Leonard Cohen - Recent Songs (1979)

Zo recent zijn ze niet; vreemd dat hier nog niks bij geschreven staat. Het is dan niet zijn beste album, maar wel een lekker folk album, en ook aan te raden voor de Nick Cave fans. Nooit geweten dat hij samen werkte met Jennifer Warnes, ik wist wel dat ze een bewonderaar was.
Trouwens mooie vioolpartijen op dit album.

schitterende plaat van cohen! ben vooral erg te spreken over "the window" en "the traitor"..

Jammer dat weinig mensen de moeite nemen om alles van Cohen te beluisteren (en hij heeft er niet eens zo heel erg veel). Meestal blijft het bij de eerste drie platen + "I'm Your Man". "Recent Songs" is zonder twijfel de meest onderschatte van zijn carriere. Wel eentje die ik vaker moest horen voordat ik 'm echt goed vond. 'The Traitor', 'Ballad Of The Absent Mare' en 'The Guests' zijn enkele van zijn allermooiste nummers. Enorme verbetering na "Death Of A Ladies' Man".

Interessant album van Cohen, maar niet mijn grote favoriet. Daarvoor is het mij allemaal wel wat te abstract en mist het m.i de beschouwing waarin hij op latere albums zo sterk is.
Anderzijds is het wel een album met een van de mooiste muzikale omlijsting. Dat maakt het geheel wel heel sfeervol en prettig om naar te luisteren. Het gebruik van een Mariachi band pakt wonderwel goed uit in het laatste nummer Ballad of the Absent Mare, maar bij The Lost Canadian, doet het mij rein gar nix.

Het album opent met het sterke The Guests, maar een album prima openen kun je wel aan hem toevertrouwen heb ik gemerkt.
Mooi meeslepend nummer, waarbij hij op zijn vertrouwde wijze de tekst welhaast declameert. Hij zal wel beter bij stem zijn, maar toch prefereer ik de stem van Cohen bij o.a The Future. Op sommige nummers zoals bijv. The Window en Came so far for beauty komt het wel zeer goed tot zijn recht.

Dat dit album meer naar de poetische kant neigt, komt ook duidelijk naar voren in de teksten. In nummers als The Guests en The Window heeft Cohen zich laten beinvloeden door visuele beelden van Perzische dichters als Attar en Rumi. Voor mijn part zouden dat ook Nick en Simon kunnen zijn, want die namen zeggen mij niets.

Humbled in Love, vind ik niet zo aantrekkelijk als dat ik van hem gewend ben. Het heeft een ietwat laid back bluesy feel over zich. Maar weet mij toch niet echt te pakken.
The Window daarentegen wel. Prachtige muzikale begeleiding en het weet een intieme sfeer op te roepen. Wederom komt Jennifer Warnes opdraven, als ware het Liebeth List bij haar zielmaatje Ramses Shaffy.
Haar stem is een duidelijke meerwaarde voor bepaalde nummers van Cohen.

Came so far for beauty is voorlopig het laatste hoogtepunt van dit album. Een mooi subtiel nummer, dat een nachtclub sfeer weet op te roepen.
De draak van dit album is wat mij betreft die verloren Canadees,die beter niet gevonden had kunnen worden. Het spreekt voor Cohen, als Canadees zijnde, om een nummer uit 1842, ondersteund door een Mariachi band in het Frans te brengen. Maar m.i haalt het wel de sfeer onderuit, die het tot dan toe, redelijk had weten te behouden. Hij bedankt een zekere Nancy Bakal voor het redden van dit nummer van de out-takes, nou Nans je word bedankt.

The Traitor maakt het dan weer enigszins goed en zou zo als een bewerkt nummer door Springsteen op Nebraska of The Ghost of Tom Joad kunnen staan. De tekst laat mij wat in dubio, het doet mij denken aan Lohengrin de Zwaanridder, of een ander mythisch verhaal, waarin zwanen een rol spelen. Het heeft een tragisch lot over zich heen hangen.

Our lady of Solitude, is als onderwerp zoals de meeste van de recent songs, vrouwelijk, zij het dan wel op een dichterlijke wijze en abstract. Met een aardige rol voor de Yamaha.
The Gypsy's wife, had even nodig om binnen te komen, een beetje verzadigt door al het dichterlijke gedoe romdom het fenomeen vrouw als het centrum van de aandacht. Maar is op zichzelf een mooi nummer, los van de context van de rest van het album.

