The Mountain Goats - Jenny from Thebes (2023)

Via hun nieuwsbrief las ik dat dit nieuwe album in oktober uitkomt. En dit gaat gepaard met het publiceren van een eerste nummer. Dat schijnt tegenwoordig zo te moeten. Nu ben ik daar niet zo kapot van en wacht meestal tot het hele album te beluisteren valt.

Maar ja, helaas is mijn verslaving aan deze geiten zo groot dat ik niet kan wachten. En Clean Slate bevalt mij vooralsnog uitstekend. Lekker nummer dat qua sfeer meer in het verlengde ligt van Getting into Knives en Dark in Here, dan van hun laatste worp Bleed Out. En wat mij betreft geldt dat straks voor het geheel album. Piano, strijkers en blazers, ja hoor, zo hoor ik dat graag.

En bij mijn laatste luisterbeurt moest ik - qua sfeer - gek genoeg denken aan Real Real Gone van mijn andere verslaving Van Morrison. Maar ja, om nou te zeggen dat ik bij dit soort dingen volkomen objectief ben, dat gaat te ver .

Kan niet wachten tot eind oktober ...

Het zou een als rockopera gestructureerde opvolger moeten worden van All Hail West Texas, meer bepaald rond het personage Jenny (van het gelijknamige nummer). Nu is dat liedje een van mijn allerfavorietste nummers ooit, dus ik ben heel benieuwd (en een beetje bang ) naar deze!

Maanden lang wachten is beloond. Om maar gelijk met de deur het huis binnen te vallen: Jenny from Thebes is een prachtalbum, dat mij na een eerste luisterbeurt al dronken van geluk doet worden.

De geiten zijn de laatste jaren ongekend productief: waar ze voorheen zo om het andere jaar een album uitbrachten, doen ze dat de laatste 5 jaar ieder jaar. En naast het vijftal reguliere albums ook nog side-producties zoals Songs for Pierre Chuvin en The Jordan Lake Sessions - Volume 1 t/m 5 (!).

Maar met stijgen van de productiviteit (dat kunnen best meer artiesten/bands) is ook de kwaliteit gestegen. De 4 voorgaande reguliere albums (In League with Dragons, Getting Into Knives, Dark In Here & Bleed Out) heb ik allemaal moeten belonen met 5 sterren. Hoewel de laatste hiervoor een tijdje nodig had.

The Mountain Goats waren de eerste 10 jaar heel erg lo-fi bezig. En hoewel ik de bijzondere kwaliteit van John Darnielle's songs hier al herkende, begon mijn liefde voor de geiten met Tallahassee. De jaren 2002-2009 vormden voor mij hun eerste bloeiperiode.

De albums uit de jaren 2011-2017 zijn nog altijd best goed, maar toch iets minder dan daarvoor (jazeker, ik was toen al heel verwend).

Met In League with Dragons begon de tweede bloeiperiode, die nog altijd voortduurt. Op dit album kwam er voor het eerst een breder spectrum aan instrumenten aan bod. Ook kregen ze - mede daardoor - meer aandacht voor de productie. En dat kon mij heel erg bekoren. Met ieder volgend album groeiden ze hierin. Alleen Bleed Out wijkt hier iets van af omdat ze weer eens een wat steviger sound op dit album wilden.

Maar met Jenny From Thebes hebben ze de draad weer opgepakt. Wat een fraaie songs, wat een knappe strijk- en blaasarrangementen. Zelfs de zang van John Darnielle (die velen niet te pruimen vinden) wordt beter en gaat prima samen met een tweede, meestal vrouwelijke, stem.

Inhoudelijk is dit album een soort vervolg op All Hail West Texas uit 2002, en dan nu verpakt in een soort muzikale Griekse tragedie. Alle elementen, thema's en personen komen weer langs.

Ik heb het album nu al uren lang op staan, en het wordt het alleen maar beter. Ik durf nu al weer de volle mep uit te delen. Ik hoor graag van andere MusicMeter's dat ik er naast zit, want ik ben de laatste jaren wat de muziek van de geiten betreft volslagen kritiekloos geworden ...

Dat the Mountain Goats elk jaar een album uitbrengen is leuk, maar ik kan het amper bijhouden.

