Ministry - Hopiumforthemasses (2024)

Ricky's Hand is een Fat Gadget cover die de band al in 1984 & 1986 speelde, na bijna 30 jaar nog op een studioalbum geraakt.

Alain had altijd al smaak

Nog eens een stapeltje rants van Al Jourgensen? Hij begint een beetje op Maarten van Rossem te lijken.

Verhip

De drie vrijgegeven nummers zijn echt weer van het recentere, lage niveau. Ministry parodieert zichzelf. De dalende lijn die in 2012 met het abominabele Relapse werd ingezet wordt rustig doorgetrokken. Al is nu een soort feminist met een groen hartje. Tsjongejonge.
De enige kleine lichtpuntjes hoor je wanneer Al teruggrijpt op oude riffjes (zelfplagiaat?). Maar dan besef je je meteen dat je het allemaal al beter hebt gehoord.
Al is een studiojunkie geworden die met regemaat een plaatje uitpoept. Met nog geen 40 minuten 'eigen' materiaal beloofd dit weinig goeds...

Gewoon uit respect voor Ministry (begin jaren tachtig tot wanneer Paul Barker weg ging) ... Wat hebben ze vuile brutale, agressieve (tlorah,tmiatttt,psalm) en trage depressieve (Pig, dark side) platen gemaakt. Dit is gewoon een parodie op... Een paar leuke nummers, riffs en ja zelfs catchy met momenten. Maar we hebben het allemaal eens gehoord nonkel. Het doet me niks. Filth pig doet me IETS. Zelfs Animosity doet me iets.

Niet heel speciaal allemaal, maar door geinige nummers als White Trash, New Religion en vooral Cult of Suffering kom ik toch op een 3.5*

Na het horen van deze plaat, komt er eigenlijk maar één vraag in mij op:

Zijn er hedentendage eigenlijk bands, die net als ministry er voor kiezen om activistische muziek te maken, maar zeg maar dat het dan WEL om aan te horen is? Want dan zou ik daar best in geïnteresseerd zijn.

Want de thematiek is wat mij betreft prima. En dat er gewerkt wordt met een industriële vibe en met samples zoals we die alleen van Ministry kennen is ook top. Maar het niveau is laag, de composities op deze plaat zijn onsamenhangend, en de teksten liggen er veel te dik op. Er wordt ook eigenlijk niet echt een sfeer gecreeerd of een cadans waar je in kan blijven hangen.

Fear Factory en Lamb Of God zijn mij al bekend, maar die eerste is er klaar mee, en die laatste mist die industriële vibe. Idem voor bijvoorbeeld Machine Head.

Het is gek om te realiseren, dat met zo'n herinnering aan metal artiesten in het achterhoofd, het vooral de oude sound van Ministry en Killing Joke is die ik het meeste mis momenteel.