The Smokey life, heeft een seventies feel over zich. Doet wat jazzy aan. Heeft een mooie subtiele toevoeging van een engelse hoorn. Wat het net dat beetje extra geeft. Ook de samenzang wederom met Jeniffer Warnes pakt goed uit.
Ballad of the Absent Mare is losjes gebaseerd op een Chinese tekst en is een prima afsluiter, met een waardige rol van de Mariachi band en zoals je mag verwachten van Cohen word het als een verhalenverteller gebracht.

Al bij al heb ik er wel van genoten. I.i.g de muziek erom heen vind ik prachtig. De teksten zijn wat dichterlijker en wat abstracter. Dit zou wel eens een groeidiamantje kunnen worden, denk ik zo.
Voor nu 4*

Leonard Cohen voert het vreemdelingenlegioen aan in liedjes waarop zijn typische folkliedjes omgeven zijn met elementen uit de wereldmuziek. In opener "The Guests", één van zijn allermooiste nummers ooit. Nu ben ik er van bewust dat ik dat over zo'n beetje al zijn nummers zeg, maar hier meen ik het heel erg. Die liedjes top 10 komt er nog wel. Goddomme, wat kan een refrein hemels mooi zijn, zo mooi dat je eigenlijk niet wilt ademen omdat dat zo'n banaal geluid is tijdens dit prachtwerkje. Een tekst waarin alle wijnen vloeien (en niemand weet waarom) en alle harten zich lijken te openen; allicht heeft Leonard zich ook laten inspireren door de grote Rimbaud.

"Humbled in Love" is zo mogelijk nog mooier, zeker qua tekst. Naast de lage stem in het hamerende refrein en de lome gitaarriff, is dit tekstueel zo diep als een bodemloze put. Zoals alleen Leonard Cohen. Nee, alleen al vanwege de eerste twee nummers is deze plaat de aanschaf zeker waard. Ook "Came So Far For Beauty" met zijn cabaretesque sfeer en zijn ontroerende tekst behoort tot de hoogtepunten in Leonards oeuvre. Hierin vertelt hij het verhaal van de kunstenaar, die zijn hele leven in dienst stelde van de Kunst, daarom ontzettend vereenzaamde en tot de conclusie kwam dat die Kunst toch wel tegenviel vergeleken met de offers die hij er voor leverde. Herkenbaar voor ons allemaal, nietwaar?

Natuurlijk kent de plaat zijn mindere momenten, zo had de mariachi-bewerking van de Canadese traditional "Un Canadien Errant" wel wat beter uitgevoerd kunnen worden en verbleken een aantal liedjes, hoewel erg sterk, bij de absolute hoogtepunten van dit album. Nummers als "The Window", "The Traitor", "The Smokey Life" en "Ballad of the Absent Mare" vallen vaak net wat weg tegenover het geweld van de eerder genoemde toppers, plus het ontzettend sterke "Our Lady of Solitude" en vooral "The Gypy's Wife". Deze nummers zijn op zichzelf sterk, als ware ze geïsoleerd, maar lijken net wat minder. Toch zou menig singer-songwriter hier een moord voor doen, om zulke nummers te kunnen schrijven. De helft van de plaat is dus brilliant, de andere helft is vooral heel goed.

"Our Lady of Solitude" bevat een magisch moment in het refrein: bij de regel "And the light came from her body" zie ik telkens weer een zwevend vrouwenlichaam waar het licht uit "breekt", onlosmakelijk verbonden met Leonards latere "There's a crack in everything/that's where the light gets in", maar dan de dan precies tegenovergestelde richting waaruit het licht komt. Een heilige maagd als Suzanne, die hem toch de hele zomer lang aangeraakt heeft. Drie keer raden hoe.

"The Gypsy's Wife" is het laatste nummer dat ik uit wil lichten: wat een nummer is dat! Naast de slepende zanglijn, zigeunerachtige begeleiding en de bizar sterke tekst (ik heb er ooit een analyse van gemaakt, maar ik ben haar helaas kwijt) is dit hét nummer dat ik moet baritonnen als ik 's nachts over straat loop en ik me afvraag waar mijn zigeunervrouw is en dan moet concluderen dat ik überhaupt geen zigeunervrouw heb. Dat maakt het allemaal alleen nog maar schrijnender, maar had ik anders gewild?

Langzaam aan ben ik al zijn albums bij elkaar aan het sprokkelen op vinyl (van de albums t/m I'm Your Man mis ik alleen nog Various Positions, dus wie hem over heeft...). Deze sinds kort ook in mijn bezit. Zalige plaat met al die 'gypsy' violen erin. Volgens mij verdient hij wel een hoger gemiddelde dan een 3,5. Dit is absoluut niet een van zijn mindere platen, maar juist een sterk album.

