John Fogerty - Revival (2007)

Wat een geweldige plaat is dit!
Heerlijke sound

5*

Zijn er andere artiesten waarmee je deze sound kunt vergelijken. Dit is zo zalig om naar te luisteren, dat ik meer van dat soort muziek wil.

Uiteraard ken ik CCR al heel goed. Voor het geval sommigen me die tip willen geven.

Deze ga ik zeker luisteren! Ik ben er al een keer doorheen geskipt en het klonk zeer aangenaam!

Niet zo goed (want minder afwisselender) dan "Blue Moon Swamp" , maar wel beter (want ruiger) dan Deja vu, all over again. Als ik ergens de balen van heb, luister een keer naar I can't take it no More. Daar knap je van op. Ook heel goed ""River is Waiting" en "Natural thing". Nu ik de plaat wat vaker geluisterd heb denk ik wel dat met een goede (andere) producer de plaat hier en daar wat beter (minder direct) had kunnen klinken. Maar John blijft mijn all time Rock and Roll hero !!

Blijft na veel luisterbeurten nog altijd heerlijk rocken!

Wat een zeer gezellig plaatje, John heeft nog altijd een heerlijk rockstem, al zijn er sommige nummers die een jonge Fogerty nog mooier/rauwer in had gezongen. Maar dat gaat nooit meer gebeuren....

4* en veel respect voor deze man.

niks mis mee!
Af en toe beetje simpel, maar je moet Fogerty ook geen nieuwe dingen laten doen denk ik!

Nee laat Fogerty maar gewoon lekker doen waar hiij goed in is en dan komt het allemaal wel goed....

Zo ook weer op dit album....... lekkere southern / swamp rock ....... niets mis mee......
Vind dit wel zijn beste solo plaat.....

Ik ben altijd een grote liefhebber geweest van de muziek van Fogerty, zowel van zijn periode bij Creedence Clearwater Revival als ook solo. Zo kan ik naast platen als Cosmo's Factory en Willy and the Poor Boys zeker genieten van zijn soloplaat Centerfield, een erg eigentijdse, authentiek klinkende plaat. Met hoge verwachtingen heb ik daarom ook deze Revival aangeschaft. Het is een plaat die ik al langer wilde hebben, maar waartoe ik gisteren pas ben overgegaan toen ik 'm voor een schappelijk prijsje zag liggen op de Utrechtse Platenbeurs.

Opener Don't You Wish It Was True stelt me niet teleur. Sterker nog, het nummer is ijzersterk en bevat de dampende ritmes van Creedence en ademt nog steeds de tijdloosheid uit die zijn voormalige band zo bijzonder maakte. Ook Gunslinger is dik in orde, ook hier laat Fogerty zien dat de jaren nog geen vat hebben gekregen op zijn karakteristieke zanggeluid en de hoogtepunten volgen elkaar vervolgens in hoog tempo op.

Absoluut hoogtepunt voor mij is River is Waiting, waarbij ik me in een vervallen bruin kroegje waan, waar de geur van bier en sigaren de dienst uitmaken en waar Fogerty de ene na de andere klassieker ten gehore brengt. Het begrip tijdloosheid is nergens beter op zijn plaats dan bij dit nummer, waarop een 70's-sfeer te horen is.

Het valt me overigens op dat de songs vrijwel allemaal vrij "basic" van opzet zijn, zonder al te veel tierelantijntjes. Daarnaast is Revival geen album geworden waarop vernieuwing of originaliteit centraal staat. Van menig artiest zou ik het niet gepikt hebben, maar van Fogerty kan ik het best hebben. Van hem had ik ook weinig anders verwacht. Het doorgaan op de reeds ingeslagen weg doet immers niets af aan zijn kwaliteiten als zanger en songwriter en zolang de songs sterk zijn, maal ik nergens om.

De plaat is niet van het kaliber Cosmo's Factory, maar dat is beslist geen schande. Fogerty heeft mij hier wederom overtuigd en krijgt daarom een goede beoordeling: 4*

Op "Revival" klinkt John Fogerty als in zijn beste dagen bij Creedence Clearwater Revival. Hij refereert er ook mooi aan in "Creedence Song". Verder is "Revival" een album dat de naam eer aan doet. Fogerty heeft al het juridische gesteggel omtrent de rechten van CCR achter zich gelaten en maakt een nieuwe start zonder zijn afkomst te verloochenen. Wat laten we eerlijk zijn: van Fogerty hoeven we niets nieuws te verwachten of experimenteel gedoe. Fogerty doet op "Revival" wat hij het beste kan: aanstekelijke rocksongs schrijven en deze met passie zingen en spelen. Het gitaarwerk is heerlijk en klinkt authentiek. "Revival" is een mix van rock, blues en roots en doet wat mij betreft niet onder voor CCR.

Een heel mooi album van John Fogerty, misschien wel 'The Best Album The Creedence Never Made'. Zelfs de titel is een overduidelijke verwijzing. De plaat is ook een hele verbetering t.o.v. de voorganger, 'Deja Vu All Over Again'.

ik zou zeggen waag je eens aan de eerste CD`s van the Brandos

Of het oude werk van Tony Joe White.

Sterk album van Fogerty, die met zijn karakteristieke stemgeluid heel herkenbaar klinkt voor mij. De songs op Revival doen uiteraard denken aan de platen die Fogerty met Creedence Clearwater Revival opnam. Dat betekent vooral een herkenbare en vertrouwde sound.

Het album viel bij mij direct in de smaak, vanaf het eerste moment dat ik het beluisterde. De pakkende opener Don't You Wish It Was True behoort zonder meer tot de beste songs van dit album, maar wat te denken van het heerlijke, melancholische River is Waiting, de up-tempo kraker Gunslinger of de breekbare balad Broken Down Cowboy? Allemaal hoogtepunten op dit album dat als voor mij als enige minpunt heeft dat het te kort duurt.

Qua originaliteit scoort Revival niet de schoonheidsprijs, maar dat is in dit geval helemaal niet erg. De songs zijn immers dusdanig sterk, dat een goede waardering hier op zijn plaats is: 4*