Emma Anderson - Pearlies (2023)

In het blinde weg aangeklikt, het is Emma Anderson (Lush). Haar debuut met niet onaardige bekoorlijke dreampop.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Emma Anderson - Pearlies - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Emma Anderson - Pearlies
Emma Anderson schreef een aantal songs die terecht hadden moeten komen op het vierde album van de Britse band Lush, maar geeft op Pearlies een fraaie eigen draai aan deze songs, die gelukkig ook een flinke vleug Lush bevatten

Lush leek halverwege de jaren 90 uit te groeien tot een hele grote band, maar de zelf verkozen dood van de drummer van de band gooide roet in het eten. Lush zou nooit een vierde album uitbrengen, al was de band er in 2016 dicht bij. Emma Anderson, een van de frontvrouwen van de band, kwam na het laatste album van Lush niet verder dan twee albums met haar nieuwe band Sing-Sing, maar brengt nu dan eindelijk haar eerste soloalbum uit. Het is een album waarop meerdere echo’s van de muziek van Lush zijn te horen, maar de Britse muzikante slaat samen met James Chapman (Maps) ook andere wegen in, wat een aangenaam maar ook avontuurlijk album oplevert.

Emma Anderson stond in de tweede helft van de jaren 80 samen met Miki Berenyi aan de basis van de Britse band Lush, die in de eerste helft van de jaren 90 zou uitgroeien tot een van de vaandeldragers van de shoegaze en vooral dreampop. De band bracht met Spooky (1992), Split (1994) en Lovelife (1996) drie uitstekende albums uit, maar toen Lush drummer Chris Acland in 1996 een einde aan zijn leven maakte brak er iets in de band. Lush stopte er uiteindelijk mee, waarna een reünie in 2016 nog wel een EP opleverde, maar al snel viel wederom het doek waardoor Lush helaas nog altijd is blijven steken op slechts drie albums.

Miki Berenyi en Emma Anderson gingen de afgelopen twee decennia vooral hun eigen weg, maar veel nieuwe muziek leverde dit niet op. Miki Berenyi dook een jaar of vier geleden op met haar nieuwe band Piroshka, wat een prima album opleverde, maar de afgelopen jaren stonden in het teken van het schrijven van haar zeker aan te bevelen autobiografie. Emma Anderson was net wat actiever met twee albums van haar nieuwe band Sing-Sing, maar ook dat is geen toonbeeld van productiviteit.

Deze week verschijnt echter het eerste soloalbum van Emma Anderson, het eerste wapenfeit sinds het tweede album van Sing-Sing uit 2005 en de EP van Lush uit 2016. Pearlies werd gemaakt met de van de band Maps bekende James Chapman en bevat een aantal songs die eigenlijk bedoeld waren voor het vierde album van Lush. Wanneer je luistert naar Pearlies kun je je voorstellen hoe dit vierde album van Lush ongeveer geklonken zou hebben, maar het soloalbum van Emma Anderson klinkt net wat anders.

Pearlies heeft het aangenaam dromerige dat we kennen van de muziek van Lush en ook de zang van Emma Anderson herinnert vrijwel onmiddellijk aan de hoogtijdagen van de Britse band, al liet ze in destijds de leadzang aan Miki Berenyi. Hier blijft het niet bij, want ook de breed uitwaaiende gitaarlijnen lijken zo weggelopen van de eerste drie albums van Lush. Voor die gitaarlijnen is overigens ook een beroep gedaan op Suede gitarist Richard Oakes, die in een aantal tracks opduikt en naast Emma Anderson en James Chapman de enige gastmuzikant is op het album.

De songs op Pearlies zijn echter wel wat meer ingetogen dan de songs van Lush en missen de scherpe randjes van de songs van de Britse band. Emma Anderson kiest op haar solodebuut juist voor net wat dromerige songs, wat goed past bij haar stem, die minder makkelijk overeind zou blijven in een wat steviger geluid, maar prima past bij de sfeervolle klanken op Pearlies, waaraan ook flink wat synths zijn toegevoegd, die meer dan eens de gitaren overstemmen.

Op Pearlies hoor je nog wel wat invloeden uit de dreampop, die mede door Lush op de kaart werd gezet, maar invloeden uit de folk en psychedelica zijn minstens even prominent aanwezig, waarna een vleugje Cocteau Twins het album voorziet van een bijzondere en soms wat mystieke sfeer. Wanneer de keyboards wat zwaarder worden aangezet en de gitaren even een stapje terug doen heeft de muziek van Emma Anderson overigens ook wel wat van Beach House.

Als groot fan van Lush ben ik natuurlijk benieuwd hoe de songs op Pearlies zouden hebben geklonken in de Lush uitvoering, maar het eerste soloalbum van Emma Anderson valt me zeker niet tegen, al is het maar omdat Emma Anderson niet heeft geprobeerd om in haar eentje te klinken als de geweldige band, die door omstandigheden helaas maar drie albums uitbracht. Erwin Zijleman

Puike review. Ik heb net dezelfde bedenking erbij, hoe zou het met Miki erbij hebben geklonken? Ain't gonna happen anymore als je haar biografie hebt gelezen. Toch een viertje van mij, ik kan er bijwijlen mooi bij wegdromen.

