Angel - On Earth as It Is in Heaven (1977)

wats dis?

loopt per ongeluk binnen, laat um maar lopen

Laat maar lopen ja, haha

Best een aardig album. Ik mag de muziek waaraan Gregg Giuffria meeschrijft en speelt graag horen. Veel breed uitwaaierende synthesizers en altijd een goede zanger in de buurt. Al is dit wel de minste van de bands waarin hij heeft gezeten vind ik.

Angel nummer 3 en in zekere zin zijn tijd vooruit: het grote drumgeluid van Barry Brandt werd in de jaren '80 populair. Het eist met de eerste galmende geluiden meteen de aandacht op. Een knallend begin met Can You Feel It met een dito gitaarsolo van Punky Meadows en de op-de-top-van-zijn-longen-zang van Frank DiMino.
Meer naar de popkant gaat She's a Mover, met de melodie en piano een stevige versie van wat destijds vaak op de radio klonk en Big Boy (Let's Do It Again) heeft een vleugje boogierock, voor mij het zwakste nummer van de plaat.
Dankzij Telephone Exchange volgt adult oriented rock die met de akoestische gitaar halverwege ook wel aan de hardrock van Boston doet denken.
Dat met de gitaarlick van White Lightning funk klinkt, is verrassend, in de refreinen scheurt Meadows' gitaar. Daarmee loopt het vooruit op de funkrock en -metal zoals die vanaf eind jaren '80 opdook met namen als 24/7 Spyz en Living Colour.

Kant 2 opent met het uptempo On the Rocks, DiMino zingt uiteraard voluit maar de bijdragen van de nadien bekend geworden toetsenist Gregg Giuffra (o.a. House of Lords) blijven net als op kant 1 sober voor diens doen sober. Zelfs in de solo die hij hier heeft. You're Not Fooling Me is een powerballad en zou fans van Queen kunnen aanspreken.
Is het gek dat ik met de piano en de ingetogener zang van That Magic Touch aan de kwaliteitspop van Engelsman Gilbert O' Sullivan moet denken? Na zo'n ingetogener nummer volgt uiteraard een rocker, te weten Cast the First Stone met warempel iets meer toetsen in brug en solo's. Dan is het hopen dat de groep in het slotnummer dan eindelijk ouderwets los zal gaan en het intro van Just a Dream laat inderdaad die bombastische, symfonische kant horen, verwachtingen die de rest van het midtempo nummer worden waargemaakt. Aor zoals ik die graag hoor.

De hoes is net als het logo ondersteboven te lezen, zaken waaraan is te zien dat de groep en label Casablanca de nodige zorg aan het imago besteedden. Dat is herkenbaar in combinatie met de witte kleding waarin de groepsleden zich presenteerden.
Waar ik overal lees dat het echte vuur na twee albums was gedoofd, vind ik On Earth as It Is in Heaven warempel beter dan de voorganger. Partyrockers ontbreken namelijk en op de momenten dat poprock klinkt, doet Angel dat goed. Gek dat deze band nooit groot is geworden in hun eigen VS, al is een albumnotering van #76 bij de Billboard Album 200 natuurlijk niet slecht. Mogelijk omdat ze tien jaar te vroeg waren?

Ik kwam als tiener al bij dit album uit omdat openingssong Can you feel it op de B-kant van de single Winter Song stond. Ik vond en vind het veel beter dan de A-kant. Afred Lagarde draaide dat nummer (die B-kant dus) volgens mij wel eens in zijn Betonuur. Daardoor kende ik het en besloot ik die single te kopen.

Ongeveer een jaar later zag ik deze LP heel goedkoop in de uitverkoopbakken: Amerikaanse persing met zo'n hoekje van de hoes geknipt. Dat betekende dat er (althans in de VS) teveel van gemaakt waren en dat de detaillisten ze konden terugsturen naar de platenfirma, die ze vervolgens 'gemerkt' en tegen een gereduceerde prijs opnieuw op de markt gooide. Via de toenmalige parallelle import kwamen er zo ook veel van die 'afgekeurde' platen op de Nederlandse markt.

Ik viel behalve vanwege het openingsnummer ook voor het album vanwege de prachtige hoes. Inderdaad: alles in spiegelbeeld, ook het logo. Als er zoveel moeite in de hoes gestoken was, moest de plaat ook wel goed zijn, was destijds in veel gevallen mijn redenering. Dat ging in de praktijk lang niet altijd op, en ook deze viel me een beetje tegen.

Maar hoe gaat zoiets? Als tiener heb je weinig te besteden, dus je koestert de paar LP's die je hebt door ze veel te draaien. En zo raak je alsnog verknocht aan een album dat op de keper beschouwd helemaal niet zo goed is. Met terugwerkende kracht vind ik hun eerste twee albums - die ik uiteraard veel later op de kop tikte - een stuk beter. Maar ik koester deze nog altijd. Een enigszins afgezwakte versie van de stevige rock van die eerste twee albums, met iets meer nadruk op de keyboards van Gregg Giuffria en meer midtempo-nummers.

Of ze tien jaar te vroeg waren? Hmm, ik snap wat je bedoelt. Die hard ingemixte drums waren toen net een beetje in de mode aan het komen (de platen van The Babys hadden een soortgelijk zwaar drumgeluid), maar die ontwikkeling werd pas echtb in gang gezet door het baanbrekende werk van Phil Collins op zijn eigen platen en albums die hij voor anderen produceerde.
Ik denk niet dat Angel meer succes gehad zou hebben als ze tien jaar later met een album als dit op de proppen waren gekomen. De twee albums die de band Giuffria midden jaren tachtig uitbracht, zijn minstens zo goed als deze, maar werden ook slechts bescheiden succesjes. Hetzelfde geldt voor de eerste drie platen van House of Lords, waar Giuffria eveneens deel van uitmaakte.