Angel - Sinful (1979)

Zo slecht, als hier wordt beweert, is dit album niet. Het is echter ook geen super album.

Wat Brutus zegt. Een aardige poprock-plaat, misschien niet zo interessant voor de die-hard underground prog- en hardrockpuristen, maar verder, leuke shit.

Het album is inderdaad helemaal niet zo slecht. Het is lichtvoetig en inderdaad een aardige poprock-plaat.

Rush heeft wellicht meer bakken met geld verdiend met platen dan Angel (om een oude discussie aan te halen) maar Gregg Giuffria heeft dat als een zakenman meer dan goedgemaakt door het stichten en inrichten van de grootste Casino buiten Las Vegas op te bouwen, the Biloxy Hard Rock Hotel & Casino en het voor veel geld te verkopen zo'n 15 jaar geleden en is nu CEO van G2 Game Design én werkt aan een nieuw Giuffria album.

Kijk, dat benne de 'Is dat écht waar???' feitjes!

Local Rocker Turns Hard Rock Dream Into Reality - wlox.com

Soms is de waarheid vreemder dan fictie, stranger than fiction. Zo ook het bericht achter je link! Een grijns op het gezicht om een feitje waar ik weliswaar niks aan heb, maar wel lang om zal grinniken én dat ik bij gelegenheid zal doorvertellen. De albums van Giuffra, daar was Gerd Jan Vleugels in Aardschok altijd wel positief over, als mijn geheugen me niet bedriegt.

Wat Angel betreft: het hierboven genoemde The Winter Song vind ik werkelijk fantastisch, nog altijd - te vinden op voorganger White Hot. De groep keerde in 2019 terug met het bij vlagen prima Risen en bracht drie jaar geleden Once Upon a Time uit, maar die ken ik niet. Binnenkort eens online luisteren.

Van dit Sinful kan ik aanbevelen Don't Take Your Love (prima aor met heerlijke marsepeinen koortjes), Just Can't Take It (zelfde recept, geknipt voor de Amerikaanse FM-radio van toen) en You Can't Buy Love heeft weg van de Britse glamrock van 1973.
Kant 2 is de mindere helft, maar het langzame I'll Never Fall in Love Again is mede dankzij Giuffra's toetsentapijt aardig, opnieuw glamrock op Wild and Hot en de gitaarsolo van Lovers Live On is eenvoudig maar heeft een mooie melodie.
Wat betreft de rock-en-rollende nummers vermoed ik dat liefhebbers van Kiss wel wat kunnen met L.A. Lady en Bad Time. Hartstikke Amerikaans dit alles, de term 'poprock' die vaak valt is helemaal terecht.

Ik heb hun Live without a Net hier op vinyl staan, die moet ik binnenkort maar weer eens draaien; als ik me goed herinner is die steviger. En heb zojuist White Hot op elpee besteld: het winterlied blijft trekken, ook al is de lente in aantocht.

Met alle respect maar dit album haalt het natuurlijk bij lange na niet bij: Angel en Helluva Band. Daarna is het shit

De eerste twee LP's van Angel zijn inderdaad een stuk beter, maar om deze nou met één ster af te serveren...

Ik bezit naast enkele LP's van Angel de Anthology-CD. En van dit album staan daar vier nummers op: Don't take your love, Wild and hot, I'll never fall in love again en Bad time. Die vind ik minder dan wat er op die compilatie aan vooraf gaat (hij is chronologisch opgebouwd), maar echt slecht vind ik het ook niet. Poprock, jazeker, dat lijkt me de beste omschrijving, en dat wijkt wat af als je denkt dat je een hardrockplaat opzet. Maar ik vind het best te verteren.

En voor wie niet genoeg kan krijgen van The Winter Song: Voor die Anthology-CD uit 1992 namen ze - jaren later dus - een (voornamelijk tekstueel) licht aangepaste versie van dat nummer op en herdoopten het tot The Christmas Song. Ongetwijfeld in de hoop een echte kersthit te scoren, want dat is een goede pensioenvoorziening, zo weten ook Mariah Carey, Slade, Chris Rea en Jona Lewie. Maar helaas, het is nooit wat geworden met dat nummer. Jammer eigenlijk.

Die twee albums kun je met een gerust hart aanschaffen. Liggen allebei in het verlengde van het betere werk van Angel. Prima AOR derhalve. Maar pas écht geweldig wordt het op de volgende band die door Giuffria is opgericht: House of Lords. Drie prima albums eind jaren tachtig, begin jaren negentig. Daarna een hele tijd niets, maar sinds 2004 of zo weer behoorlijk aan de weg timmerend met een hele reeks albums die zeer de moeite waard zijn. Al komt de sleet er bij de laatste paar platen wel een beetje op; het is steeds meer van hetzelfde, maar dan steeds een fractie minder.

Maar misschien wisten jullie dat allang...

En die laatste House of Lords albums zijn allemaal zonder Giuffria. Alleen op het comeback album World upside down pingelt hij nog een aantal riedeltjes mee als ik me niet vergis. Daarna was ie, zoals te lezen, drukker met andere zaken. Overigens wordt ik wel blij van het nieuws dat hij met een nieuwe Giuffria plaat bezig zou zijn
Oja, Angel heb ik nooit de echte klik mee kunnen krijgen. Best een aantal mooie nummers maar de albums als geheel weten me niet te overtuigen. Nee, ook die eerste twee niet