Emma Anderson – Introductie
Emma Anderson is een Britse muzikante, vooral bekend als medeoprichtster van de invloedrijke shoegaze-band Lush uit de jaren '90. Anderson, geboren in 1967 in Londen, speelde als gitarist en was verantwoordelijk voor veel van de liedteksten binnen de band. Haar muziek wordt gekenmerkt door dromerige klanken en emotionele diepgang. Na het uiteenvallen van Lush vervolgde ze haar muzikale carrière in andere projecten, maar bleef op de achtergrond. In 2023 keerde Anderson terug naar de schijnwerpers met haar eerste soloalbum, waarmee ze haar unieke stijl van sfeervolle rock en melancholische melodieën verder verkent.

Introductie van het album Pearlies
Pearlies is het solo-debuutalbum van Emma Anderson, uitgebracht in 2023. Op dit album laat ze een persoonlijk en intiem geluid horen dat haar ervaringen en gevoelens reflecteert. Pearlies combineert dromerige gitaarlijnen en atmosferische melodieën, typisch voor Anderson’s stijl, met een volwassen en vernieuwend geluid.

De nummers gaan over thema’s zoals herinnering, verlies en groei en laten een kant van Anderson zien die dieper graaft dan haar eerdere werk met Lush. Met Pearlies bevestigt Emma Anderson haar plaats als een unieke stem in de Britse alternatieve muziek.

De nummers op het album
I Was Miles Away gaat over vervreemding en het gevoel afwezig te zijn, zowel fysiek als mentaal, van iemand of een situatie. De sfeer van de muziek is, melancholisch en dromerig. Het is een erg fijne opener. (9)

Bend the Round verkent de worsteling met verandering en het omgaan met cyclische patronen in het leven. De sfeer van de muziek voelt beschouwend en een tikkeltje mysterieus (8)

Vervolgens Inter Light. Dit nummer gaat over de zoektocht naar innerlijke kracht en rust te midden van onzekerheid. De sfeer is hoopvol en dat wordt versterkt door de mooie betoverende melodie met een subtiele, kalmerende sfeer. (9)

Taste the Air handelt over het verlangen naar vrijheid en het herontdekken van de wereld om ons heen. De sfeer is verfrissend en optimistisch, met een lichte dromerigheid. Een prachtig nummer.(9)

Het daaropvolgende Xante verkent gevoelens van nostalgie en de echo's van herinneringen die levendig blijven. De sfeer is zelfreflecterend, relaxed en mysterieus. met een melancholische ondertoon die vervlogen tijden oproept. (9)

The Presence gaat over het aanvoelen van een blijvende aanwezigheid van een persoon of een emotie, die ongemerkt invloed heeft op het heden. De sfeer is mysterieus en intens, met een subtiele spanning. Een beetje meer uptempo en daardoor wat meer Lush (8)

Willow and Mallow symboliseert kwetsbaarheid en veerkracht, vergelijkbaar met de buigzame wilg en de zachte heemst. De sfeer is dromerig en reflectief, versterkt door fraaie muzikale lagen. (9).

Tonight Is Mine heeft betrekking op een nachtelijk moment van zelfbevestiging en persoonlijke bevrijding, De sfeer is assertief en mysterieus, met een ondertoon van onafhankelijkheid en kracht. (9)

For a Moment reflecteert op het kortstondige maar intense gevoel van verbinding of helderheid in een enkel ogenblik. De sfeer is melancholisch en teder, met een dromerig gevoel dat het vluchtige en vergankelijke benadrukt. (8)

Clusters gaat over het verzamelen van momenten, gedachten of emoties die samen een groter geheel vormen. De sfeer is beschouwend structuur die zowel de complexiteit als de schoonheid van herinneringen weerspiegelt.(9)

Conclusie
Pearlies is een prachtig debuut dat Emma Anderson’s kenmerkende stijl en muzikale diepgang toont. Ze weet op subtiele wijze thema’s als vervreemding, nostalgie, en zelfontdekking te verkennen, waarbij elk nummer een eigen verhaal vertelt. De dromerige gitaarlijnen en sfeervolle melodieën maken Pearlies tot een album dat je meeneemt op een betoverende reis. Anderson slaagt erin om herkenbare emoties te verbinden met een vernieuwd, volwassen geluid dat zowel fans van Lush als nieuwe luisteraars zal aanspreken. Ik raad Pearlies zeker aan voor liefhebbers van alternatieve muziek en iedereen die op zoek is naar een muzikale beleving vol diepgang.

Het is toch jammer dat er niet meer albums zijn met Emma Anderson. Drie met Lush, twee met Sing-Sing en dit album. Een album met songs die al een tijd (ca. 25 jaar) in haar lade lagen, klaar om op een Lush album gebruikt te worden. De zelfmoord van de drummer van Lush veranderde toen alles. Nu maar hopen dat we in de toekomst nog meer van haar gaan horen. Dat moet gezien haar leeftijd (56) nog wel lukken.

Eeerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl