Joe Henry - Civilians (2007)

Ik heb hier al een stukje van gehoord op de Luisterpaal. Klinkt erg goed, in de stijl van zijn vorige albums ook wel. Tiny Voices uit 2003 vind ik een aardig album, hoewel ik er nooit helemaal door ben gekomen. Joe Henry is naar mijn mening stevige kost, maar als je er eenmaal doorheen bent dan vind je een aangenaam plaatje. Zo ook weer bij dit nieuwe album, die meteen al mooi opent met Civilians. Zoals ik al zei heb ik niet heel veel van dit plaatje nog gehoord, maar ik ga er zeker eens achteraan. En nog een paar keer de Luisterpaal erop na slaan natuurlijk. Wordt absoluut vervolgd!

Ben nu ook aan het luisteren via de luisterpaal. Klinkt lekker dit. Tiny Voices trok me aan door de schitterende hoes maar de muziek is bij mij ook nooit helemaal doorheen gekomen. Elke keer als ik het hoor vindt ik het mooi, maar draai het bijna nooit. Deze maar eens een paar keer op zetten de komende tijd.

De stem van de man klinkt nog even rauw als vroeger. Waarschijnlijk is zijn stem de stempel op zijn naam, op zijn naam Joe Henry. Al eerder wist een Joe Henry-album mij te verblijden en het is nu bijna een jaar geleden dat de singer/songwriter voorbij kwam in een van mijn logs. Toen omschreef ik Henry's muziek als broeierig en poëtisch - met jazz en pop verweven. Zijn nieuwe album, Civilians, heeft veel weg van het in 2003 verschenen Tiny Voices. Henry's zwoele, doch rauwe, stemgeluid geeft een herkenbaar gevoel af in de even zwoele nummers die het hele album weg kabbelen. Een rode draad dat alles bij elkaar moet houden is helaas niet echt te vinden op Civilians. Het stroomt af en toe alle kanten op wat er voor zorgt dat je na bepaalde tijd in een sleur valt, mede ook dankzij gebrek aan vernieuwing. Geen nummer steekt er boven uit en Henry behoudt op Civilians een constante kwaliteit, een kwaliteit die ook zeker niet mag worden onderschat. Wat Joe Henry doet is lekker, is mooi, maar is met de jaren ook zeker een eenheidsworst geworden. De man weet ons niet echt meer te verrassen en daarmee komt ook soms zijn overtuigingskracht wat in het gedrang. Gelukkig is vernieuwing niet altijd nodig, zo blijft toch blijken uit Civilians. Het album kabbelt lekker weg en is daarmee een prima luister-cd geworden om even je ogen te sluiten en te denken aan een mooie, zonnige herfstdag.

Ergens hoor ik nog steeds Joe Henry's vorige albums doorklinken in deze Civilians. Dit album is dan ook niet per definitie vernieuwend te noemen en teert verder op Henry's eerdere bescheiden werken. Dat doet hij overigens wel weer heel mooi met prachtige piano ballades als Time Is A Lion en God Only Knows. Al met al dus hoogstaande en uitgedachte nummers, maar niet bepaald vernieuwend voor de man zijn repertoire. Een solide 3,5* lijkt me dan ook op zijn plaats.

zeer goede plaat van een artiest die zeer ondergewaardeerd wordt , verhalend , stemmig , en best wel zeer variabel muzikaal , alleen zijn stem werkt soms op m'n zenuwen

Joe Henry verrast me niet. Hij lijkt me trouwens nooit luisteraars op een storm & drang-manier veroverd te hebben. Neen, Joe Henry bouwt een oeuvre uit op een manier waarbij iedere plaat diezelfde personages uit een net ietsje andere hoek belicht.

De verhalen die Joe Henry vertolkt zijn genoegzaam bekend. Hier valt geen adrenalinerush bevorderende Springsteen-epiek te scoren. Henry zingt over het bestaan in provinciaalse gemeenten, dan wel kosmopolitische steden.

