Jeffrey Martin - Thank God We Left the Garden (2023)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Jeffrey Martin - Thank God We Left The Garden - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Jeffrey Martin - Thank God We Left The Garden
Jeffrey Martin laat op zijn vierde album Thank God We Left The Garden horen dat goede songs soms niet veel meer nodig hebben dan een akoestische gitaar en een stem en maakt indruk met een prachtig album

De Amerikaanse muzikant Jeffrey Martin nam in een hut in zijn achtertuin een aantal ruwe demo’s van songs voor een nieuw album op, maar deze bleken zo krachtig dat hij besloot dat het ook de definitieve versies van de songs op Thank God We Left The Garden waren. Ik kan het er alleen maar mee eens zijn, want de ruwe songs van de Amerikaanse muzikant dringen zich direct op en blijven dit doen. De instrumentatie is uiterst sober, maar veel meer heeft de bijzondere stem van Jeffrey Martin niet nodig. De persoonlijke songs zitten vol emotie en die draagt de muzikant uit Portland, Oregon, makkelijk over op de luisteraar, die alleen maar ademloos kan luisteren.

De Amerikaanse muzikant Jeffrey Martin kende ik tot voor kort alleen maar van naam. Dogs In The Daylight uit 2014 en One Go Around uit 2017, het tweede en derde album van de muzikant uit Portland, Oregon, heb ik vrijwel zeker in handen gehad, maar ik kan me niet herinneren of ik er ook echt naar geluisterd heb. Ik denk het eerlijk gezegd niet. Zijn nieuwe album Thank God We Left The Garden kwam ik tegen tussen de releases van deze week en het is een album waar ik direct van onder de indruk was.

Jeffrey Martin nam het album afgelopen winter op in een kleine hut in zijn achtertuin in Portland, waarin hij de beschikking had over twee microfoons en eenvoudige opnameapparatuur. De songs, die in de meeste gevallen genoeg hebben aan de akoestische gitaar en de stem van de Amerikaanse muzikant, waren in eerste instantie bedoeld als ruwe demo’s van de songs voor een nieuw album, maar na beluistering concludeerde Jeffrey Martin dat hij er niets meer aan moest doen.

Een beperkt aantal songs werd uiteindelijk toch nog voorzien van wat extra elektrische gitaarakkoorden, maar de meeste songs die zijn terecht gekomen op Thank God We Left The Garden komen rechtstreeks uit de koude hut in de achtertuin van Jeffrey Martin. Er zijn tijden geweest waarin albums met alleen akoestische gitaar en zang de norm waren, maar tegenwoordig durven nog maar weinig muzikanten hun songs in deze naakte vorm uit te brengen.

Ik heb inmiddels geluisterd naar One Go Around uit 2017 en dat is echt een prachtig album. De songs op dit album zijn voorzien van een redelijk sobere maar zeer smaakvolle begeleiding en vallen vooral op door de zeer aansprekende stem van de Amerikaanse muzikant. De instrumentatie op Thank God We Left The Garden is nog een stuk soberder, maar ik ben het met Jeffrey Martin eens dat de songs op zijn nieuwe album niet meer nodig hebben dan zijn akoestische gitaarspel.

Het is sober maar fraai akoestisch gitaarspel, dat hier en daar subtiel is verrijkt met wat al even subtiele bijdragen van een elektrische gitaar, maar de muziek staat op Thank God We Left The Garden volledig in dienst van de zang van Jeffrey Martin. De muzikant uit Portland, Oregon, beschikt over een herkenbaar stemgeluid en het is een expressief stemgeluid dat tegelijkertijd warm, doorleefd en kwetsbaar klinkt. De stem van Jeffrey Martin doet me af en toe denken aan die van David Gray, maar Jeffrey Martin heeft ook een duidelijk eigen sound.

