Devine & Statton - The Prince of Wales (1989)

Deze plaat (in een totaal andere hoes) stond me al een tijdje aan te kijken. Een van de vele platen die ik na het overlijden van mijn vader in mijn platenkast heb gezet en nu voorzichtig aan het luisteren ben.
Klinkt als een zeer eigentijds indiebandje - en ik sla de plank bewust een beetje mis, maar weet het anders ook niet- waarbij ik soms moet denken aan een (mindere) versie van Joanna Newsom, Lana Del Rey....beetje die hoek. Maar ook Bettie Serveert...... Enfin, zeg dan niks he: maar het geluid doet me in ieder geval denken aan hele goede vrouwelijke indie-artiesten.

Vervolgens ga je even kijken wie dat precies zijn, die Devine & Statton en dan wordt duidelijk dat we hier te maken hebben met de zangeres van de Young Marble Giants. Dus zo obscuur is het allemaal niet, maar misschien wel leuk voor de vele liefhebbers van die band op deze site.

Ik mag graag bij de kringloper door de voorraad cd’s/lp’s gaan. Het merendeel (98%) is troep. Maar soms vind je mooie dingen (zowel klassiek, jazz, wereld als pop/rock). Zo ook dit weekend. Dit album trok mijn aandacht door het artwork (anders dan hier op de site, hetgeen van de re-issue is uit 2006). Toen ik ‘Les Disques du Crépuscule’ als labelaanduiding zag staan stond ik “aan” (zusterlabel van Factory). Bij nadere bestudering van de deelnemende muzikanten zag ik dat Blaine L. Reininger vermeld werd. Toen werd ik warm en ging de cd “in de pocket”, me op dat moment niet bewust van het feit dat zangeres Alisson Statton deel uitmaakte van het best iconische Young Marble Giants (de Fundgrube voor bijv. the XX destijds).

Dit is een heel fraai intiem album. Met een vooral akoestische sfeer. Kamermuziek eigenlijk. Mooi fretless baswerk. En loepzuivere zang. Fraaie melancholische toetsen met de accordeon. En met het kenmerkende geluid van Reininger op viool (track 2). Reininger neemt ook de mandoline voor zijn rekening. Algehele sfeer is positief soft uptempo. En met een mooie “klein” gehouden cover van New Order’s ‘Bizarre Love Triangle’ (slechts 2,11 minuten). Wat mij daaraan ineens opvalt is de fraaie zanglijn die Barney aan dat nummer gegeven heeft - valt wat weg in de beats en electrobliepjes van het originele nummer. Die wordt mooi op de voorgrond gezet in deze versie.

Fraai album!

(Mjuman, Premonition, Rainmachine, zegt jullie dit wat van toen? Mij niet.)

Nee, komt me niet bekend voor. Na beluistering laat ik dit ook maar liggen, het is mij te folky en te liefelijk.

Geldt ook voor mij, onbekend maar is ook niet mijn kopje thee. De zangeres is te dertien in een dozijn en de de nummers ook niet spectaculair. Wel grappig dat ze een cover doen van New Order's Bizarre Love Triangle.