Bij deze LP heb ik een beetje een dubbel gevoel. Leonard heeft zeker klasse en laat dat horen in sfeervolle songs, maar na een tijdje krijg ik er toch genoeg van, het wordt me een beetje te saai, hoe mooi en gevoelig het ook is. Misschien moet je af en toe een plaat van Cohen opzetten, als je in een meewarige bui bent.
Voor mij blijven nog altijd zijn beste albums: Songs of Leonard Cohen en I'm your man.

Deze plaat markeert voor mij de scheidslijn tussen de jonge en de oude Cohen.

Mijn op een na favoriete plaat van Cohen. Deze plaat weet mij van het begin tot het einde te boeien. Elk nummer heeft z'n eigen klasse en schoonheid. Zo ook het op het eerste gehoor en deviante 'The Lost Canadian'. Toegegeven, het duurde bij mij ook even, maar man, wat een fantastisch nummer is dit (die trompetten zijn meesterlijk). Om met Cruijff te spreken: 'Je gaat het pas zien als je het doorhebt'.

Hoewel Cohen algemeen bekend staat om zijn poetische teksten maar zeker ook, ja hoe zeg je dat, badass(?) teksten, is dit toch wel zijn meest dichterlijke en verfijnde plaat. Vooral 'The Window', 'Came So Far For Beauty' en 'The Traitor' zijn daar goede voorbeelden van.

Heerlijke sfeervolle en melancholische plaat die uitstekend past bij de herfst or for that matter Hollandsche zomers . Gaat dat luisteren!!

Deze plaat wordt nooit genoemd bij zijn beste platen, maar dat is onterecht naar mijn mening. Zijn debuut is voor mij van een andere planeet, maar deze doet voor mij niet onder voor andere toppers (Songs of love and hate, New Skin, I'm Your Man). Ik houd van de lichte melancholie van de muzikale begeleiding, de tijd die voor de meeste nummers genomen wordt en de meanderende achtergrondkoortjes. Bovenal zijn, zoals meestal bij Cohen, de liedjes bijna zonder uitzondering van grote klasse. Persoonlijke favorieten zijn The Guests, Humbled In Love en het prachtige Came So Far For Beauty.

The gypsy's wife; adembenemend mooi.
De huilende viool die steeds boven het nummer zweeft.

Dit is toch wel de op twee na beste Leonard Cohen-plaat.

Dit album van de Canadeze grootmeester heb ik om de een of andere reden overgeslagen. Spijtig, het is een van Cohen's beste. Beter laat dan nooit zullen we maar zeggen.The Gypsy's Wife is ronduit goddelijk.

Aangename plaat, dat is toch vooral de term die me te binnen schiet bij het beluisteren van dit album. De songs hebben meer samenhang dan de voorganger, klinken geïnspireerder en er wordt fijn gemusiceerd. Het kietelt soms een licht gevoel van kitsch, maar dat mag over het geheel genomen de pret niet drukken. Kleine return to form na het toch wat teleurstellende 'Death Of A Ladies Man'.

Hoewel in zijn tijd behoorlijk genegeerd, een prachtig poëtisch album met nummers van grote schoonheid. Dit was zo'n periode dat Leonard Cohen tijdelijk niet meer op veel belangstelling kon rekenen. Het album erop Various Positions met o. a. Hallelujah werd zelfs niet meer in de VS uitgebracht.

Mooie, wat onderbelichte plaat van Cohen, die hier ophoudt met folkie te zijn. De arrangementen zijn smaakvol, al is het geheel wel erg traag. Iets meer variatie in tempo had het album goed gedaan. Ook vind ik de fretloze bas niet heel erg goed passen bij Cohen, het doorbreekt het wat rustieke, natuurlijke geluid. Ondanks een enkele dwaling ('Humbled in Love' en 'The Lost Canadien') is het toch een indrukwekkende verzameling liedjes. Niet veel songwriters schrijven consistent op dit niveau.

Vreemd genoeg hield hij niet vast aan de jazzy en gipsy invloeden en werd Recent Songs niet de blauwdruk voor zijn nieuwe geluid. Hierna werd Cohen - ondanks hoogstaande liedjes en een stem die steeds doorleefder ging klinken - steeds gepolijster, zeg maar gerust glad, en daarnaast te tam voor mijn smaak. Al zou je misschien kunnen zeggen dat You Want it Darker en Thanks for the Dance weer meer aansluiten bij deze Recent Songs.