John Elefante - Defying Gravity (1999)

De voorzijde van de hoes had beter kunnen worden omgeruild met de afbeelding in het cd-doosje. Maar daarmee is mijn negatieve kritiek ook wel voorbij. Op Defying Gravity brengt John Elefante namelijk net als op voorganger Corridors kwaliteitspop in een (toch nog tweede kritiekpunt?) volle Nashvilleproductie.

Nee, géén country, maar in de jaren '90 verhuisde een deel van de Amerikaanse muziekindustrie naar die stad/regio, waarbij een herkenbaar geluid ontstond. Moeilijk te omschrijven, toch een poging: een volle, warme en dichtgesmeerde productie, die zich zowel onderweg op autospeakers of via koptelefoon/oortjes, als thuis op stereo-hifi of tv-subwooferset als zachte pindakaas over de muzikale boterham laat smeren. Steevast gedaan door goede producers en muzikanten, waarmee goed wordt gemusiceerd maar nóóit heftig, altijd braaf binnen de lijntjes; het blijft radiovriendelijk.
Het (rock)bombasme wat de gebroeders Elefante voorheen in Californië praktiseerden is weliswaar weg, een rijke sound is gebleven. John en Dino produceerden de muziek zelf, met opnieuw "executive producer" (geldschieter) dr. Robert Pamplin Jr. achter de schermen. Het resultaat is hapklare pop met liedjes die echter zó goed in elkaar zitten dat Defying Gravity gewoon een lekker album is. Opgenomen in Sound Kitchen in Franklin, Tennessee. In Europa verscheen het bij Frontiers, dat The Way that You Love Me van de tracklist haalde.

De stem van Elefante doet het prima in deze popbombast en mede door de sterke liedjes word ik (eigenlijk niet zo van dit soort pop en productie) toch over de streep getrokken. Het album vond zijn oorsprong in de droom die een vriend van Elefante had. Hij kwam hem vertellen dat er scheuren zaten in het fundament van zijn huis. Een inspectie bracht niets aan het licht, maar toen ging het de zanger dagen: zijn geloof (hij is christen) had averij opgelopen. Daarom gaat het in de teksten soms over 'terug naar de basis.' Dat betekent een persoonlijk verhaal in de teksten die directer zijn dan voorheen, met name in het titelnummer en Exit 39.

Mijn favorieten: de vrij langzame opener If You Just Believe met z'n sterke melodie; The Stream lijkt in de eerste klanken de countrykant op te gaan, maar met de digitale strijkers die volgen wordt het onmiddelijk pop. In de brug hoor ik verrassend iets terug van zijn progrockdagen bij Kansas.
The Truth, the Life bevat scheurende gitaren die geheel in Nashvillestijl zijn gladgestreken maar dankzij gitarist Tony Palacios (van hardrockgroep Guardian, één van de bands op het Pakadermlabel van de gebroeders Elefante) is dit het aor-nummer van Defying Gravity.

Op de tweede helft is het miniroadmoviesoundtrack Exit 39 met een persoonlijk verhaal van de zanger, het swingende Don't Leave the Band en de strijkers in het intro van Give It All Away, als compositie echter te lang en flauw.
Een heel klein vleugje country dient zich voor het eerst aan in zijn muziek. Dit al snel op track 2 Pass the Flame en later in The Way that You Love Me. Misschien was tweemaal te veel voor (prog)rocklabel Frontiers, waarmee het laatstgenoemde nummer sneuvelde?

In tegenstelling tot vorige albums van Elefante is deze makkelijker en goedkoper verkrijgbaar in Europa. Let dan wel op of je de editie met 9 of 10 tracks aanschaft.