Bob James - Sign of the Times (1979)
mijn stem
5 stemmen
Verenigde Staten
Jazz / Pop
Label: Tappan Zee
-
Hypnotique (5:49)
-
The Steamin' Feelin' (5:22)
-
Enchanted Forest (5:31)
-
Unicorn (9:00)
-
Sign of the Times (5:38)
-
Love Power (5:32)
-
Body and Soul (6:56)
0
geplaatst: 5 april 2008, 22:41 uur
Sign Of The Times is door Warren G gebruikt in Regulate. Ook door De La Soul in Keepin Da Faith (geloof ik).
Lekker album dit vind ik.
Lekker album dit vind ik.
0
geplaatst: 22 december 2020, 16:46 uur
Wel een pak "toegankelijker" dan bijvoorbeeld het door mij zeer gewaardeerde "One". Niet slecht, maar ik had mij verheugd op iets meer pit.
1
geplaatst: 3 december 2023, 13:09 uur
Sign of the times is een album waar ik nooit aan heb kunnen wennen.
Reeds in 1981 had ik, om onverklaarbare redenen, alles wat Bob had uitgebracht gekocht en was ik vast voornemens om dit koopgedrag voort te zetten.
Iets dat ik tot de dag van vandaag heb volgehouden. Wanneer ik zag dat er een nieuw Bob James album was verschenen, kocht ik deze “blind”.
Ik weet nog dat ik sign of the times bij thuiskomst de eerste keer in de cd-lade schoof en vervolgens een tikje in verwarring het eerste nummer Hypnotique voorbij hoorde komen.
Kunstmatige klinkende koortjes overheersen in dit nummer.
Componist is Rod Temperton, niet de eerste de beste aangezien hij o.a. verantwoordelijk is voor drie overbekende hits op Thriller van Michael Jackson.
Ook the steamin’ feelin’ is van de hand van Temperton. Nummer gaat een beetje in de richting van de disco. Bij het, na lange tijd, weer eens terugluisteren van deze CD bekruipt mij hetzelfde gevoel als 40 jaar geleden. De goede verstaander heeft aan dit halve woord genoeg.
Enchanted forest is weer “gewoon” van de hand van Bob zelf. De discodreun is verdwenen, maar verder pakt dit nummer ook niet echt. Rick Marotta wordt als drummer genoemd, maar in mijn oren klinkt het slagwerk meer geautomatiseerd.
Ook unicorn is geschreven door James en, wat mij betreft, een van de weinige hoogtepunten van het album. Hoewel hoogtepunt wellicht een beetje overdreven klinkt, nu ik dat zo opschrijf. Laat ik het zo zeggen: ten opzichte van de rest van de nummers, klinkt het prima. Marcus Miller rommelt lekker op de bas, de saxofoon van Jay Beckenstein klinkt fraai, en Bob gaat los op de piano. Best wel goed te pruimen allemaal.
De luisteraars van de streamingdiensten hebben duidelijk meer een voorkeur voor het titelnummer van sign of the times, zie ik. Blijkt ook weer meermaals gesampled te zijn, lees ik hier en daar. Nummer is wederom van de hand van de eerdergenoemde Rod Temperton.
Heb het begin van het nummer altijd wel grappig gevonden (zou zo onder een tekenfilm kunnen, wat mij betreft). Het koortje dat dan volgt daarentegen……. Brrrrrrr. En wéér die vermaledijde discodreun.
Snel verder naar het slotstuk love power. Gelukkig weer iets meer muziek (of muzak zo u wilt). Wel weer dat koortje, helaas. Sax van Grover Washington Jr maakt het nog een heel klein beetje de moeite waard.
Snel vergeten dit album. Ook tijdens het terugluisteren vind ik het een van de minste werkjes van Bob James. Twee en een halve ster voor de moeite, mede vanwege het respect dat ik voor de man heb.
PS: op deze site wordt als laatste nummer body and soul genoemd. Dat nummer staat niet op de CD en kom ik ook niet tegen op Spotify. Foutje wellicht?
Reeds in 1981 had ik, om onverklaarbare redenen, alles wat Bob had uitgebracht gekocht en was ik vast voornemens om dit koopgedrag voort te zetten.
Iets dat ik tot de dag van vandaag heb volgehouden. Wanneer ik zag dat er een nieuw Bob James album was verschenen, kocht ik deze “blind”.
Ik weet nog dat ik sign of the times bij thuiskomst de eerste keer in de cd-lade schoof en vervolgens een tikje in verwarring het eerste nummer Hypnotique voorbij hoorde komen.
Kunstmatige klinkende koortjes overheersen in dit nummer.
Componist is Rod Temperton, niet de eerste de beste aangezien hij o.a. verantwoordelijk is voor drie overbekende hits op Thriller van Michael Jackson.
Ook the steamin’ feelin’ is van de hand van Temperton. Nummer gaat een beetje in de richting van de disco. Bij het, na lange tijd, weer eens terugluisteren van deze CD bekruipt mij hetzelfde gevoel als 40 jaar geleden. De goede verstaander heeft aan dit halve woord genoeg.
Enchanted forest is weer “gewoon” van de hand van Bob zelf. De discodreun is verdwenen, maar verder pakt dit nummer ook niet echt. Rick Marotta wordt als drummer genoemd, maar in mijn oren klinkt het slagwerk meer geautomatiseerd.
Ook unicorn is geschreven door James en, wat mij betreft, een van de weinige hoogtepunten van het album. Hoewel hoogtepunt wellicht een beetje overdreven klinkt, nu ik dat zo opschrijf. Laat ik het zo zeggen: ten opzichte van de rest van de nummers, klinkt het prima. Marcus Miller rommelt lekker op de bas, de saxofoon van Jay Beckenstein klinkt fraai, en Bob gaat los op de piano. Best wel goed te pruimen allemaal.
De luisteraars van de streamingdiensten hebben duidelijk meer een voorkeur voor het titelnummer van sign of the times, zie ik. Blijkt ook weer meermaals gesampled te zijn, lees ik hier en daar. Nummer is wederom van de hand van de eerdergenoemde Rod Temperton.
Heb het begin van het nummer altijd wel grappig gevonden (zou zo onder een tekenfilm kunnen, wat mij betreft). Het koortje dat dan volgt daarentegen……. Brrrrrrr. En wéér die vermaledijde discodreun.
Snel verder naar het slotstuk love power. Gelukkig weer iets meer muziek (of muzak zo u wilt). Wel weer dat koortje, helaas. Sax van Grover Washington Jr maakt het nog een heel klein beetje de moeite waard.
Snel vergeten dit album. Ook tijdens het terugluisteren vind ik het een van de minste werkjes van Bob James. Twee en een halve ster voor de moeite, mede vanwege het respect dat ik voor de man heb.
PS: op deze site wordt als laatste nummer body and soul genoemd. Dat nummer staat niet op de CD en kom ik ook niet tegen op Spotify. Foutje wellicht?
* denotes required fields.
* denotes required fields.