Chappell Roan - The Rise and Fall of a Midwest Princess (2023)

Het ultieme coming of age album. Periodt.

Het muzikale equivalent van filmmeesterwerken als Fucking Amal, Boyhood en Stand By Me

Aanvankelijk had ik niet zo heel veel met dit album. Ik heb aan Marina and the Diamonds wel genoeg vond ik.

Toen zag ik haar weer tijdens de Grammy's. Ach wat een leuke puntmuts was het ook he (zou ze Kate Bush fan zijn?). Maar toch weer eens gedraaid en misschien omdat ik de laatste tijd weer meer in een pop-vibe zit sloeg het ineens wat beter aan. En ach, van Marina geniet ik ook: dit kan er best naast.

Iconische performance op de Grammy's van het beste nummer Pink Poney Club!

Het is best bevreemdend om bij stil te staan.

Een jaar geleden had ik nog nooit van haar gehoord.

Terugkijkend begon ze pas in augustus een beetje op mijn rader te verschijnen.

Enkele maanden later zou ik me geen wereld meer zonder haar en haar muziek voor kunnen stellen.

Ze is me heel dierbaar op een of andere manier.

En ik ben niet eens queer.

Erg goede pop, is me beter bevallen dan pakweg brat. Er zit veel energie in de wat vlottere nummers met slimme koortjes en in your face-teksten. Haar stem kent ook veel kracht en drama waardoor de tragere nummers ook goed worden gedragen. De spetterende opener strijd met het mooi opgebouwde Pink Pony Club om mijn favoriete track.

strijdt*

Je hoeft natuurlijk niet queer te zijn om deze muziek goed te vinden. Dit gaat over anders durven en mogen zijn, weg van het gevestigde 'doe maar normaal dan doe je al gek genoeg' idee. Het uitbreken van de standaard, daar kan iedere eigenzinnige (creatieve) geest die zich niet meteen in een hokje laat stoppen zich wel mee identificeren. Ik ben wel queer en herken veel van waar ze over zingt. En dat doet ze zo mooi en ongelooflijk krachtig, ik had echt graag een rolmodel als Chappel willen hebben op 17 jarige leeftijd.
Haar nieuwe single The Subway is ook weer een ongelooflijke banger trouwens.
Stiekem vind ik haar een moderne Kate Bush. Zo goed? Ja zo goed! Ik denk dat ze heel groot gaat worden.

Waanzinnig he die nieuwe single. Die kwam ff lekker binnen.

Een teleurstellend album, dat was mijn eerste indruk. Dit omdat ik midden 2024 helemaal weg was van Good Luck, Babe! en op deze plaat geen nummer ontdekte dat daarbij nog maar in de buurt kwam. Uiteindelijk is het helemaal goed gekomen, want Pink Pony Club is uitgegroeid tot een enorme favoriet en ook in de breedte vind ik The Rise and Fall of a Midwest Princess zeer sterk.

Femininomenon was even wennen maar is een heerlijke opener, Red Wine Supernova en HOT TO GO! zijn lekker catchy hits en Super Graphic Ultra Modern Girl is een leuke energiebooster. De ballads zijn ook mooi hoewel minder indrukwekkend dan de rest. Het is mooi dat The Rise and Fall of a Midwest Princess tegelijk heel speels is en tekstueel iets te zeggen heeft en inspirerend kan zijn voor mensen in de queer community én daarbuiten. Ik ben blij dat ik na de aanvankelijke teleurstelling dit debuut ben blijven draaien en zo een heel entertainend album van een uitstekende en eigenzinnige zangeres in mijn armen heb gesloten.

Dit album dateert van 2 jaar geleden maar kwam nu in de belangstelling en terecht. Weliswaar pure (mainstream)pop maar met de nodige schwung en niet zonder diepgang, veel variatie en ook nog een goede, krachtige stem. Vind ik veel beter dan bv. Sabrina Carpenter of over het paard getilde Charli XCX.