Glen Hansard - All That Was East Is West of Me Now (2023)

De eerste vier nummers klinken niet slecht, maar zijn ook weer niet heel bijzonder. Beetje zeurderig zelfs. Ben erg benieuwd hoe het gehele album uitpakt. Losse nummers zeggen immers niet altijd iets.

Glen is wat mij betreft vrij constant in wat hij aflevert. Is het spectaculair? Nee, nooit geweest ook. Maar het pakt me toch altijd wel weer en dat is nu al niet anders.

Het album heeft een lekkere flow en zijn zang is herkenbaar uit duizenden. Wat rauwer hier en daar (Down on Our Knees) en dat vind ik wel fijn eigenlijk. Alsof The Frames weer terug zijn (niet zo vreemd daar veel bandleden op dit album te horen zijn). Maar ook de herkenbare rustiger nummers zijn zalig.

Hansard verrast niet, maar blijft ons bestoken met sterke albums en daar mag All That Was East Is West of Me Now aan toegevoegd worden.

Ik zag al wat singles op mijn release radar verschijnen, maar alsnog een leuke verrassing om nu te zien dat het album binnen een paar dagen uitkomt. De titel en cover roepen alvast een fijne sfeer op.

Ik moet mijn mening echt herzien. De plaat als geheel is veel beter dan de eerste 4 vrijgegeven nummers. Met name “Sure as the rain” is werkelijk prachtig (zeker op een dag als deze).

Misschien wel zijn beste plaat tot nu toe. Alleen maar topsongs. There's No Mountain zou zo maar eens (na misschien Falling Slowly) zijn beste compositie kunnen zijn. Fantastisch!

Between Us There Is Music is mijn favoriet van dit album. Het Sufjan-achtige koortje helpt daarbij. Ghost is ook erg mooi. Moge duidelijk zijn dat mijn voorkeur uit gaat naar het tweede deel van All That Was East Is West of Me Now.

Voor mij is dit album wat een mixed bunch. Mijn enthousiasme is ook wat getemperd door de matige en wisselende geuidskwaliteit, die is wat dof, tenminste op vinyl. Geen idee waarom daarvoor gekozen is en ook jammer want dat haalt voor mij wel de meerwaarde van het album weg. Dit had juist wat meer sprankelend moeten klinken dat had het wat dynamischer gemaakt. Between Two Shores blijft mijn favoriete Glen Hansard album, daar veranderd dit nieuwe album ook niets aan.

De productie (David Odlum) en mastering (Bob Ludwig) van dat album is echter door dezelfde mensen gedaan als bij dit nieuwe album dus het is mij een raadsel waarom dit album slechter klinkt dan Between Two Shores. Heb nog even elementen gewisseld op de platenspeler maar zonder effect, het ligt echt aan de plaat. Klinkt gewoon lofi en dat is jammer en daarom ga ik ook niet hoger dan 3,5 ster.

We zagen en hoorden deze grijzende Dublinse bard heel onlangs onvergetelijk uit de bol gaan op de uitvaart van Shane McGowan, waar hij met diens 'Fairytale of New York' de rouwende massa tot dansen toe op sleeptouw nam.
Evenzo, maar nog een heel stuk ruiger en stormachtiger en tegelijk ook intiemer, meditatiever, treuriger en melancholischer klonk Glen Hansard enkele maanden eerder op zijn eigen nieuwste soloalbum 'All That Was East Is West Of Me Now'. Hoe dan ook is het als altijd weer vervuld van zijn met emotie en empathie doortrokken vakmanschap. Maar intussen ligt ook bij deze 53-jarige voormalige straatmuzikant en inmiddels internationale ster de levenstijd meer achter dan voor hem, vandaar de plaattitel. Juist dan blijkt weer dat immer onvoorwaardelijk oprechte songwriters als hij gelukkig in staat zijn om wat al voorbij is mild in zich op te nemen en van daaraf almaar scheppend de nog onontdekte wegen in te gaan. Zijn innerlijke muzikale reis passeert hier langs thema's als eindigheid, stuurloosheid, worstelingen in een instortende wereld, verdriet, verwerking, het dan toch terugvinden van sterktes en de noodzaak van een open hart in liefdesrelaties.

