Reverend Kristin Michael Hayter - Saved! (2023)
mijn stem
28 stemmen
Verenigde Staten
Folk / Avant-Garde
Label: Perpetual Flame Ministries
-
I’m Getting Out While I Can (3:38)
-
All of My Friends Are Going to Hell (4:39)
-
There Is Power in the Blood (0:52)
-
Idumea (3:55)
-
I Will Be with You Always (6:33)
-
Precious Lord Take My Hand (1:34)
-
May This Comfort and Protect You (4:11)
-
The Poor Wayfaring Stranger (7:32)
-
Nothing but the Blood of Jesus (1:10)
-
I Know His Blood Can Make Me Whole (4:13)
-
How Can I Keep from Singing (8:06)
2
geplaatst: 16 november 2023, 23:05 uur
Lingua Ignota heeft een nieuw alter ego en noemt zich op deze plaat 'Reverend'.
Ze maakt het de luisteraar niet meteen gemakkelijk. Het eerste nummer 'i'm getting out while I can' lijkt wel een opname uit de jaren van de 78toerenplaat, afgespeeld op een kapotte cassette.
Daarna wordt het iets toegankelijker: All My Friends Are Going to Hell is een dik met pianoakkoorden aangezet gospelnummer in avant-folk stijl, of zoiets... There Is Power in the Blood en Idumea zijn enkele van de eigenzinnig geïnterpreteerde gospelstandards die als een soort van intermezzo's doorheen het hele album opduiken. Helemaal uit de bocht gaat The Reverend Kristin in het laatste nummer waar het bezetene gehijg alsmaar meer de zanglijn overstijgt en het album eindigt dan ook in een soort van bucolische chaos.
Dat laatste nummer was voor mij niet nodig maar ik heb een fascinatie opgevat voor dit album, waardoor ik het blijf opzetten. In elk geval een van de meest originele platen van het jaar...
Ze maakt het de luisteraar niet meteen gemakkelijk. Het eerste nummer 'i'm getting out while I can' lijkt wel een opname uit de jaren van de 78toerenplaat, afgespeeld op een kapotte cassette.
Daarna wordt het iets toegankelijker: All My Friends Are Going to Hell is een dik met pianoakkoorden aangezet gospelnummer in avant-folk stijl, of zoiets... There Is Power in the Blood en Idumea zijn enkele van de eigenzinnig geïnterpreteerde gospelstandards die als een soort van intermezzo's doorheen het hele album opduiken. Helemaal uit de bocht gaat The Reverend Kristin in het laatste nummer waar het bezetene gehijg alsmaar meer de zanglijn overstijgt en het album eindigt dan ook in een soort van bucolische chaos.
Dat laatste nummer was voor mij niet nodig maar ik heb een fascinatie opgevat voor dit album, waardoor ik het blijf opzetten. In elk geval een van de meest originele platen van het jaar...
* denotes required fields.
* denotes required fields.