Touré Kunda - Live Paris-Ziguinchor (1984)

de Senegalese band Toure Kunda werd ooit geformeerd door de broers Ismaila en (wijlen) Tidiane Toure. zij zijn afkomstig uit Ziguinchor, hoofdstad van de Senegalese regio Casamance en staan bekend om hun maatschappelijke en politieke engagement. hun muziek is geworteld in traditionele West-Afrikaanse muziek die zij vermengen met o.a. moderne Afro-pop, Braziliaanse, Latin en reggae invloeden. het laatste is goed te horen op de onvervalste reggae klanken van "Africa Lelly".

de groep ging vanaf 1979 vanuit Parijs opereren en werd in Europa (met name Frankrijk) en Afrika bijzonder succesvol en groeide uit tot 1 van de succesvolste Senegalese bands. zo speelden zij mee op het Santana album "Supernatural" met wie zij tevens op tournee gingen.

dit album is een geweldige live registratie van een tournee door Afrika gedurende december 1983 en januari 1984. sleutelwoorden: bruisend, energiek, opzwepend maar bovenal ook melodieus.

luister naar het akoestische intro van "Sidi Yella" met de schitterend invallende vraag-en antwoord zang en je zult als liefhebber meteen verkocht zijn. ook de sterk ritmische met veel percussie en blazers omlijste nummers als "Baounane", "Martyrs" en "Salya" voorzien van fraaie harmoniezang beklijven onmiddellijk, zoals alle nummers dit doen. de heerlijke participatie met het publiek aan het begin van het uitbundige "Sambala" draagt nog eens extra bij aan het luisterplezier.

dit live album (wellicht hun beste album) is van begin tot eind een feestje voor de oren en had niet beter kunnen afsluiten dan met het aanstekelijke "Emma" dat een hoog meezinggehalte heeft. samen met "Sidi Yella" 1 van de vele hoogtepunten.

de groep Toure Kunda bestaat inmiddels 45 jaar, heeft heel wat personele wisselingen gekend en blijkt nog steeds op te treden.

Album werd geproduceerd door Olivier Hollard en Toure Kunda

Wat fijn dat er dankzij potjandosie weer eens aandacht is voor de Afrikaanse muziek, en ook in het bijzonder voor dit album van Toure Kunda. Ik ben in het algemeen niet zo'n fan van live-albums. Maar dit is dus zo'n uitzondering die de regel bevestigt. Wat een heerlijke plaat. Heeft nog niets van zijn kracht verloren.

De afsluiter Emma maakt het feest helemaal compleet. Toch geef ik de voorkeur aan de originele, meer weemoedige versie op Thomas Mapfumo - Ndangariro (1983). Ga die vooral ook eens beluisteren.