Scott Walker - And Who Shall Go to the Ball? And What Shall Go to the Ball? (2007)

Het betreft hier een 25 minuten durende instrumentale suite, bestaande uit vier delen, die oorspronkelijk geschreven is als muziek voor een dansuitvoering van de choreograaf Rafael Bonachela. Het stuk ging afgelopen april in première in het Contact Theatre in het Engelse Manchester en werd daar onder leiding van Bonachela uitgevoerd door zowel gehandicapte als lichamelijk volledig functionerende dansers.
En let op: het album verschijnt in zeer gelimiteerde oplage en zal nooit worden bijgeperst, zo wordt beloofd.

Aldus de persberichten.

ik ben hier best benieuwd naar.

De term pop lijkt me wat misplaatst voor een vierdelige instrumentale suite van een excentrieke muzikant als Scott Walker.

Ik ben altijd meteen geïnteresseerd als een intrigerende albumtitel zie.

Laten we daar nu de correctiemogelijkheid voor hebben uitgevonden. Ik zou überhaupt niet weten welk genre we hier moeten kiezen uit de toch wat beperkte keuze die we soms hebben. Het vorige album staat ook onder pop evenals het album Tilt: ook niet echt kloppend.
Ga je gang zou ik zeggen........

Overigens heb ik het album al gehoord en bevat het mooie elementen, maar is het ook best pittige kost. En pop? Nee, zeker niet. Wat wel? Geen idee waar ik het onder zou moeten scharen. Avant-garde? Daar moeten de kenners van dat genre zich maar over uitlaten.

Hm.. het aardige aan Walker is juist zijn stem, jammer dat hij dat een instrumentaal album opneemt.

Ik denk dat we dit moeten zien als een "score", ook omdat het bij een dansvoorstelling hoort.

Ik vind het op zich wel aardig en er zit behoorlijk wat spanning in, maar het is nu ook niet echt super. Naar aanleiding van ander werk van meneer Walker had ik toch wel iets meer verwacht.

3.0

Zonder het Scott Walker label had ik never naar dit soort muziek geluisterd. Gekocht om de collectie compleet te houden maar om eerlijk te zijn gaat er op zijn zachts gezegd niet echt een wereld open. Hoogst ongemakkelijke muziek, maar dat zijn we inmiddels wel wel gewend van Scott. Op Tilt en The Drift levert dat een keispannende luisterervaring op. Maar dit plaatje is, behoudens een aantal momentjes, ronduit rete irritant. En dat is dan nieuw voor Scott. Er zullen allicht een aantal dwaallichten zijn die dit prachtig vinden maar ik eet mijn schoen op als zelfs die categorie liefhebbers dit meer dan 5 x draait. Scott jongen, ik heb m met plezier gekocht. Jij moet tenslote ook eten, maar dit ding gaat de kast in om er nooit meer uit te komen.

Het intrigerende aan Scott Walker is de combinatie muziek en stem (+ z'n onnavolgbare teksten natuurlijk). Deze geheel instrumentale plaat is dan ook maar half geslaagd.

Muzikaal is het best interessant en uitdagend allemaal, maar toch is het met zo'n 25 minuten lang genoeg, je gaat naar verloop van tijd echt verlangen naar die stem....

Leuk tussendoortje, dat is het. Maakt niet uit, met albums als "Scott 4", "Tilt" en "The Drift" kun je als liefhebber nog vele jaren vooruit, daar krijg je nooit genoeg van.