Deze laat een zeer positieve indruk achter na de eerste luisterbeurt, dus zal vaker aangezet worden.

Na één luisterbeurt zeg ik: Clean Slate is geweldig, een instant Geitenklassieker voor mij. De rest staat er op dit moment nogal in de schaduw van, maar ik laat deze plaat graag nog even op me inwerken de komende periode.

Na één luisterbeurt zeg ik: beste Mountain Goats sinds Beat the Champ, maar meerdere luisterbeurten zullen moeten uitwijzen of dat ook daadwerkelijk het geval is. De rijkere productie lijkt voor mij voor het eerst op zijn plek te vallen.

Als Merge Records in 2013 de geliefde The Mountain Goats plaat All Hail West Texas voor het eerst op vinyl uitbrengt vragen fans zich af hoe het vrijgevochten personage Jenny zich ondertussen ontwikkelt heeft. Reist ze nog steeds zonder eindbestemming rusteloos op haar geelzwarte Kawasaki de hele wereld rond, of heeft ze zich tot een gesettelde huismoeder ontwikkelt? Dit is beide niet het geval. Ze biedt in een huis in Texas bescherming, geborgenheid en onderdak aan de zoekende zielen die op doorreis zijn, het vergeten kansloze uitschot en een ieder die zijn levensvisie wil delen en vooral wil vertellen. Deze hoofdpersonages vormen de inspiratie voor Jenny from Thebes, de 22e studioplaat van The Mountain Goats. Door het huis te laten leven krijgt de plaat zelfs nog meer diepgang. De eerste opknapbeurt in de jaren zestig, de junkies die zich er tien jaar later nestelen en de veelkleurige graffiti uit the eighties, waarna de aftakeling zich zichtbaar doorzet.

Er is in de tussentijd wel veel verandert, The Mountain Goats is allang niet meer dan eenmansproject van John Darnielle. De Church Studio in Tulsa is de thuisbasis van dit project waar ook iedereen welkom is en vrij zijn bijdrage aan de plaat aflevert. Hierdoor ontstaat er een integrale gelegenheid en loopt het opnameproces parallel met het idee achter Jenny from Thebes. De muzikanten bezoeken in een week tijd de plaat en leggen er een stukje eigenheid in. Onder die passanten bevinden zich singer-songwriter Matt Nathanson Alicia Bognanno van Bully, oudgedienden Matt Douglas, Peter Hughes en Jon Wurster, aangevuld met Kathy Valentine, bassist van de poppie punkrockpioniers van the Go-Go’s door hier de achtergrondzang verzorgd. Niet de minste dus.

Jenny from Thebes is een breed gedragen conceptalbum, een rockopera waarin het leven met al zijn ups en downs centraal staat. Een Harlan Coben achtige “Who Did It” thriller met onverwachte wendingen. Die veilige setting vormt het leefklimaat waarin de verhaaltjes tot bloei komen. Natuurlijk wordt deze door de spirit van Jenny gedragen die ondertussen dus wel de verlangende stabiliteit gevonden heeft. Door haar levenservaringen is ze gezegend met rijkdom en wijsheid, maar ook met oververmoeide oudheid kwalen waardoor Jenny het overzicht kwijtraakt. Jenny from Thebes wandelt geraffineerd door de geschiedenis van The Mountain Goats heen. Een doordachte zet van John Darnielle, die hierdoor voorkomt dat het allemaal te persoonlijk wordt en te dichtbij zijn eigen privé situatie komt. Hij verschuilt zich achter de karakters en is enkel de verhalenverteller in het geheel. Het is de taak van producer Trina Shoemaker om ervoor te zorgen dat zijn uitspattingen de juiste omlijsting verdienen.

De in verval rakende woonplek van Jenny verbergt de nodige geheimen welke in de dreigende sloop van het krakerspand aan het licht zullen komen. Ze verdedigd haar bunker met hart en ziel en gaat hierbij zelfs over lijken. Selfmade maatschappelijk werker Jenny als beschermheilige voor de uit de gemeenschap geplaatste verschoppelingen. De optimistisch geblazen Clean Slate whitesoul song is het lied van de politieke vluchteling, de gelukszoeker die zijn Amerikaanse Droom hoopt te verwezenlijken. Het melodramatische Ground Level toetsenwerk, de Jenny III strijkersnostalgie , en we zijn getuige van het geleefde Fresh Tattoo leven.

