Al Green - I'm Still in Love with You (1972)

Luister hoe hij die woorden zingt, of haast uitademt, met die zijdezachte stem. Zelf een versteend hart zou halverwege dit album scheurtjes gaan vertonen!

Al Green Rules!

you bet

Love and Happiness, het allerbeste Al-nummer aller tijden gewoon!

Misschien is dit wel mijn Al Green favoriet! Of toch het album Let's Stay Together? of Call Me?
Ach, het is gewoonweg heerlijke soul met de prachtige beleving in Green's stem die ontroert. Bijzonder mooi en o zo breekbaar.,

Waarschijnlijk ook mijn favoriete Al Green Album.

Simply Beautiful is zo ongelooflijk goed. Het nummer stelt op zich weinig voor,...maar die stem

Deze man "beleeft" echt wat hij zingt. Soul zoals soul hoort te zijn.

Naast een compilatie-dubbelaar is heb ik ook dit album van Al Green aangeschaft omdat het algemeen als klassieker wordt beschouwd. Prachtig album is het zeker vooral vanwege de zang van Al Green die zijn stem als instrument gebruikt. De songs en het geluid vind ik eveneens prima, tijdloos gewoon.

Een wel zeer relaxte plaat zeg, heerlijk om 's-avonds met een borreltje en je liefst in de armen te luisteren!

Otis Redding (Op 1), James Carr, Curtis Mayfield, Marvin Gaye, en ga zo maar door.
Al green is bij mij, op een verzamelaar na, altijd een beetje een ondergeschoven kindje geweest.
Geheel onterecht zeg ik nu, na deze drie keer beluisterd te hebben.
Van deze man ga ik meer aanschaffen!

Ondanks het feit dat ik mee ga in de positieve beoordeling, kom ik niet verder dan “een degelijke soulplaat”. Ik vind zijn stem prachtig en dat geldt tevens voor dit album. Toch staat op ‘I’m still in love with you’ voor mij geen enkel nummer dat er bovenuit springt of een nummer die ik steeds maar weer beluister. De cover ‘Pretty woman’ vind ik in ieder geval wel mooier dan het origineel. Als ik dan toch een nummer moet kiezen op dit album die ik het mooist vind, dan is dat ‘For the good times’ alhoewel ‘Look what you’ve done for me’ daar ook voor in aanmerking komt.

Wat klinkt dit allemaal toch lekker zeg. Die stem, die stem!
Door velen toch een beetj ein de schaduw gezet door giganten als Otis Redding of Curtis Mayfield maar het gekke is dat dat bij mij nooit echt het geval is geweest. Ik heb soms zelfs wel eens het gevoel dat als ik echt zou moeten kiezen ik dat misschien wel voor Al doe.
Gelukkig hoef ik niet te kiezen en moest het gebeuren dan kom ik er toch niet uit.
Waar ik wel uit ben is het feit dat ik dit een ongelooflijk fijn en vooral warm album vind.

Wat mij betreft zijn het toch vooral op zichzelf staande soulgiganten. Waarbij je een voorkeur kunt hebben voor de een of ander....of allemaal natuurlijk, maar ze niet zomaar langs elkaar kunt zetten en vergelijken. Otis Redding die de soul representeerde uit de jaren zestig en Green die een exponent is van de jaren zeventig. Edoch, los daarvan dit is wederom een mooie gedragen plaat van Green met een hoes die een 'Can't Slow Down' sfeertje over zich heeft van Lionel Richie...eerder andersom natuurlijk. Wat een zanger en dan te bedenken dat ik van Green voor het eerst hoorde tijdens zijn duet met Annie Lennox...Put a Little Love in Your Heart. Gelukkig is daar met de techniek van heden ten dagen gemakkelijk verandering in aan te brengen.

"Klinkt er iemand relaxter dan Al Green?" is een vraag die ik me soms weleens stel, in het bijzonder wanneer ik naar muziek van de beste man aan het luisteren ben.

Sterke plaat, de soulvolle, warme productie en instrumentatie past ook perfect bij Green's stemgeluid. De keerzijde van de medaille is dat dit er soms voor zorgt dat mijn focus wat verslapt tijdens het luisteren (ik word er haast te rustig van!), maar gelukkig domineren positieve gevoelens als ik hier naar luisteren.

Gewoon erg fraai vakmanschap, en een stem die warm en oprecht klinkt.

4 sterren