Alamo Race Track - Greetings from Tear Valley and the Diamond Ae (2023)

Got to Get Home

Sally H.

Ja leuk, zin in. Eerste twee tracks zijn goed. Sally H doet me denken aan Penny Lane, dat wel.

Eerste drie nummers klinken goed. Ik hoor ook wel beach boys trouwens. Anyway, ben erg benieuwd naar de gehele plaat.

De groepsnaam van de Amsterdamse alternatieve pop/rockband Alamo Race Track is meer dan ooit van toepassing op de liedjes van hun vijfde album Greetings from Tear Valley and the Diamond Ae. Frontman en liedjesschrijver Ralph Mulder keerde terug naar zijn geboortegrond in Oost-Groningen om bij zijn familie te zijn, nadat hij te horen had gekregen dat zijn vader na een lang ziekbed niet lang meer te leven had. Zijn broer bood hem werk op diens boerderij in Ter Wupping aan en dus legde Mulder dagelijks, net als een autocoureur, een vast traject tussen Winschoten en Ter Wupping af.

Tijdens die dagelijkse fietstochten kwamen veel herinneringen naar boven. Herinneringen over bijzondere, betekenisvolle plekken, vroegere avonturen, kleurrijke figuren uit de regio, oude liefdes, dromen. Dit bracht de frontman al snel op het idee om een album te maken. “De dagelijkse routine van werken in en rondom de boerderij en de vele fietstochten gaven mij ontzettend veel rust en daardoor ruimte in mijn hoofd. Ik kon door die innerlijke rust mijn gedachtestroom de vrije loop laten, waardoor de ideeën, onderwerpen, melodieën en muziek als vanzelf kwamen”, aldus Mulder.

De titel van het album is een verwijzing naar de typisch Amerikaanse 'Greetings from...' ansichtkaarten van weleer, die het vaak nostalgische gevoel van de liedjes nog eens versterken. Het album werd gedeeltelijk in alle rust opgenomen op de boerderij van de broer van Mulder, het andere deel in SSE Noord. Ondanks de moeilijke omstandigheden waarin Greetings from Tear Valley and the Diamond Ae ontstond, klinken de liedjes vaak lichtvoetig en nostalgisch.

Alamo Race Track live :

27-10 BREDA : Mezz
17-11 ZWOLLE : Hedon
18-11 AMERSFOORT : Fluor
30-11 NIJMEGEN : Doornroosje
01-12 BERGEN OP ZOOM : Gebouw-T
08-12 ROTTERDAM : Rotown
14-12 GRONINGEN : Vera
15-12 UTRECHT : TivoliVredenburg
16-12 AMSTERDAM : Tolhuistuin

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

In Remember When You Were Young zijn zelfs invloeden van The Velvet Underground te horen.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Alamo Race Track - Greetings From Tear Valley And The Diamond AE - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Alamo Race Track - Greetings From Tear Valley And The Diamond AE
Het was heel lang stil rond de Nederlandse band Alamo Race Track, maar met het ijzersterke Greetings From Tear Valley And The Diamond AE zorgt de Amsterdamse band voor een verrassende en glorieuze comeback

Alamo Race Track trad twintig jaar geleden in de voetsporen van Excelsior labelgenoten als Johan en Daryl-Ann, maar was uit net wat ander hout gesneden. De songs van de band klonken wat minder zonnig en zorgeloos en zaten bovendien wat complexer in elkaar, waardoor het altijd even duurde voordat alles op zijn plek viel. Het is niet anders op het na een stilte van ruim acht jaar verschenen Greetings From Tear Valley And The Diamond AE, waarop Alamo Race Track zonnig en laidback kan klinken, maar ook donker en stekelig. De Amsterdamse band grijpt op haar nieuwe album deels terug op muziek uit een ver verleden, maar staat zoals altijd ook stevig in het heden.