Er volgen slapeloze bezorgde nachten en met enige moeite houdt ze de opruimingsdienst en de daaraan gekoppelde schoonmaakploeg buiten de deur. Uiteindelijk groeit haar goedbedoelde hulp boven haar mogelijkheden waardoor ze zelf niet bewust in haar donkere kant terugvalt en dat doel zelfs offers opeist. Er volgt een politieke moord, men vind een drijvend lichaam in de aangrenzende watertoren. Ondanks dat John Darnielle het in het midden houdt of er een verband met dat vluchtoord is, wijzen wel alle vingers die kant op. Jenny verdwijnt uit beeld en distantieert zich van de achtergelaten puinhoop. Haar utopische idealistische droomwereld is in een onoverzichtelijke nachtmerrie verandert.

Door de luchtigheid van de plaat krijg je sympathie voor deze overspannen romantische volksheld. John Darnielle heeft zijn creatie niet meer in de hand en volgt vol afschuw haar verkeerd genomen keuzes. Hij distantieert zich van zijn hoofdpersonage en overschrijdt zijn grenzen om het Jenny verhaal af te sluiten. Dan pas is hij in staat om een nieuw The Mountain Goats hoofdstuk toe te voegen. We nemen afscheid van Jenny, maar gunnen haar wel een waardig afscheid. Het afsluitende Great Pirates speelt zich in de toekomst af. Jenny bezoekt op een afgelegen begraafplaats voor de laatste keer haar verleden, en laat de herinneringen daar definitief achter. Je weet het bij The Mountain Goats nooit, misschien staat Jenny ooit nog ergens als toeschouwer aan de rand van een song toe te kijken, haar verhaal is nu in ieder geval uitgewerkt.

The Mountain Goats - Jenny from Thebes | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: The Mountain Goats - Jenny From Thebes - dekrentenuitdepop.blogspot.com

The Mountain Goats - Jenny From Thebes
De Amerikaanse band The Mountain Goats heeft een zeer omvangrijk oeuvre op haar naam staan en voegt er met het onlangs verschenen conceptalbum Jenny From Thebes weer een interessant album aan toe

The Mountain Goats bestaan al meer dan dertig jaar en hebben inmiddels een enorme stapel albums uitgebracht, maar ondanks een aantal uitstekende albums is het nog altijd een wat onderschatte band. Daar doe ik ook zelf vrolijk aan mee, want ook het een tijdje geleden Jenny From Thebes schatte ik in eerste instantie weer te laag in. De band rond singer-songwriter John Darnielle is ook op het 22e (?) album van de band weer in uitstekende vorm en verrast met een serie tijdloze en veelzijdige popsongs. Het zijn popsongs die mij ook dit keer herinneren aan het werk van de Australische band The Go-Betweens. Dat moet genoeg zeggen over de kwaliteiten van The Mountain Goats.

Ik heb naast een zwak vooral een enorme blinde vlek voor de muziek van de Amerikaanse band The Mountain Goats. De band heeft inmiddels een kleine 25 albums op haar naam staan, maar jarenlang bleef ik steken bij het uitstekende Tallahassee uit 2002 en het bijna net zo goede The Sunset Tree uit 2005. Het in 2020 verschenen Getting Into Knives ontdekte ik pas maanden nadat het album was uitgebracht, maar ik was eindelijk bij de les bij de release van Dark In Here in 2021.

Het is een album dat ik, mede door de zang, maar zeker ook door de songs, vergeleek met de muziek van de Australische band The Go-Betweens en de Schotse band The Waterboys en dat zijn twee persoonlijke favorieten. Het vorig jaar verschenen Bleed Out liet ik desondanks weer net wat te lang liggen, waarna ik mijn recensie van het wederom uitstekende album afsloot met de wens om nu eindelijk eens te onthouden hoe goed The Mountain Goats zijn.

