Mick Flannery - Goodtime Charlie (2023)

Ook dit keer weer enige duetten, met Valerie June, Anaïs Mitchell en Tianna Esperanza. Ook enkele cowrites, waaronder eentje met Ana Egge.

Mick Flannery live :

21-11 HERENT (B) : GC De Wildeman
22-11 EINDHOVEN : Paterskerk
23-11 AMSTERDAM : Bitterzoet

Aha mick gaat rocken! https://youtu.be/1tz9pCvJXyI

Een Iers artiest waarbij zeker kwaliteit en populariteit hand in hand gaan is Mick Flannery. Vooral in eigen land gaan ze albums terecht als warme broodjes over de toonbank. Hij bracht solo al zes prachtplaten uit. Zijn meest recente release was In the Game, een uiterst succesvol duetalbum met Susan O’Neill.

Ook op zijn nieuwe album Goodtime Charlie staan weer enige duetten, dit keer met Valerie June, Tianna Esperanza en Anaïs Mitchell. Het fraaie duet Minnesota met Mitchell stond al eerder op Mickmas EP Vol. 3 uit 2020. Het is een reactie van Flannery op de dood van George Floyd drie jaar geleden. Het album opent met twee redelijk stevige nummers, vooral het reeds vrijgegeven titelnummer Goodtime Charlie is aan de stevige kant. Opener Neon Tonight is een van de drie liedjes, welke hij samen schreef met Ana Egge. Ook het bijzonder fraaie, ingetogen Machine schreef hij samen met Ana.

De eerste maten van OKLA zijn ontleend aan Small Town Talk van Bobby Charles en Rick Danko. Dit fraaie nummer is terug te vinden op het klassieke debuutalbum van Bobby Charles uit 1972. Het lijkt me een grappige verwijzing naar het feit dat Flannery is opgegroeid in het dorpje Blarney. Tot de meest catchy songs kan ongetwijfeld Someone to Tell It To gerekend worden, niet in de laatste plaats door het aanstekelijke koortje.

Een wat afwijkende song qua opbouw vind ik Give Me Up, wat Flannery schreef met Tony Buchen en Justin Stanley. Een van de hoogtepunten is voor mij Old Friend, een intrigerende song met een onderhuidse spanning. Ook de overige songs zijn van het niveau dat je van Flannery mag verwachten. Goodtime Charlie werd zoals gebruikelijk grotendeels op uitstekende wijze geproduceerd in Cork door Christian Best.

Mick Flannery live :

22-11 EINDHOVEN : Paterskerk
23-11 AMSTERDAM : Bitterzoet

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Mick stelt eigenlijk nooit teleur. Ook live (twee keer gezien: in een intieme setting in Rotterdam en een aantal weken daarna met band in een Ierse pub in New York).

Eigenlijk heb ik maar één bezwaar: Mick verrast me niet echt meer, misschien net wat te veel been there, done that. Maar ja, dan hoor je een nummer als The Fact bijvoorbeeld en dan denk ik 'ach wat... hoe mooi is het weer'.

Al jaren liefhebber van deze man. Tranen over de wangen in het Paard toen hij optrad met Susan O'Neill. Dit album is ook weer een regelrechte parel. Er zit iets meer soul in en dat maakt het geheel nog indrukwekkender. De dueten tillen de plaat naar een nog hoger niveau. Wat een plaat...

The Fact is inderdaad prachtig. Moet verder best wel wennen aan dit album. Het komt er ook nogal rauw/direct in. Hou zelf van wat meer opbouw.

Maar ik moet dit nog vaker horen en ga dat ook zeker een kans geven, zijn titelloze album vind ik werkelijk geniaal. Helemaal grijsgedraaid.

Nieuwsgierig naar dit album. Ben nu nog op vakantie, maar verheug me er nu al op. Wel al kaartjes voor Bitterzoet binnen. Helaas het optreden met Susan O'Neill niet kunnen bijwonen; ook al wegens vakantie.....luxe problemen.

Schitterend album vind ik het!
Ontdek telkens meer pareltjes en degene die al direct lekker in het gehoor lagen (zoals Morning Rain en Young) worden mooier en mooier!
Heb veel zin in het concert in november. Die van hem en Susan O’Neill in T Rozenknopje was 1 van de mooiste die ooit bijgewoond heb

Ik word wel blij van wat ik hoor. Album besteld bij de plaatselijke platenhandel. Stemmen doe ik nog niet, daarvoor zijn de luisterbeurten te beperkt; dat doe ik wel weer thuis.