Lange tijd leek het in het voorjaar van 2015 verschenen Hawks de zwanenzang van de Nederlandse band Alamo Race Track te worden (het atypische live-album Swan Lake Live uit 2016 niet meegeteld), maar deze week keert de band toch nog terug met een nieuw album, Greetings From Tear Valley And The Diamond AE.

Met haar precies twintig jaar geleden verschenen debuutalbum Birds At Home trad de band rond gitarist en zanger Ralph Mulder deels in de voetsporen van bands als Johan en Daryl-Ann, die de catalogus van het Excelsior label in de jaren 90 hadden voorzien van een aantal potentiële klassiekers. Ook Alamo Race Track maakte een aantal onweerstaanbare popsongs die de zon lieten schijnen, maar de band groef ook altijd dieper en grossierde vooral in wat stekeligere songs.

Met Black Cat John Brown uit 2006, Unicorn Loves Deer uit 2011 en Hawks uit 2015 leverde de Amsterdamse band nog drie uitstekende albums af, die afwisselend het oor streelden of de fantasie prikkelden. Achtenhalf jaar na het laatste wapenfeit keert Alamo Race Track deze week terug met Greetings From Tear Valley And The Diamond AE, dat direct bij eerste beluistering een typisch Alamo Race Track album blijkt.

Het album opent aangenaam zonnig met Sally H., dat een vleugje Beach Boys, Pink Floyd en vooral Beatles bevat en dat naadloos aansluit op een aantal andere songs uit de prachtige catalogus van het Excelsior label. De openingstrack bevat naast de zonnestralen echter ook de scherpe randjes die de muziek van Alamo Race Track altijd zo interessant maakt.

Ralph Mulder keerde vanwege familieomstandigheden terug naar zijn geboortegrond in Oost-Groningen, waar in alle rust werd gewerkt aan het nieuwe album van de band, terwijl de herinneringen uit zijn jeugd opborrelden. Die rust hoor je duidelijk terug op Greetings From Tear Valley And The Diamond AE, zeker wanneer de band teruggrijpt op popmuziek uit de jaren 60 en 70.

De songs van Alamo Race Track worden op deze momenten gedomineerd door fraai gitaarwerk, een wat dromerige sfeer en laid-back zang en koortjes. De band verleidt met de ontspannen klinkende passages bijzonder makkelijk en nog wat makkelijker dan op haar vorige albums, maar Alamo Race Track blijft nooit lang hangen in nostalgie en schakelt makkelijk door naar wat puntiger en stekeliger klinkende songs. Ook in deze tracks hoor je dat er veel tijd is besteed aan Greetings From Tear Valley And The Diamond AE, want alles klinkt even verzorgd, zonder dat dit ten koste gaat van het altijd wat ruwe karakter van de muziek van Alamo Race Track.

De vorige albums van de Amsterdamse band waren allemaal albums die je wat vaker moest horen voor je ze op de juiste waarde kon schatten en dat is bij Greetings From Tear Valley And The Diamond AE niet anders. De songs op het album winnen nog lang aan kracht en zeker de wat minder zonnig klinkende songs op het album worden alleen maar beter.

Alamo Race Track schakelt op haar nieuwe album moeiteloos tussen psychedelica, Americana, Beatlesque pop en indierock en smeedt alle invloeden aan elkaar in het nog altijd karakteristieke Alamo Race Track geluid. Ik was binnen het oeuvre van de band tot dusver vooral gehecht aan Black Cat John Brown uit 2006, maar ik vind Greetings From Tear Valley And The Diamond AE nu al een beter album en de rek is er nog lang niet uit. Erwin Zijleman

Blijf toch af en toe moeite hebben met de stem en de uitspraak, maar dat komt wellicht ook omdat ze juist zo Amerikaans klinken. Vind het wel weer een mooi album met een aantal goeie tracks. Kan nog groeien!