Het is helaas niet helemaal gelukt, want het een week of vijf geleden verschenen Jenny From Thebes sneeuwde in eerste instantie toch weer onder. Het is doodzonde, want ook op haar zoveelste studioalbum steekt de Amerikaanse band weer in een uitstekende vorm. Na het wat stevigere Bleed Out ligt het nieuwe album van de band uit Durham, North Carolina, weer wat meer in het verlengde van Dark In Here, dat inmiddels is uitgegroeid tot mijn favoriete album van The Mountain Goats.

Ook Jenny From Thebes roept bij mij weer associaties op met de muziek van The Waterboys en The Go-Betweens. De stem van The Mountain Goats zanger John Darnielle doet me met enige regelmaat denken aan die van The Waterboys voorman Mike Scott, terwijl de geweldige songs en de verhalen van de Amerikaanse muzikant herinneringen oproepen aan de hoogtijdagen van de Australische band The Go-Betweens, een van de meest onderschatte bands alle tijden.

Jenny From Thebes is een heus conceptalbum over ene Jenny, die al eerder opdook in songs van de band. In muzikaal opzicht zijn er volop raakvlakken met het eerdere werk van de Amerikaanse band, maar door de grotere rol voor strijkers en blazers klinkt ook dit album weer net wat anders. Jenny From Thebes is een eigentijdse variant op de rockopera en werd gemaakt met flink wat gastmuzikanten, waardoor het album behoorlijk veelzijdig klinkt.

Een aantal songs zijn wat poppier en lichtvoetiger dan we van de band gewend zijn, maar John Darnielle slaagt er ook dit keer in om met zijn songs een hoog niveau vast te houden en overtuigt ook makkelijk met een aantal meer folky songs. Wie Jenny precies is wordt ook op dit album niet helemaal duidelijk, maar de songs die over haar geschreven zijn, zijn van een hoog niveau. Ik schat Jenny From Thebes vooralsnog net wat lager in dan de twee klassiekers uit het verleden en de uitstekende albums uit 2020 en 2021, maar de albums van The Mountain Goats bleken in het recente verleden vaak groeialbums, dus wie weet hoe ver het album nog rijkt.

Het blijft opmerkelijk dat een band met zo’n omvangrijk en zo'n fraai oeuvre nog zo onbekend is, maar zelf vergeet ik de band ook steeds weer. Na de uitstekende serie albums van de laatste paar jaar heb ik me voorgenomen om dat nu echt niet meer te doen. Op naar het volgende album van The Mountain Goats dus. Erwin Zijleman

Introductie van The Mountain Goats
The Mountain Goats is een Amerikaanse band die bekendstaat om hun bijzondere teksten en eenvoudige, maar krachtige muziek. De band werd in de jaren ’90 opgericht door John Darnielle, die vaak solo optrad met alleen een gitaar. De muziek van The Mountain Goats gaat vaak over levenservaringen, persoonlijke worstelingen en bijzondere verhalen. Door de jaren heen heeft de band verschillende muzikanten verwelkomd en een unieke, meeslepende stijl ontwikkeld. Fans waarderen vooral de emotionele kracht en eerlijkheid in de muziek. The Mountain Goats heeft inmiddels 25 albums uitgebracht en blijft populair bij mensen die houden van diepgaande, verhalende liedjes.

Introductie van het album Jenny from Thebes (2023)
Jenny from Thebes is een album van The Mountain Goats, uitgebracht in 2023. Het album vertelt een verhaal over een personage genaamd Jenny, die eerder in andere nummers van de band verscheen. Op Jenny from Thebes wordt haar leven verder verkend: ze is een onafhankelijke, mysterieuze vrouw met een bewogen verleden.

Het album is gevuld met liedjes die spannende en emotionele momenten in Jenny’s leven belichten, en de muziek is afwisselend krachtig en gevoelig. Fans van de band waarderen het album omdat het oude thema’s verder uitdiept en nieuwe, fascinerende verhalen vertelt.