Ik ben geloof de enige die hem vind tegenvallen. Ik vind de duetten niet zo mooi en eerste 2 nummers sla ik gelijk over. Volg mick flannery al vanaf zijn 2e album maar deze beklijft niet. gelijkgetitelde album vind ik zijn beste en daarna zijn 2e white lies daar zijn de duetten wel echt prachtig

Ik ben er nog niet helemaal van overtuigd, met name de duetten. Ik vind het nummer met Anaïs Mitchell mooi, maar heb ook het gevoel dat er meer in had kunnen zitten. Goodtime Charlie, OKLA, the Fact en Someone to Tell it to zijn vanaf het begin al geland dus ik geef het nog maar een luisterbeurt. Overweeg sowieso naar het optreden in Eindhoven te gaan in november, mooie locatie.

Mooi degelijk album weer, hoor. Ik ben er ook bij in Eindhoven.

Vinyl inmiddels binnen en een grondige luisterbeurt verder. Een vrij " cleane productie". Ik weet niet hoe ik dat beter kan verwoorden, maar je begrijpt wel wat ik bedoel. Dat zorgt voor rust in het geheel, maar zorgt er ook voor dat sommige details mooi tot hun recht komen. Het duet met Tianna Esperanza zorgt voor een andere sound; intrigerend nummer en deze dame heeft ook een album uitgebracht en is pas 22 jaar. Die check ik binnenkort. Ook zangeres Valerie June ken ik niet en ook dat duet vind ik geslaagd.
Als geheel zeer degelijk album. Voorlopig 4.0* voor mij, maar mogelijk een groeier.

Met de In the Game murder ballad album in wording legt Mick Flannery de vinger op de zere plek. Hoe lang ga je nog door om een relatie te redden voordat je elkaar fysiek te lijf gaat. Een heftige break up plaat, waar men niet meer om de voortgang van de liefde strijdt, maar waar het gevecht ziekelijke wendingen aanneemt. Het is maar goed dat Susan O’Neill zich van Goodtime Charlie distantieert, nog zo’n heftig relaas zou teveel van het goede zijn. Op Goodtime Charlie staat Mick Flannery er ook niet alleen voor, maar verdeelt hij de gastrollen onder de relatief onbekende Tianna Esperanza, de meer ingeburgerde Valerie June en de solo en bij Bonny Light Horseman aan de weg timmerende Anaïs Mitchell. Ook nu betreft het dus weer krachtige vrouwen al laat Mick Flannery zich ditmaal niet door het damesgeweld ondersneeuwen en overschreeuwen.

Mick Flannery is geen standaard folkzanger, geen standaard songsmid. Net als bij zijn ambacht als steenhouwer boetseert, schuurt en schaaft hij aan zijn nummers. Ondanks het stoere rockster uiterlijk blijft hij de lieveling binnen de Ierse folk scene, al rijkt zijn muzikale liefde veel verder en noemt en roemt hij een Kurt Cobain als een van zijn grote voorbeelden. Dat duistere destructieve randje is overduidelijk op In the Game hoorbaar, maar veel minder op Goodtime Charlie aanwezig. Neon Light maakt zich klaar voor het grote podium. Gedempt licht, net voor het optreden eventjes een klein stukje doodgaan. Die spanning blijft aanwezig, hoe zal de zaal reageren. En dan schuiven de gordijnen uit elkaar en sta je in de meest kwetsbare vorm zo puur mogelijk voor het publiek klaar om je optreden te beginnen. Neon Light heeft de Blues Brothers romantiek van een ceremoniemeester die voor zijn eigen parochie predikt. Een welgemeende gospel openbaring, met betrokken soulblazers, de aftrap van een bijzondere avond.

Het is duidelijk dat die ervarende live belevenis hier sterk op de voorgrond staat. Een hardwerkende artiest die wil entertainen, die zijn werk serieus neemt. Titelstuk Goodtime Charlie vecht voor het bestaansrecht van een muzikant, die het liefste zijn songs tussen de radio hits hoort. Het is allemaal zo eerlijk, zo waar. Uiteindelijk draait het daar om, al heeft de singer-songwriter zeker niet te klagen. In Ierland worden al zijn acht platen goud en ook Goodtime Charlie piekt vrijwel gelijk bovenaan op die toppositie. Na de twee bejubelende groot opgezette soulsongs duikt Mick Flannery met het sobere OKLA de diepte in. Het Beloofde Land geeft hem niet die voldoening. De Amerikaanse Droom sluit niet bij zijn nuchtere Ierse visie aan. De hemelse verstillende Push the Cart uitvoering benadrukt dit nogmaals. Droom je dromen, creëer luchtkastelen. Het is een haatliefde relatie, een afgebroken vriendschap. Het is geven en nemen, en in het geval van Mick Flannery iets teveel geven. Het geschepte beeld komt niet met de werkelijkheid overeen, de terugkeer naar huis is onvermijdelijk. Die eenzaamheid en het stille verlangen krijgt later ook nog een naam in het met kopstem gezongen Give Me Up.

