Fire Tiger - All the Time (2020)

Derde album van deze nog niet zo lang geleden ontdekte band uit Los Angeles. En ook nu weten ze me weer te grijpen. Wederom een mengeling van voornamelijk 80's rock met zo hier en daar wat elektronische invloeden.

Opent wederom met de prima 80's rocker Don't Take Me Home. So Many Fishes vind ik één van de toppers van dit album en binnen hun oeuvre. Weer zo'n toffe meer elektronische poptrack met synthdrum en synthesizer. Zeer catchy nummer. En met een fijne saxsolo. Magical Brew is dan weer een mengeling van de 80's rock met de syntdrum/synthesizer. Met Undeniable schroeven we het tempo nogal terug. Vind ik een wat minder nummer. Met een toefje vocoder ingezongen gedeelte richting het einde. Getaway Song is dan weer een downtempo rocksong. Prima nummer maar neemt niet weg dat dit een minder deel van het album betreft.

Silly Thing to Do is dan weer een beter popnummer, beetje Belinda Carlisle-stijl. Titeltrack All the Time is dan weer lieflijke pop, niets mis mee, maar ook niet hemelbestormend. En voor de diversiteit gaan we met Solo Poquito ineens op de ietwat exotische stijl. Klinkt prima zo met mooi weer en dito temperaturen. Kom je wel in vrolijkere sferen van. Verder niet spectaculair. Met het rockende Flying Solo knallen we er dan meteen in met een stukje doedelzak, gecombineerd met gitaar en drums. Weer eens een toffe track.

Way to My Heart haalt het tempo weer wat omlaag met een fijne zomerse mellow sfeer. Heeft even geduurd, maar dit nummer bevalt me nu zeker. Tiffany ziet er in de clip ook weer lekker uit. Valt me sowieso op dat ze aardig wat clips op hun conto hebben voor zo'n onbekende band.

Dan voor mij het absolute hoogtepunt van het album, Side of You. Een geweldige powerballad, wel wat in de sfeer van de Duitse Sandra. Reken ik inmiddels tot mijn persoonlijke favorieten. Afsluitende track Spider at Midnight komt weer met de synthdrums en heeft ergens wel wat weg van een vroege Depeche Mode (maar zeker niet zo goed). Het nummer begint wel steeds meer te groeien.

Al met al een iets lieflijker album dan de vorige twee. Kom ik uit op een 3,88* (Energy. had exact 4,00* en Suddenly Heavenly 3,95*). Rond ik af naar boven i.v.m. mogelijke groei van een enkel nummer. Als ze dit soort albums blijven produceren dan blijf ik liefhebber.
De blauwe sterren gaan voorlopig naar nummers 2, 3 en 11.

En als ik de "nieuwe" nummers uit 2022 (Reunion from Hell, Clay Zombies en Give Me Room) en 2023 (Klepto Nikki Clyde) zo beluister, staat me nog veel moois te wachten/beluisteren.