Primordial - How It Ends (2023)

Jaja zin in! Ik vond zo op het eerste gehoor de productie alweer wat fijner klinken dan die van de vorige plaat. Met het nummer zelf was ook niks mis mee!

Exile Among The Ruins heeft wel zijn tijd nodig gehad bij mij. De toegankelijke sound kon ik aanvankelijk maar moeilijk lijden. Wat Primordial natuurlijk sterk maakt is de doorleving en dus de beleving van het materiaal. Uiteindelijk gaf dat op Exile de doorslag om te blijven luisteren. Wel merk ik dat ik vaak de drang voel om daarna toch nog even Spirit The Earth Aflame, The Gathering Wilderness of To The Nameless Dead in de speler te donderen.

How It Ends tapt een klein beetje uit hetzelfde vaatje maar legt her en der toch weer wat andere accenten. Soms dreigt de band te vervallen in steeds maar weer dezelfde folky patronen die in dezelfde tempo's worden afgewerkt maar dan is er altijd nog A.A. Nemtheanga om zijn hart en ziel samen met zijn ingewanden naar buiten te persen. Wat ik hier dan erg mooi vind, is een compositie als Ploughs to Rust, Swords to Dust waarbij de meeslependheid wordt geaccentueerd door de lage, gedragen voordracht van de karakteristieke roerganger.

Verder is er natuurlijk genoeg te genieten van typische Primordialdingen als Call to Cernunnos en Death Holy Death. Nummers die aanvankelijk mij wat te lang aanslepen weten dan gaandeweg toch genoeg openbaren om te kunnen genieten.

Het gevaar ligt dus op de loer dat Primordial met How It Ends een beetje blijft hangen in zaken die in het verleden beter gedaan zijn, maar tegelijkertijd is de uitvoering weer op topniveau en biedt het wat mij betreft voldoende aanknopingspunten om te blijven luisteren.

Het album begint wel erg sterk zeg, t/m Pilgrimage to the End of the World is het wel genieten. Vervolgens struikelt het album een beetje met twee aardige nummers welke net te weinig ideeën hebben en dan niet nog even zo'n typische Primordial-twist erin gooien richting het einde. All Against All voelt wel meer als een groeinummer, die moet ik nog eens wat vaker draaien om op waarde te kunnen draaien.

Opvallend veel leadgitaar werk op het album trouwens. Wellicht het gevolg van het uit de band stappen van O'Floinn, waardoor MacUiliam nog meer dan ooit de muzikale kar moet trekken.

I.t.t. crosskip en Edwynn voor mij de 1e kennismaking met Primordial. Met name de heerlijke, medlodieuze riffs / massieve gitaarmuren vallen positief op. Gezien de opmkerkingen van de genoemde kenners hierboven, misschien 's met terugwerkende kracht wat verder in hun discografie te duiken...

Typische Primordial plaat. Staan enkele kleppers op die toch wel tot hun beste nummers gerekend mogen worden, ik denk hierbij aan 'Pilgrimage to the world's' end en 'How it ends' ook absoluut.
Leuke Ierse melodieën en klassieke Primordial gitaarsound.
Live klinken de nummers ook zeer goed.
Tip: Ga zeker eens kijken.

Mijn favoriete album van 2023.

4/5

Ik dacht dat ik na twee albums wel klaar was met deze band (alleen Where Greater Men Have Fallen en Exile Amongst The Ruins stonden in mijn platenkast), maar toen ik de stem van Alan Averill op het machtige In Silent Grace van Winterfylleth hoorde, ben ik toch maar eens hun laatste worp gaan checken.

How It Ends is ten opzichte van het tegenvallende Exile... toch wel weer een stap in de goede richting. Het is lastig om de vinger te leggen op waar dat aan ligt, maar How It Ends heeft een energie die ik miste op het voorgaande album. Het wordt tijd de rest van de discografie eens te verkennen.

Je kan eigenlijk geen buil vallen aan de platen van Primordial. Tenminste, vanaf A Journey's End tot en met Exile Amongst the Ruins. Dit album vind ik erg mak. Check ook eens Dread Sovereign. Daar zingt Alan Averill ook namelijk.

Ik heb 'Alchemical Warfare' in de kast staan, maar was daar niet onverdeeld enthousiast over. Maar weer eens opsnorren...

Echt waar? Ik vind daarvan The Great Beast we Serve en vooral Nature is the Devil’s Church echt beesten van songs.