Na het opdoeken van Family maakten Charly Whitney en Roger Chapman een duo-album wat Streetwalkers heette naar aanleiding waarvan de band Streetwalkers opgericht werd. De duo-LP was op 1 of 2 nummers na niet echt geweldig en het totaal kwam nogal stuurloos over. Met een nieuwe band achter zich kregen de heren echter de smaak weer te pakken.
Op Downtown Flyers laten ze een soort van kruising tussen blues-rock en funk horen, afgewisseld met een paar vintage Chapman & Whitney ballades die ook op een Family plaat niet misstaan zouden hebben. De aanwezigheid van Poli Palmer op synths is daar natuurlijk ook niet vreemd aan. Het is een goudeerlijk opgenomen plaat die het vangen van de emotie van de songs voor laat gaan op technische perfektie, maar met deze geweldige muzikanten leidt dat nergens tot opgetrokken wenkbrauwen.
Dowtown Flyers zal voor mij altijd een sentimentele fave blijven terwijl eerlijkheid gebied te zeggen dat de plaat bij de nèt even iets te lange ballads ( Miller en ( vooral ) Gypsy Moon ) kwa sfeer even een dipje krijgt. In beide gevallen wordt dat trouwens adekwaat weer recht gezet met knalharde blues-funk, in het geval van Miller met een werkelijk geweldige cover van de oude Elvis song Crawfish.