uiterst goed. Op deze plaat misschien nog wel meer dan op de drie voorgangers. Dat waren stuk voor stuk prachtplaten, die in mijn beleving soms iets teveel op twee gedachten hinkten. Enerzijds dat kunstacademische gefröbel, anderzijds juist uiterst rustgevende melodieuze licht-psychedelische lieflijke popmuziek. En dat had ook wel wat: om van het ene uiterste naar het andere meegesleept te worden, daardoor zijn die platen kronkelige universumpjes om merkwaardig zalig in te verdwalen. Afternoon X vind ik wat dat betreft minder van de uitersten, het voelt veel meer als een afgewogen geheel, maar het is er geenszins minder eigenzinnig door en misschien wel nog een stuk meeslepender zelfs. Het is een kaleidoscopisch klankenbad om je in onder te dompelen, en met een verliefd verdwaasd gevoel weer herboren uit te stappen.

Mooie plaat. De gelijkenis qua artwork (ook binnenin) met Coin coin chapter five van Matana Roberts uit hetzelfde jaar is frappant.