Of dat nu Almere, New York of Gent is - maakt geen enkel verschil uit. Overal zijn er nu eenmaal mensen - met verlangens en angsten. Misschien niet spectaculair, maar toch verdraaid interessante stof

"I saw Willie Mays
At a Scottsdale Home Depot,
Looking at garage door springs
At the far end of the 14th Row
His wife stood there beside him
She was quiet and they both were proud
I gave them room but was close enough
That I heard him when he said out loud:


This was my country,
This frightful and this angry land,
But it's my right if the worst of it might
Still somehow make me a better man."

Dat is van een soort observatieprecisie waar ik enorm van hou. Er gaat een soort warme waardering uit voor het doordeweekse.

Henry laat zijn personages er niet aan ontsnappen, met een accuratesse die me weinigen in de wereld van de popmuziek lijkt gegeven - vertolkt hij hun verhaal in popminiaturen. Eigenlijk betreft het geen popliedjes, eerder popdocumentaires.

OK - ik heb het eerder gehoord bij Henry. Maar toch - de man zijn muziek maakt me werkelijk gelukkig. Mag dat eigenlijk nog in deze tijden?

Kreeg als Ryan Adams adept vanmiddag het verzoek van de eigenaar van de platenzaak waar ik mijn schijven altijd koop om hier maar eens naar te luisteren.
Ik laat me graag verrassen dus pakte ik de koptelefoon en ben gaan luisteren.
Ik kende Joe Henry niet maar was dermate onder de indruk van deze plaat dat ik hem direkt heb laten inpakken.
Vanavond geluisterd languit op de bank, heerlijke plaat met toch ook wat Dylan invloeden.

Als ik je dan ook een tip mag geven: zoek dan ook eens Mary Gauthier op. Haar Between Daylight And Dark (geproducet door Joe Henry) zal je zeker kippenvel bezorgen.

album momenteel niet weg te branden uit mijn cd speler;
"Parker's Mood", "Civil War", "You Can't Fail Me Now", "Our Song", "Wave", "Love Is Enough", "I Will Write My Book", "Shut Me Up" en "God Only Knows" zijn van een tijdloze schoonheid.

Na lange tijd 'Civilians' nog eens aan het beluisteren. Joe Henry vind ik een zanger met een warm stemgeluid, maar toch ook weer rauw. Jazzy ook. De nummers zijn bijna zonder uitzondering erg sterk, met mijn favorieten 'Parker's Mood', 'Civil War' en 'Wave'. Binnenkort toch maar eens mijn mening hier neerplaatsen, en een top 10-notering zit er ook zeker in!

Ben het helemaal eens met Zachary Glass hier onder. Net als Springsteen heeft Henry oog voor het provinciale en het alledaagse leven van de gewone man. Springsteen heeft in zijn beste werk de adrenaline-rush die hem soms kenmerkt niet nodig. Maar Joe Henry doet het helemaal zonder..en dat is heel knap. Alle nummers op Civilians hebben een slow tempo of hooguit mid tempo en meestal is de produktie akoestisch. Met de toevoeging van het electrische gitaarspel van jazzgistarist Bill Frisell is het vaak muzikaal meer dan folksongs en dat is zeker een mooi extra.
Ik vind Parker's Mood en Scare Me To Death de sterkste songs. You Can't Fail Me Now en God Only Knows kende ik al van de laatste cd van Bonnie Raitt. Die is weliswaar later uitgekomen dan Civilians maar zoals blijkt volg ik Joe Henry dus bepaald niet op de voet.
Ik ben niet goed bekend met zijn overige werk, kende hem eigenlijk vooral van Shuffletown wat destijds een fraai debuut was. Daarna vielen de opvolgers me een beetje tegen en raakte hij uit mijn vizier. Maar Civilians is wel een reden om zijn andere recente werk ook te gaan beluisteren.

Ik ben nog vergeten Our Song te noemen bij mijn bespreking hier onder. Monumentaal nummer....kippevel!
This was God's country, this fearfull and frightfull land.
But it's His will, the worst of it might still make me a better man

Joe Henry is een zwager van Madonna. Het nummer 'Don't Tell Me' is van hem.

