Asagraum - Veil of Death, Ruptured (2023)

Het zal hier niemand vast ene reet interesseren maar toch wil ik even als heraut van deze coven optreden om de enkele liefhebber attent te maken op het heuglijke feit dat er een nieuwe incantatie van Asagraum op geluidsdrager gezet gaat worden.

Het collectief rondom de twee vaste waarden Obscura en A. Morthaemer heeft middels Impure Fire een klein voorproefje op dit nieuwe hoofdstuk van een duister scriptuur in wording op de mensheid losgelaten.

Een woeste track met een heel klein dissonantje waarmee een brug geslagen wordt tussen het dromerige Potestas Magicum Diaboli en het wat agressievere Dawn Of Infinite Fire. Een fraaie break laat horen dat Asagraum er weer alles aan heeft gedaan om binnen beperkte kaders en met weinig poespas, de boel spannend te maken. Ik heb er alle vertrouwen in dat de hoge verwachtingen ingelost zullen worden.

Veil Of Death, Ruptured is opnieuw een ijzersterk album geworden. Asagraum behoudt haar kenmerk om met relatief sobere middelen het maximale aan sfeer eruit te slepen. Door slimme muzikale passages in te bouwen en door hier en daar af en toe wat plechtige zang en gesproken woord toe te passen.

Ignem Purificat Lilitu opent eigenlijk nogal atypisch met wat luchtige akkoorden om vervolgens ongemerkt toch van leer te trekken. Het navolgende Fearless Dominance pakt uit met nog wat meer dreiging en agressiviteit. Woest, spugend en knetterend.

De Verloren Tijd knoopt wat Franse Dissonantjes en atmosferische elementen aan elkaar om als een bedrukte epic tevoorschijn te komen. De eerste zinnen die Hannah uitspreekt, doen me onbedoeld denken aan Guus Meeuwis, maar worden gelukkig al snel ondergesneeuwd door de grandeur van het nummer.

Impure Fire kenden we al als een fraaie brug tussen de dromerige sfeer van Potestas Magicum Diaboli en het pittigere Dawn Of Infinite Fire. Over hoe klassieke blackmetal de dans aangaat met de modernere varianten.

Het titelnummer is ook een staaltje vakwerk waar met enkele eenvoudig klinkende riffs een groots geluid geschapen wordt. Hier horen we ook wat van die typische tremelogekte die het licht van de volle maan op allerlei duister nachtgebroed laat schijnen. Hypnotiserend is het sleutelwoord.

Een verstild instrumentaaltje leidt ons dan het afsluitende De Waanzin Roept Mijn Naam binnen. Dit nummer straalt psychische gekte uit door met bezwerend uitgespuwde vocalen die over een moordend tempo te leggen. De goed gedoseerde breaks brengen de nodige spanning in de track.

Zo is Veil Of Death, Ruptured een nieuwe stap op de professionaliteitsladder van Asagraum. Vooral de toegenomen muzikaliteit van de dames valt op. Ze zijn zeer wel in staat om composities met een kop een staart te scheppen en die interessant te maken met ogenschijnlijk eenvoudige details. Een uitmuntend album die Asagraum wat mij betreft bovenaan in de Nederlandse scene zet.