De combinatie van akoestische gitaar, zang en de persoonlijke teksten van Jeffrey Martin, nemen je mee terug naar de folky singer-songwriters van een aantal decennia geleden, maar Thank God We Left The Garden klinkt echt geen moment gedateerd. Ondanks het feit dat Jeffrey Martin elf songs lang een vergelijkbaar recept gebruikt verveelt zijn vierde album geen moment en zit je een kleine veertig minuten lang op het puntje van je stoel.

De Amerikaanse muzikant vertelt op Thank God We Left The Garden mooie en indringende verhalen en vertolkt ze met veel gevoel, wat alleen maar wordt versterkt door de sobere setting. Ik ben normaal gesproken zeker niet vies van vol klinkende en rijk geproduceerde albums, integendeel zelfs, maar de zeer spaarzaam ingekleurde songs op het nieuwe album van Jeffrey Martin kruipen stuk voor stuk onder de huid, net als de songs op zijn vorige albums overigens. Erwin Zijleman

Dankzij zijn nauwe samenwerking met Anna Tivel zag ik Jeffrey Martin in Meneer Frits in 2019 en vooralsnog maakte hij live veel meer indruk dan op plaat. Live creëerde hij echt een extra dimensie met persoonlijke verhalen. Waaronder de tijd dat hij docent was in een IJsland's dorpje waar 1 geasfalteerde hoofdweg was en verder zo goed als geen infrastructuur.

Maar alsnog wil ik zijn albums een nieuwe serieuze kans geven en die hernieuwde interesse is dankzij een nieuw album met recensie van erwinz, dus dankjewel De rauwe productie van eerdere albums stond me wat tegen, maar wellicht dat het in deze setting wel goed kan werken.

Adembenemend van begin tot het eind. Een plaat die je geslagen achterlaat. Red Station Wagon is het mooiste nummer wat ik dit jaar gehoord heb

Verbluffend goede plaat die ik vorig jaar helemaal gemist heb. Had anders hoog in mijn top 10 gestaan. Een prachtige stem, geweldige sfeer en hartverscheurende teksten. Luister dit niet oppervlakkig maar geconcentreerd met koptelefoon en dan ontvouwt zich een album dat meer, veel meer is dan gewoon een singer-songwriter plaat. Let op de subtiele elektrische gitaar onder Sculptor bijvoorbeeld. Dat geeft zoveel sfeer en voegt veel toe aan dat magistrale nummer. Echt een dikke aanrader.

Compleet omvergeblazen. Wat een plaat dit

Zo dan! dacht ik na meerdere luisterbeurten van dit album van de uit Portland, Oregon afkomstige Amerikaanse singer/songwriter. dit is het vierde album van de pas 37-jarige Jeffrey Martin, dat 6 jaar na zijn vorige album "One Go Around" (2017) verscheen.

met dank aan erwinz en de berichten van andere users hierboven, besloot ik dit album aan te schaffen. zoals LittleBox al eerder aangaf is dit een verbluffend goede plaat met melodieuze, sterke verhalende songs uitgevoerd door de man alleen met zijn stem die inderdaad iets weg heeft van de Engelse singer/songwriter David Gray, en akoestische gitaar, op enkele nummers aangevuld met atmosferische flarden van een elektrische gitaar.

"Keep It Simple" zong Van Morrison ooit op een gelijknamig album en dat is zeker op dit album van toepassing. 11 zelfgeschreven liedjes van Jeffrey Martin met prachtige, intense, indringende muziek. alle nummers die stuk voor stuk blijven hangen. verwacht geen complexe songstructuren bij deze man, maar recht toe/recht aan songs met een melancholische ondertoon die de luisteraar emotionele rijkdom bieden en direct "binnen" komen.

folk/americana van de bovenste plank op dit album dat op de valreep van 2023 uitkwam. een album waarmee de liefhebber van dit genre haar of zijn hart kan ophalen.

Album werd geproduceerd door Jeffrey Martin & Jon Neufeld
Recorded in The Shack, Portland, Oregon

Jeffrey Martin: acoustic guitar, classical guitar, vocals
Jon Neufeld: electric guitar