Het fraaie Shuffletown was bij uitkomen mijn zeer aangename kennismaking met Joe Henry. Was hem de afgelopen jaren wat uit het oog verloren, maar het vorig jaar verschenen verstilde Invisible Hour deed mij weer aangenaam verrassen. Een geheel eigen stemgeluid, waarvan je wel moet houden - en mij raakt ie. Ben de afgelopen tijd dan ook verder zijn oeuvre ingedoken en vind deze Civilians zijn hoogtepunt.
Hij creëert een geheel eigen sfeer met zijn nummers, ergens tussen laid back en toch broeierig, warm en verhalend, maar ook wat donker. Ook dit plaatje kent een geheel eigen sfeer die op alle nummers wordt volgehouden, zonder dat de songs inwisselbaar zijn. Sterker nog, stuk voor stuk prachtige songs. Zo kom ik de late avonden zeer aangenaam door.

Mooie plaat maar na intensieve beluistering is mijn enthousiasme wat getemperd.
Half puntje eraf dus.
Zijn stemgeluid doet erg aan Dylan denken maar vind ik niet altijd erg prettig klinken, het nummer I Will Write My Book vind ik zelfs ronduit vervelend.
Daarentegen vind ik nummers als Scare Me To Death & Shut Me Up erg mooi.
Ken de artiest verder niet maar nodigt wel uit om wat andere albums te beluisteren.

Kom maar door! Hij heeft immers jouw top 10 gehaald.

Ook ik ben eigenlijk wel nieuwsgierig naar je opinie, AOVV. Ik ken dit album niet, dus ik ben benieuwd of je me kunt overtuigen Civilians eens op te zetten.

Staat gepland voor de 15de verjaardag van mijn vorige bericht, ABDrums.
Neen, serieus: de laatste tijd wat minder bezig met het uitschrijven van meningen over albums. Ik merk - hier en elders - dat er een heleboel mensen (ik ga het daar bij laten aangezien ChatGPT nog in zijn kinderschoenen staat) zijn die dat een pak beter kunnen, en het is ook best intensief, in bepaald opzicht. Jammer, want ik schrijf wel graag (ook over andere zaken dan muziek).

Ach, misschien gaat de bal binnenkort misschien wel weer aan het rollen, de albums van Nick Drake vormen zo ook nog een projectje bijvoorbeeld..

Bescheidenheid siert de mens Nick, dat doet je deugt! Ik ben echter altijd zeer gecharmeerd van de stukken die jij bij albums hebt geschreven. Je hanteert een unieke invalshoek door de thematiek te omschrijven aan de hand van de instrumentatie, de teksten en je eigen gevoel bij de plaat. Dat vind ik echt knap en bewonderenswaardig.

Met andere woorden; begin snel met schrijven, want er zijn genoeg mensen die de stukken kunnen waarderen die je hebt geschreven en die uitkijken naar meer zielenroerselen van jouw hand.

Mee eens!

Wat een belachelijk goede plaat is dit eigenlijk. Laatste maanden is Civilians zo'n beetje mijn meest gedraaide album geweest. Civilians heeft wat tijd nodig voordat het echt inslaat. Inmiddels maakt het niet uit in wat voor stemming ik ben, deze plaat pakt me altijd. Alle nummers zijn sterk en er wordt een heerlijke ontspannen sfeer neergezet.

Ik maak even van de gelegenheid gebruik om je te attenderen op het feit dat die vijftiende verjaardag van dat bericht dit jaar in juni plaats zal vinden. Je mag nu alvast wel aanstalten maken om te beginnen met schrijven om één en ander in goede banen te leiden. De afgelopen jaren hebben zich torenhoge verwachtingen ontwikkeld.

Geintje natuurlijk! Maar even zonder gekheid, ik ben en blijf benieuwd naar je inzichten omtrent deze plaat, zeker aangezien hij bij mij luisterbeurt voor luisterbeurt groeit over tijd. Voel je dus nergens toe verplicht, maar ik houd me zeker aanbevolen!