Edwyn Collins - Home Again (2007)

Hier ben ik wel benieuwd naar.
Hij heeft geloof ik een paar jaar geleden een flinke herseninfarct gehad. Fijn dat hij weer zo is opgeknapt dat hij weer een album gemaakt heeft. Hopelijk staan er juweeltjes op zoals A Girl Like You.

Zit m vanavond te draaien en ik moet zeggen dat ik ERG plezierig verrast ben! Dit is weer de Edwyn Collins zoals ik m graag horen wil qua stem en gitaarwerk. Ik volg de beste man al sinds Orange Juice en vond de Orange Juice en z'n eerste 2 solo albums erg goed. Dr. Syntax z'n vorige plaat vond ik echt vreselijk, die is linea recta in de prullenbak verdwenen destijds. (2003?) Deze plaat geef ik een ruime 4 sterren. Edwyn Collins is back!

Na de voor mijn gevoel minder sterke voorgaande albums "I'm Not Following You" en "Doctor Syntax" werd Edwyn Collins in 2005 getroffen door twee hersenbloedingen. Hij moest een riskante operatie ondergaan en had daarna grote moeite met spreken, lopen en gitaarspelen. Dat hij uiteindelijk weer muziek kon maken, is op zichzelf al bijzonder.

"Home Again" was grotendeels al vóór zijn hersenbloedingen opgenomen en werd na zijn revalidatie voltooid. Juist dat maakt dit album zo bijzonder. Je hoort een Edwyn Collins die muzikaal volledig zichzelf is, terwijl je weet welke zware periode hij doormaakte. Wat mij daarnaast direct opvalt, is dat de wat flauwe discotunes van de vorige twee albums volledig zijn verdwenen. Op "Home Again" hoor ik weer de Edwyn Collins terug die ik zo waardeer.

"One Is a Lonely Number" en de titeltrack openen sterk, terwijl "You'll Never Know (My Love)" en "7th Son" direct de kwaliteit van het album laten horen. Mijn persoonlijke favorieten zijn "Leviathan" en "Written in Stone", al maakt ook "A Heavy Sigh" veel indruk. "Home Again" is voor mij veel meer dan alleen een sterk soloalbum. Het verhaal achter de plaat maakt diepe indruk en het is ook het meest stripped down album van Collins, veel akoestische gitaar en een soms wat bluesy feel in de nummers.