Panopticon - The Rime of Memory (2023)

Eventjes wachten nog, perfect voor de wintermaanden dit.

Tenzij je weer 18 maanden op zoek moet naar een hardcopy

Het valt me opndat steeds meer van die Amerikanen beginnen te stuntelen met Scandinavische titels. Dat vind ik vrij sneu.

Aan de andere kant: er zijn ook Nederlandse artiesten die in het Engels (proberen te) te zingen.

Hier lijkt het mij vooral een sfeerdingetje die ik wat gekunsteld vind.

Spotify.

Hebben die hardcopies?

Geen idee maar, dan hoef je in ieder geval geen 18 maanden te wachten, maar 2 maanden.

Als je hard genoeg klikt wel.

Even wennen dat die op een woensdag uitkomt, zat al te zoeken naar de plaat omdat ik hem in de release lijst zag staan...

ProGNerD ook ff in de gaten houden deze !

Thanks Kondoro0614, kan er ook nog wel bij op de lijst...

Whoa

Winter's Ghost is fenomenaal.

Nu de rest luisteren....

Vreselijk goed album.

Als het over een maand nog steeds zo klinkt wordt het vijf sterren.

Inderdaad, 1e luisterbeurt gister tijdens een lange ochtendwandeling in een waterig zonnetje met wat lichte verdwaalde sneeuwvlokjes beviel goed...

Toelichting van Austin Lund (Panopticon) op I Erindringens Høstlige Dysterhet
This song was written to lament the loss of the elder generation of Scandinavian immigrants and their now elder offspring during the years surrounding the pandemic.
Their journey to Minnesota became a quintessential part of the culture here and a distinct part of many Minnesotan’s identities.

jaja, zo kan ik ook wel een vage reden bedenken om een Scandinavische titel te gaan voeren. Zo kun je in Nederland vast wel met een stel Noren ergens dronken worden. Essentieel voor een onvergetelijke kroegervaring die verankerd mag worden in de vaderlandse historie. Het is gewoon pure cultural appropriation wat die jongen met de naam van een hele kleine auto doet ...

Haha, als het werkt dan werk het en worden we dronken met die Noren.

The Rime Of Memory is wel weer een parel van een plaat geworden. Een trip langs ruige en ongerepte landschappen waar het soms guur en onherbergzaam is, maar waar het soms ook vredig en sereen kan zijn.

Ja, dat is natuurlijk precies wat Panopticon al jaren doet. Maar toch zitten er mooie twists in zoals de korte doch zware doompassages in Winter's Ghost en wat extreem melodieus werk her en der. Soms met ondersteunende toetsen, soms met een gitaarsolo of een andere solo. Let bijvoorbeeld eens op die Americana solo in Cedar Skeletons.

De naam Deinonychus komt wel eens bij me opborrelen als ik de getergde vocalen op me laat inwerken. En ook Bathory lijkt een invloed te zijn in de wijze waarop de intermezzo's aan de metal gekoppeld worden. Al met al zijn de opgerekte stukken zo sfeervol en spanningsopbouwend dat je niet eens in de gàten hebt dat je naar tien tot twintig minuten durende nummers zit te luisteren. Echt een album om helemaal in te verdwijnen.