Sid Selvidge - Portrait (1969)

Via een erfenis heb ik ooit deze plaat in mijn bezig gekregen. Het was een vreemde uitschieter temidden van meer middle of the road albums die je indertijd aantrof in ieder Nederlands huishouden, zoals een verzamelaar van BZN (direct naar de prullenbak) of Bat out of Hell (weggegeven, vanzelfsprekend had ik al een exemplaar).

Sid Selvidge zelf is ook een vrij opmerkelijke artiest. Na deze plaat zou het zeven jaar duren voordat er een nieuwe plaat komt. In totaal behelst zijn discografie slechts vijf platen met telkens grote tussenpozen. Van deze platen ken ik alleen het debuut.

En dat debuut is een album wat ik omarm. De sound is het beste te vergelijken met het debuut van Nick Drake. Een zeer warm geproduceerde plaat waar je ingetrokken wordt. Veel orkestratie (blazers, strijkers) die de dromerige stem van Sid Selvidge ondersteunen. Het is duidelijk dat er veel aandacht is besteed aan het goed neerzetten van deze debuutplaat.

Des te opmerkelijker is het dat het zo lang bij deze ene plaat is gebleven. Ik ben onvoldoende op de hoogte van de biografie van Selvidge om hier een verklaring voor te vinden. De beste man heeft het tijdelijke voor het eeuwige ingewisseld in 2013 dus zelf kan hij er ook geen helderheid over geven. Het maakt eigenlijk ook niet heel veel uit, want mijn waardering van deze plaat wordt er niet minder om; het is een pareltje.

Deze biografie beschrijft waarom het zo lang bij een album bleef: Sid Selvidge | Memphis Music Hall of Fame - memphismusichalloffame.com.

Recordlabel trouble...