Wat een bijzonder bandje blijft dit toch. Zo'n onweerstaanbaar gevoel voor melodie, met een immer aanstekelijke en licht bedwelmende dwarsheid. En in alle imponerende veelzijdigheid toch altijd meteen herkenbaar. Op deze plaat hoor je invloeden uiteenlopend van Beach Boys tot Velvet Underground en toch had het allemaal alleen door Alamo Race Track gemaakt kunnen zijn. Vijf platen in twintig jaar tijd verdient wellicht niet de productiviteitsprijs, maar als ze alle vijf zo consistent sterk zijn is elke toevoeging aan dit oeuvre ook meteen iets dat er moest zijn. De eerste helft van dit album vind ik met gemak tot het beste werk van de band behoren. De tweede helft vind ik net iets minder, maar alsnog hoogst genietbaar. En wie weet gaat het nog voor mij groeien, want zo werkt het vaker met de klanken van deze band. Op het eerste gehoor klinkt het allemaal niet zo gelaagd, maar er blijft een zekere ongrijpbaar inzitten waardoor het onmogelijk kan gaan vervelen en de liedjes zich steeds meer gaan vasthechten in je ziel. Ik merk dat nu al bij deze plaat, een verliefdmakend proces om hem steeds meer op z'n plek te laten vallen. Waar die uiteraard nooit hélemaal valt, dat is nou juist het geheim. En daarom maakt het niet uit hoe bescheiden het oeuvre blijft, je raakt er toch nooit op uitgeluisterd.

Alamo Race Track had een klein maar fijn oeuvre opgebouwd en toen werd het stil. Maar nu zijn ze terug, hoera! Met de bekend mix aan stijlen en invloeden en songs die altijd weer onder de huid kruipen. De gitaren rinkelen, sprankelen of grommen en weten steeds de juiste snaar te beroeren. Hoogtepunten zitten achter in het album: het tweeluik 'House Of Crosses' en 'Remember When You Were Young' (Velvet Underground revisited) blijven betoveren. Alamo Race Track is terug, hoera!

Hieperdepiep hoera. De vlag kan uit. Ik ontving namelijk onlangs nieuw werk van het eigenzinnige Alamo Race Track.Een oprecht eerbetoon aan de roots van voorman Ralph Mulder: Oost-Groningen. Een muzikale ansichtkaart uit het gehucht Tranendal (Tear Valley) en het kronkelend beekje Ruiten Aa (Diamond Ae). Aan de hand van een prachtige verzameling aan liedjes leid hij de luisteraar langs plekken waar hij ooit opgroeide en door familie omstandigheden weer terugkeerde.

Ik moet jullie bekennen, dat ik lange tijd in de veronderstelling was dat dit indiepop gitaarbandje van de vaderlandse bodem was verdwenen. Een collectief zonder de ambities om de wereld te veroveren. Geliefd in eigen land maar ook de Franse muziekliefhebbers wisten het veelzijdig geluidspalet, de neo-psychedelische invalshoeken en het hoge melodieuze gehalte op de vier albums, die tussen 2003 en 2015 verschenen, alom te waarderen. Maar zonder het gewenste brood op de plank na uitgebreide clubtours hou je het niet lang uit. De samenwerking van Ralph als componist met diverse theater gezelschappen resulteerde in een waardevolle ervaring en een welverdiend vast inkomen.

In de twee jaar dat coronapandemie roet in ieders eten gooide was dankzij Excelsior Recordings en een toelage van Sena muziekproductiefonds het moment daar. Het moment voor een nieuwe plaat van Alamo Race Track met Mulder als enig overgebleven lid van de oorspronkelijke band. Greetings From Tear Valley and the Diamond Ae is opgenomen in de schuur van zijn broers boerderij. Net zoals Harvest van Neil Young indertijd, dat idyllische gevoel van met een paar gasten live spelen en je ziel bloot geven.

Net live gezien. Wat een sympathieke band zeg. Veel nummers van dit album die staan als een huis. Zeker een fijn album met sterke nummers die rust uitstralen maar met een zekere diepgang. Ik vind het wel op Alt-J lijken, er is meer dan je hoort. I love it. Top band!