Lonely the Brave - What We Do to Feel (2023)

Ik verwacht dat deze band nooit meer de eerste 2 albums zal evenaren

Bij vorige worp The Hope List mocht Jack Bennett proberen de weergaloze en unieke stem van David Jakes te vervangen. Onbegonnen werk natuurlijk, maar toch kon ik erg genieten van de iets gewijzigde en meer poprock georiënteerde sound van dat album. Het was gewoon een ontzettend catchy plaat die ik tot op de dag van vandaag nog regelmatig luister.

Op deze nieuwe Lonely The Brave verandert het geluid van de band toch wel enigszins. Het is wat orkestraler, grootser en de stem van Bennett behoorlijk gevoelig (met een heerlijk rasperig geluid zo nu en dan). Het mooie is: ik geloof hem. Zeker wanneer de nummers naar een climax toewerken (Unseen) en zijn stem ondersteund wordt door prachtig ingezette strijkpartijen. Overigens een andere opvallende toevoeging aan het geluid, deze strijkarrangementen.

Al met al voor mij weer een sterke plaat van deze band, waarbij toch wel nieuwe wegen bewandeld worden. De band klinkt op What We Do To Feel bijzonder zelfverzekerd en bewijst - ook zonder Jakes - een blijvertje te zijn.