Wayfarer - American Gothic (2023)

OK, nu ben ik (nog) niet zo ingeburgerd in de black metal (maar wel hard op weg... ) als in de prog, maar black metal met een Amerikaanse inslag kende ik nog niet.

Doet af en toe een beetje country / western achtig aan, maar in feite is dat niet heel veel anders natuurlijk dan de Skandinavische metal met lokale folk / pagan elementen...

Een ijzersterke toevoeging aan het oeuvre als je het mij vraagt. Wayfarer strooit niet veelvuldig met allerlei gimmicks maar plaatst ze zeer gedoseerd.

Wat overblijft is krachtig aangezette melodieuze blackmetal waar de melancholie vanaf druipt. Drie kwartier dwalen in de Verenigde Staten van de 19e eeuw. In A High Plains Eulogy horen we zelfs wat Katatonia doorklinken in het Wayfarergeluid. Zodanig dat ik nog heimwee krijg naar Discouraged Ones.

Als een onaangename prairiewind die het rauwe zand tussen de kieren propt van de wankele gebouwen in het verlaten dorpje in het Wilde Westen, dringt American Gothic zich aan de luisteraar op.

Mooi omschreven en herkenbaar, ik waande me bij het intro in een typische saloon in het Wilde Westen wat me enerzijds verraste (ik ging er blind in en verwachtte typische atmosferische black metal...), maar anderzijds ook meteen greep. Bijzonder hoe ze zo'n beeld / sfeertje met black metal muziek weten op te roepen en gedurende het album weten vol te houden

Leuke recensie hier trouwens: Wayfarer – American Gothic | Zware Metalen

Eenzelfde soort sensatie kreeg ik bij het heerlijke instrumentale intro van King - Fury and Death, al is het daar misschien meer het beeld van de verlaten Australische Outback...
(die sfeer wordt trouwens niet doorgezet, het gaat meer de kosmische kant op; ook een prima te genieten album overigens )

Indrukwekkende kruising tussen US Black Metal en country/americana met een gitzwart randje - de plaat draagt natuurlijk niet voor niets de titel American Gothic. Met Isaac Faulk van Blood Incantation in de rangen, die samen met Shane McCarthy en Jamie Hansen ook in o.a. Stormkeep zit en onder die noemer in 2021 het geweldige fantasy black metalproject Tales of Othertime uitbracht. Tot zover het rondje namecalling.

Dit is vooral een plaat waar knap gedoseerd wordt met de gebruikte invloeden waardoor de hoofddis je nergens gaat tegenstaan. Het zijn geroutineerde muzikanten aan het roer, en dat hoor je er ook aan af, zowel op compositorisch als productioneel vlak. Net ruw genoeg, maar ook best aanstekelijk eigenlijk, en speciale toevoegingen zoals het Hammond-orgel komen goed binnen. En hoor ik daar ook niet wat stukjes slidegitaar?

Bovendien erg sfeervol, filmisch haast (de vergelijking met westernmuziek gaat deels op wat mij betreft) en met scherpe, actuele teksten. "What we have now is a world full of oil drillers, and railroad barons. Cattle thieves and company men. This is the new American Gothic", klinkt het op prijsnummer Black Plumes Over God's Country. Een straf statement.

4 sterren

Aangezien ik ze in juni ga zien maar eens Wayfarer gaan beluisteren. Gaaf album zeg.