Over de nummers
Opener Clean Slate gaat over opnieuw beginnen en oude lasten achterlaten. De tekst straalt hoop uit en een verlangen naar een frisse start. De sfeer is speels en positief, met een gevoel van bevrijding en vernieuwing. (8)

Vervolgens Ground Level dat handelt over het gevoel van ergens aan willen ontsnappen, het verleden loslaten en een nieuwe start maken. De sfeer is zowel hoopvol als melancholisch, met een ondertoon van avontuur en de kracht om verder te gaan. Niet helemaal mijn ding. (6)

Only One Way gaat over een vastberaden keuze maken, ondanks risico’s en onzekerheden. Het nummer straalt moed en wilskracht uit, met een sfeer van doorzettingsvermogen. Het benadrukt de kracht van geloven in je eigen weg, wat er ook gebeurt. Overtuigend nummer ook al houd ik niet van saxofoon. (8)

Fresh Tattoo gaat over het verwerken van pijn en herinneringen die diep zitten, zoals littekens. Het nummer voelt intiem en emotioneel aan, met een sfeer van kwetsbaarheid. Het benadrukt de kracht van genezing, zelfs na moeilijke ervaringen. Een nummer met een fijn tempo. (7)

Cleaning Crew beschrijft het opruimen van het verleden en proberen schoon te beginnen, zelfs als oude sporen blijven. De sfeer is reflectief en licht melancholisch, met een gevoel van loslaten en de kracht om door te gaan. Een nummer dat mij niet overtuigt (6)

In Murder at the 18th St. Garage vertelt de band over een schokkende gebeurtenis vol spanning en mysterie. Het nummer heeft een donkere, dreigende sfeer, met een gevoel van gevaar en geheimen. Het roept vragen op over wat er echt gebeurd is. Het tempo ligt hoog en het volume ook. (8)

From the Nebraska Plant gaat over iemand die ver weg werkt, ver van huis en geliefden, en de eenzaamheid en vervreemding die daarbij komen kijken. De sfeer is melancholisch en mistroostig, met een gevoel van verlangen naar verbondenheid. Ook deze track is erg sober en overtuigt mij maar deels. (6)

In Same as Cash komt de wereld van snelle beslissingen en het nemen van risico’s zonder nadenken over de gevolgen aan de orde. Het nummer heeft een energieke, impulsieve sfeer, met een gevoel van spanning en het gevaar dat soms komt met roekeloze keuzes. En ja dit nummer met meer wat meer bite bevalt me wel. (8)

Water Tower beschrijft een plek vol herinneringen en emoties, een soort toevluchtsoord waar iemand nadenkt over het verleden. De sfeer is nostalgisch en een beetje melancholisch, met een gevoel van verbondenheid en het belang van vertrouwde, oude plekken. Een fijne ingetogen song, (7)

Wier kent Jenny III niet? Het personage Jenny die krachtig en vastberaden is, zelfs in moeilijke tijden. Het nummer heeft een sfeer van veerkracht en zelfvertrouwen, met een gevoel van avontuur en het verlangen om haar eigen weg te volgen. Mooi strijkje maakt het een goed te verteren song, (7)

Going to Dallas gaat over een reis naar een nieuwe plek met hoop op verandering en een frisse start. De sfeer is optimistisch en vol verwachting, met een gevoel van avontuur en het idee dat iets nieuws begint. Aardig maar geen top (6)

Afsluiter Great Pirates handelt over rebellie en vrijheidsdrang, vergelijkbaar met het avontuurlijke leven van piraten. Het nummer heeft een sfeer van opstand en durf, met een gevoel van ontsnappen aan regels en het verkennen van onbekende mogelijkheden. Een bijzonder nummer (7)

Conclusie en aanbeveling
Jenny from Thebes van The Mountain Goats is een album dat op subtiele, maar diepgaande wijze het verhaal van het mysterieuze personage Jenny verder uitwerkt. De band weet met eenvoudige melodieën en krachtige teksten emoties als hoop, moed en melancholie over te brengen. Hoewel niet elk nummer even sterk aanslaat, bieden de variatie en de unieke sfeer een boeiende luisterervaring. Dit album zal vooral geliefd zijn bij fans van verhalende en emotionele muziek. Voor wie houdt van nummers die je meenemen in een verhaal en een intieme sfeer creëren, is dit album zeker een aanrader.

Waardering: 7,0 Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl