Dokken - Heaven Comes Down (2023)

Fugitive alvast kunnen horen, waar is mijn held Mister G.Lynch ?, het is wel de man die Dokken maakt tot wat het is, Jon Levin niet !!
En ja Don wordt ook een dagje ouder !! Misschien moet je het ook niet meer verwachten !!
Ik ga binnenkort het Album in zijn geheel beluisteren !!

Ben zeer benieuwd, de laatste platen waren verdomde aardig.

@ Steve harris, George Lynch is er allang geleden uitgestapt. Speelt alleen nog mee op een toer. Maakt wel veel soloalbums momenteel

George Lynch pleegt echt overkill, de één na de andere band + solo projecten. Valt niet meer bij te houden, jammer. En ja Levin speelt al een eeuwigheid ondertussen met Don in de band, past bijzonder goed in het plaatje.
Ik ga deze in ieder geval van de week even bestellen en kan hem dan hopelijk van het weekend beluisteren!

Jummie, dit is toch wel genieten hoor. Ja zijn stem is niet meer wat het was, mist wat kracht en zijn geknepen typische hoge stem is weg, zijn timing en melancholiek en gevoel voor goede muziek allesbehalve!
De productie is ook typisch jaren 80, drums hadden misschien iets minder hoeven knallen, maar an sich is het geluid meer dan okay, beter dan de voorgaande platen sinds Erase The Slate. Sterker, denk dat het de beste sound is sinds die plaat. Het is voornamelijk ook een heel fris plaatje. Smaakvol, maar niet gezapig.
Het enige wat ik een beetje mis is een snelle beuker, maar de kwaliteit van de nummers is gewoon hoog. De man en band stellen me niet teleur, ben zelfs aangenaam verrast... ik had dit niet mee verwacht. Een Levin die zijn uitverkiezing voor de band (langst zittende gitarist in Dokken) nog maar weer eens bekroont middels een zeer smakelijke rol als solist en de plaat heeft ook nog een prachtig akoestische afsluiter met Don zelf in de hoofdrol. Favorieten uitkiezen doe ik nog even niet, maar een degelijke 4 sterren valt van mijn kant wel te geven.

Eerste luisterbeurt valt hier ook niet tegen. Zoals MetalMike al zegt, de stem mist wat kracht (wat wil je op die leeftijd en met wat Don allemaal meegemaakt heeft) maar voor de rest knalt de plaat toch aardig. Enige wat ik echt jammer vindt is dat een echte beuker mist en dat er afgesloten wordt met een mooi maar vrij rustig nummer. Na nog een paar luisterbeurten komt er een cijfer, deze zal zeker 3.5 of hoger worden.

Precies, hij heeft heel veel lichamelijk ongemak meegemaakt en nog steeds zelfs, mijn respect voor hoe het ondanks dat zo goed klinkt (en hijzelf). En op die leeftijd, daarbovenop.
Die knaller inderdaad: Kiss Of Death, Too High To Fly, Tooth And Nail, Change The World. Helaas niet, maar ik geniet hier echt van, het is toch meer geworden dan waar ik op had gerekend. En dat is al heel wat. Cijfer laat ik ook nog achterwege (toch nog), maar het neigt naar een 4 voor nu. Ikke ben blij.

De nieuwe van Dokken. 40 jaar na het debuut en een beetje tegen mijn verwachtingen in na de berichten van de laatste jaren over Don Dokken (zie ook hierboven). Het stand-out lid in Dokken is voor mij altijd "de Don" geweest. Aparte zanger en vooral een goede songwriter. Juist, de stem. Oudere rockers weten dat het niet meer als vroeger is. De tijd stopt voor niemand...Dezelfde opmerking kan evengoed gemaakt worden m.b.t. (vb.) David Coverdale op de laatste paar Whitesnake platen.
Feit is dat het mij bij Dokken niet stoort. Het feit dat hij Marc Boals (opnieuw) weer wat laat ondersteunen in het vocale departement geeft ook aan dat hij dat zelf in de gaten heeft en daar is niks mis mee. Integendeel levert Don opnieuw een smaakvol plaatje af zoals ik ze graag hoor. Niet te lang, veel ruimte voor de guitarist en Don die hier wat dieper is gaan graven wat de teksten betreft (Santa Fe). Vier sterren.

Ik hink op twee gedachten bij deze laatste van Dokken. Op zich zit de energie er goed in bij de nummers met lekker spetterend gitaarwerk enzo. Veel meer dan we de laatste dertig jaar hebben mogen ervaren. Maar diezelfde energie wordt flink naar beneden getrokken door de tergend saaie zang van de Don himself. Zelden zo'n uitgeblust klinkende zanger gehoord. Alsof je een copd patiënt van zijn scootmobiel haalt, hem twee keer de trap op en afstuurt en dan het Wilhelmus laat hijgen. Ik trek dat echt niet.
De plastic mix is ook een ergernisje. Maar dat is een algemeen probleem tegenwoordig. Dus dat heb ik niet meegewogen. Houd je vier sterren voor de muziek over en één voor de zang.

Zijn wervelkolom is fucked up, hij kan zijn rechterhand niet meer gebruiken en twee jaar geleden een operatie ondergaan. In sommige gevallen is ademhalen pijnlijk, hij klinkt inderdaad als een copd patiënt waar vrijuit zingen een pijnlijke exercitie is. Hij kan beter stoppen denk ik, beter voor hem en voor de fans. Tenzij hij het geld nodig heeft en daarom blijft touren, lijkt mij geel lolletje in zijn geval.

De nummers op dit album zijn ok, maar de zang haalt het wel iets naar beneden. In Saving Grace zingt hij in slowmotion.