Dat het Amerikaanse avontuur ook genoeg moois oplevert blijkt wel dat het country Oh Boy label genoeg interesse in de zanger toont en hem als eerste Europese artiest onderdak verleent. Het wederzijdse vertrouwen levert veertien schitterende prachtsongs op. Het stroeve sfeervolle Machine staat niet alleen voor de industriële vooruitgang, maar tevens voor het feit dat vernieuwing niet altijd voor bevrediging zorgt. Mick Flannery blijft dicht bij zichzelf, en haalt in dit nummer zelfs zijn vader aan. Hij verloochent zijn afkomst niet, de Morning Rain piano kroegsong verlangt heimelijk naar dat druilerige koude Ierse klimaat, winstherinneringen die niemand hem ontneemt. Mick Flannery is een verhalenverteller die net als een Bruce Springsteen zo dicht mogelijk bij de kern van het gewone volk blijft. Levert zijn zoektocht buiten de landsgrenzen deze inspiratie op, feit is wel dat een band als U2 daar in de Verenigde Staten ook zeer geprikkeld raakt en vervolgens hun beste werk produceert. Mick Flannery is geen U2, maar zo verkeerd is deze beredenering niet. Genoeg grote voorbeelden, maar nog steeds overtuigt hij met genoeg eigenheid. Die twijfel in zijn eigen kunnen blijft aanwezig, in het uptempo Someone to Tell It To bewandeld hij de pieken en dalen om uiteindelijk die top te behalen.

De hoogste tijd om de gastzangeressen te introduceren. Het spookachtige samen met Tianna Esperanza gezongen Old Friend sluit thematisch enigszins op de In the Game tracks aan. Het heeft dezelfde duistere onderliggende blues pijn, hetzelfde schemergebied, al praat Mick Flannery hier juist zijn gebreken goed en treft hem geen blaam. De The Fact zwaarte staat inderdaad bij de feiten stil en wordt met soulzangeres Valerie June gedeeld. Het trieste verslag waarbij de vroege dood van een verkeersslachtoffer centraal staat. De warme klaagzang van Mick Flannery wordt door de moederlijke gebroken Valerie June verbittering versterkt. Een kleine stem met een intens groot bereik. Minnesota verschijnt al eerder op de Mickmas Vol. 3 EP uit 2020, maar is te mooi om te laten liggen. Natuurlijk ademt het duet met Anaïs Mitchell dat kerstgevoel uit, al handelt de song vooral over familiebanden, hoop en dromen, vooral blijven dromen. Ook weer zo prachtig, maar net weer op een andere manier gevoelig en intens.

Mick Flannery pakt politieke boodschappen zo neutraal mogelijk in. Shalom roept tot vrede op. Zonder waardeoordeel, zonder schuld, zonder daders. Natuurlijk speelt geloof hierin een belangrijke rol. Een antioorlog song waarin kinderen ingezet worden om religieuze doelen te bereiken. Het luchtige Young is dan een verademing. Muziek maken is op passie gebaseerd. Muziek maken is vooruit kijken en nieuwe wegen bezichtigen en deze ook daadwerkelijk bezoeken. Young ontstaat op het kruispunt tussen herhalende hiphopbeats en verhalende folk, met een kanskaart richting de gospel. Het commerciële Young is duidelijk op het grotere publiek gericht, wat geeft het. Young is veel meer dan dat, het is een hongerige zoektocht van jonge adolescenten, naar het geloof, de zin van het leven, het nut van het bestaan. Het bluesy What They Say verantwoordt de schaduwkanten daarvan. De hoerenlopers en de gokkers, iedereen heeft een verhaal te vertellen, Mick Flannery is slechts een absorberende spons die deze bevindingen openbaart. Oordeel niet, beoordeel niet. Daarin ligt het onderliggende moraal van Goodtime Charlie.

Mick Flannery - Goodtime Charlie | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Op het begin ontging ie me een beetje, het laatste nummer : push the cart.
Maar wat een pareltje is dat zeg! Jezus, met hoeveel gevoel kun je een nummer brengen, die zang!
Kippenvel

Gratis kaartje Bitterzoet komende donderdag 23. Zie discussiepagina

En wat een geweldig optreden was dat! Nooit in BZ geweest, maar dat is een prima intieme zaal voor dit soort optredens. Goed geluid en een meer dan geweldige band die subliem zacht en intieme stukken aankon, maar ook af en toe flink los ging. Flannery is een gezellige "droogkloot" en dat was leuk om te zien. Oa: "volgende nummer is een duet met Susan O-Neill" ( gejuich uit de zaal), maar die is er niet dus nu is het een song".

Eindhoven was ook echt een heel goed concert. Innemende zanger, die Mick. Ik heb daar echt genoten!

IK heb de 2-metersessies van Jan Douwe Kroeske gedownload. Zo nu en dan kijk ik een aflevering. Ik heb The Slow Show zo ontdekt. En nu Mick Flannery. Mooie muziek. Maar ik ga me nu in de teksten verdiepen. Misschien is hij te politiek correct. Net zoals The Bruce. Geen zin in moralistische leftwing domineegebabbel.