Deze voormalige voorman van The Frames en The Swell Season zet hier zijn nieuwe soloalbum verbazend in met een uitzinnig postpandemisch 'The Feast of St. John'. Eerst traag, maar dan als een o zo heidens krachtig, hyperkinetisch optrekkende folkrocker. Beuken tegen de ontwortelde samenleving, met Hansard als een zwalpende Neil Young gewapend met elektrische gitaar en op het einde op razende viool ondersteund door Bad Seed, Warren Ellis. Na enkele serene pianoaanslagen ontbolstert zich daarna met 'Down on Our Knees' transcenderend rockend in the free world nog een tweede vurige Crazy Horse-rit, hier met de wijsbebaarde Hansard intussen als volleerd voor de apocalyps waarschuwende, orakelende Mozes.

Landen we vervolgens voor het eerst in een folky oase. Het klein akoestisch opgenomen 'There's No Mountain' landt gegoten als een gracieus ingetogen gospel, met Hansard als de Cat Stevens met een warme hoopvolle boodschap. In liefde en leven, zeker voor een recent kersverse jonge vader als hij, is er geen berg te groot of te klein of hij zal hem verplaatsen of toch minstens jubelend beklimmen.

In de Lambchop-verwante passionele lovesong 'Sure as the Rain' glijdt Hansard's flexibele stem dan helemaal naar melancholische Cohen-diepten. In de achtergrond een spookachtig meezingende theremin. Traagromantisch walsend in Parijs met zijn geliefde, de Finse dichteres Maire Saaritsa en dronken van liefde in de Rue du Faubourg Saint-Denise zet hij zich net als de overleden Lover Lover Lover-man in met z'n sierlijkste mondje Engels Frans.

Terwijl in de prachtige relatiesong 'Between Us There Is Music' muziek als de vitale energizer opwalmt, zweven ook de orkestraties en de hemelse koortjes er net zo heerlijk in mee als bij de beste Sufjan Stevens.

Het poëtisch op piano reflecterende 'Ghost' is dan weer het samen ontwarren van knopen, midden mysterieuze elektronica en weer mistige theremin, de spoken in de menselijke interacties, met een prachtstem die in al zijn diversiteit op deze plaat hier crescendo klimt tot op wel heel ijle falsethoogten.

Ook in de opbeurende up-tempo rock van coronasong 'Bearing Witness' introspecteert Hansard verder in zijn broze, tedere hart, roept hij op tot standhouden ondanks veranderingen en te kiezen voor het leven.

Op de aflopende tijdsklok terugkijkend richting het voorbije westen herdenkt hij in het hartverscheurende 'Short Life' zijn recent overleden moeder en het al te korte leven van collega-vriend Mic Christopher die na optreden in Groningen door een ongeluk om het leven kwam.

Finaal is er dan nog een korte instrumentale 'Reprise', op basis van de melodie van 'Between Us There Is Music', om alweer een heel sterk album stijlvol af te ronden.

Dit 'All That Was East Is West Of Me Now' klinkt nu eens als vanouds met The Frames weer stevig rockend, maar dan weer als in veel van zijn solo-werk mijmerend en briljant poëtisch. Een ogenschijnlijk haastig opgenomen album dat inderdaad deels stiekem in plaatselijke kroegen en ook deels in Italië zijn vorm kreeg. Het ene raakte er af, het andere was nog slechts halfbakken, maar samen met zijn compaan-producer Dave Odlum werden in zijn thuisstudio al de puntjes definitief op de juiste plaats gezet. Ondanks de titel heeft deze Glen Hansard er duidelijk nog altijd zin in om met verse creativiteit in plaats van angst in het lijf ertegenaan te gaan. Hoe beperkter zijn tijd na het nu ook wordt, de nieuwe bergen aan zijn oostzijde zullen beklommen worden, je hoort deze man die tijd gretig vastgrijpen. Ertussenin zelfs met een zwierig walsje, zoals laatst daar in de Rue du Faubourg Saint-Denise.

There's No Mountain