Paavoharju - Yön Mustia Kukkia (2023)
mijn stem
5 stemmen
Finland
Folk / Electronic
Label: Fonal
-
Unohtaa (2:56)
-
Haihtuu (3:29)
-
Pyhään Aukiopaikkaan (3:20)
-
Maailma Jota Ei Ole (3:11)
-
Unen Poika (3:19)
-
Taas Pyörteisiin Eksyn (3:20)
-
Yön Mustia Kukkia (3:18)
-
Marian Kierto (3:08)
-
Rasia (3:36)
-
Jää (3:11)
-
Fosforihohteinen Luuranko (2:27)
-
Solmu Ajassa (4:33)
-
13 (1:00)
0
geplaatst: 25 september 2023, 08:05 uur
Zelf presenteren ze het een beetje als hun eerste album in 15 jaar, en het is niet zo moeilijk te begrijpen waarom.
Het zal rond 2007-2008 zijn geweest dat ik Paavoharju echt leerde kennen, als in meer dan alleen van naam. Een tijd dat mijn leven heel anders was, op zich een bijzondere tijd, waarin voor mijn gevoel nu alles heel anders was. Ik studeerde net, ik woonde ergens in een kamer. Ik luisterde andere dingen, waardeerde andere ideeen en kende andere mensen.
En nu luister ik deze plaat en is het haast alsof er in die tijd niks veranderd is, het herinnert me niet zozeer aan de persoon die ik toen was, ik ben de persoon die ik toen was! Is dit nou nostalgie? Ik ben nog steeds gefascineerd door de melodieen die neergelegd worden, de knisperingetjes die meer ondersteunend dan afleidend werken. Door de stemmen die meer als extra ondersteunende melodielijn werken dan dat ze als teksten veel toevoegen (destemeer aangezien in geen woord Fins spreek).
Ze doen weer iets dat ik voor ze nooit echt iemand heb horen doen, en na ze ook niet. Ze doen het goed, ze zijn niet veranderd, maar het is toch niet meer hetzelfde. For better or worse, ik ben niet meer de persoon die ik toen was. Had ik andere muziek gewild/verwacht? Ik weet het niet. Dit is gewoon hoe het is. Ik hoop dat andere mensen zich nu net zo kunnen laten fascineren als ik destijds ben gefascineerd. Dit album biedt zeker die mogelijkheid.
De wereld is veranderd, Paavoharju niet!
Het zal rond 2007-2008 zijn geweest dat ik Paavoharju echt leerde kennen, als in meer dan alleen van naam. Een tijd dat mijn leven heel anders was, op zich een bijzondere tijd, waarin voor mijn gevoel nu alles heel anders was. Ik studeerde net, ik woonde ergens in een kamer. Ik luisterde andere dingen, waardeerde andere ideeen en kende andere mensen.
En nu luister ik deze plaat en is het haast alsof er in die tijd niks veranderd is, het herinnert me niet zozeer aan de persoon die ik toen was, ik ben de persoon die ik toen was! Is dit nou nostalgie? Ik ben nog steeds gefascineerd door de melodieen die neergelegd worden, de knisperingetjes die meer ondersteunend dan afleidend werken. Door de stemmen die meer als extra ondersteunende melodielijn werken dan dat ze als teksten veel toevoegen (destemeer aangezien in geen woord Fins spreek).
Ze doen weer iets dat ik voor ze nooit echt iemand heb horen doen, en na ze ook niet. Ze doen het goed, ze zijn niet veranderd, maar het is toch niet meer hetzelfde. For better or worse, ik ben niet meer de persoon die ik toen was. Had ik andere muziek gewild/verwacht? Ik weet het niet. Dit is gewoon hoe het is. Ik hoop dat andere mensen zich nu net zo kunnen laten fascineren als ik destijds ben gefascineerd. Dit album biedt zeker die mogelijkheid.
De wereld is veranderd, Paavoharju niet!
* denotes required fields.
* denotes required fields.