Candlebox - The Long Goodbye (2023)

Candlebox, het bandje dat in de slipstream van al het Seattle geweld met hun titelloze debuut nog enkele miljoenen platen verkocht. De alternatieve rock met enkele scherpe randjes was onderhoudend maar allesbehalve hemelbestormend.
Van Kevin Martin's stem moet je houden, de beste man is zeker geen slechte zanger, het licht schuurpapieren randje zit wel soms tegen het onaangename aan. Daar moet ik bij zeggen dat Martin zichzelf de laatste jaren inhoudt met hoge uithalen, dat is dus positief.
Dan The Long Goodbye, meer dan ooit is de focus verschoven naar mainstream rock, daar is niks mis mee maar het avontuur wordt geschuwd, het is degelijkheid troef.
Dat maakt dat de band - toch al nooit echt onderscheidend - in een poel terecht komt waar bands als Matchbox Twenty, The Kings of Leon ook in bivakkeren. Risicoloos maar ook zouteloos en dat is jammer. The Long Goodbye vormt zo een album dat geruisloos langs je heen trekt zonder indruk te maken en dat kan toch nooit de bedoeling zijn. Een mager oordeel derhalve.

En zo blijft over dat het debuutalbum, dat destijds toch wel lekker viel, samen met hun tweede worp Lucy, de enige twee noemenswaardige albums zijn van deze band. Niet tijdloos, wel af en toe nog eens leuk om terug te horen. Maar ontegenzeglijk kindjes van hun tijd.

Het debuut en Lucy waren voor Candlebox de meest succesvolle platen, maar de beste albums maakten ze daarna: Happy Pills en Into the Sun. Maar dit is mijn mening. Waar we het over eens kunnen zijn is dat The Long Goodbye geen hoogvlieger is in het oeuvre van Candlebox, maar toch zeker een voldoende voor dit album.

Fair enough, ga ik die ook een keer een spin geven. Ik stapte in met het debuut en dat was toen wel heel fijn. Waarschijnlijk ben ik daar ook een beetje in blijven hangen.

Ik vind het debuut en Into The Sun de prettigste albums. Lucy en Happy Pils draai ik eigenlijk nooit. Moet ik binnenkort maar weer eens doen.

Ik ben het met je eens dat The Long Goodbye geen hoogvlieger is, maar wel absoluut een voldoende. Gewoon een degelijk album. Ligt lekker in het gehoor en doet het prima. Niet meer en niet minder. Omdat ik de band sympathiek vind, rond ik af naar boven: 3,5 ster.

In de loop der tijd moet je wel eens terug komen op je eigen woorden. Destijds vond ik The Long Goodbye weinig aan.
Minder venijnig, meer popelementen en de songs kropen maar moeilijk onder de huid. Niet dat Candlebox een band betreft waar ik veel van in huis heb, maar elk album telt altijd wel een aantal prima tracks.
The Long Goodbye vormt het laatste album van de heren, men heeft de band opgedoekt, hoewel je niet kan uitsluiten dat men in de toekomst weer bijeenkomt.

Dan de plaat; inmiddels vind ik het een van de beste worpen van dit collectief.
Dat zit hem allereerst in zanger Martin. Alhoewel een prima vocalist is het bij hem altijd een kwestie van doseren. Als hij aanzet of de bocht uit vliegt kan ik hem maar moeilijk hebben. Iets met de klankkleur van zijn stem. Het songmateriaal op The Long Goodbye lijkt beter toegespitst op zijn kwaliteiten.

Ten tweede weet de band al enige tijd gas terug te nemen en nummers te componeren waar meer ruimte is voor details, en men op zorgvuldige wijze arrangementen toevoegt. Daarmee voegen de heren meer kleur toe dan voorheen.

Hoewel zeker niet alles even sterk is - er staan een aantal vluchtige niemendalletjes op - staat er genoeg fraais op om te spreken van een solide schijf.
Het charmante Elegante, het stemmige Nails on a Chalkboard, de mooie meanderende klanken van Maze of de fraaie afsluiter Hourglass, wat mij betreft genoeg nummers die tot de verbeelding spreken.