Hank Woji - Highways, Gamblers, Devils & Dreams (2023)

zal mijn jubelstemming rond dit 6e album van Hank Woji even parkeren, totdat ik wat meer luisterbeurten achter de rug heb, maar voor mij staat al vast dat deze dubbelaar hoog in het top 5 lijstje van 2023 van beste "roots/americana" albums zou moeten eindigen. zijn vorige 2 albums "Holy Ghost Town" en "The Working Life" kregen hier op MuMe al eerder goede recensies van o.a. erwinz en lura.

Het heeft even geduurd voordat The Working Life uit 2014 een opvolger heeft gekregen. Het goede nieuws is dat Woji’s zesde soloalbum Highways, Gamblers, Devils and Dreams een dubbel cd is geworden met 23 songs, die een speelduur heeft van bijna twee uur. Hank Wojtowski is een ervaren Texaanse singer-songwriter met Poolse roots. Als bassist speelde hij in diverse bands, waarmee hij blues, r&b, reggae, rock ‘n’roll, country rock tot aan afrobeat speelde.

Anaïs Mitchell prijst Highways, Gamblers, Devils and Dreams aan als “Hank Woji's 'Highways, Gamblers, Devils & Dreams' is a sprawling meditation on mythic American themes. Hank is a troubadour of the old school, warm hearted and precise.”. Een omschrijving waar ik me goed in kan vinden, want Woji is een verhalenverteller van de bovenste plank.

Met een duidelijke visie voor ogen begon Woji in augustus 2021 aan zijn muzikale odyssee. In 18 maanden tijd doorkruiste hij het land om de 23 songs in 15 verschillende studio’s in 8 verschillende staten op te nemen met een uitgelezen gezelschap muzikanten. Veelal werden de songs recent door Woji zelf geschreven.

Daarnaast enkele covers. De oudste is een cover van Woody Guthrie’s I Ain’t Got No Name. Daarnaast een sobere versie van Townes Van Zandt’s I’ll Be Here in the Morning, waarop Jaimee Harris meezingt. Eerder nam Woji al eens Van Zandt’s Loretta op. Ook van lang geleden is Jimmy Cliff’s Sitting in Limbo. Niet geheel verrassend dat Woji het nummer covert, want ooit deelde hij het podium met Cliff. Recenter is Bruce Springsteen’s Land of Hope and Dreams.

Het eindresultaat is een bijzonder gevarieerd album geworden met de nodige muzikale stijlen. Highways, Gamblers, Devils and Dreams vormt nu al samen met Holy Ghost Town mijn favoriete albums van hem.

Bron : Music that needs attention: Hank Woji : Highways, Gamblers, Devils and Dreams - musicthatneedsattention.blogspot.com

dankjewel Lura voor de fijne recensie, de achtergronden en de ontstaansgeschiedenis van dit album. bijzonder behulpzaam. ik maakte pas bij verschijnen op 23 augustus j.l. van dit album kennis met de muziek van Hank Woji en ben zeer onder de indruk.

Via bovenstaande post van potjandosie op dit album gewezen. Ik begrijp zijn jubelstemming. Ik word tijdens het luisteren helemaal blij.

En dat brengt mij bij het volgende vreemde verschijnsel in de ontwikkeling van mijn muzikale smaak. Al ruim 50 jaar volg ik de pop- & rockmuziek zeer serieus. En ik heb zoals vele anderen een periode gehad waarin ik een sterke voorkeur had voor een bepaald genre. Zo ben ik jarenlang heel enthousiast geweest over onder meer symfonische rock, new wave, reggae, jazzrock, zwarte muziek en nog wat stromingen. Vele jaren later leidde de overvloed tot enige nuance. Over veel genres ben ik nu een stuk minder enthousiast. Of waardeer ik nog altijd alleen nog maar de 'krenten in de pap'. En veel artiesten ‘doen’ mij zelfs niet veel meer.

Maar hoe anders is dit bij het muziekgenre, waaronder ik artiesten schaar zoals John Prine, Guy Clark, Townes van Zandt, Steve Earle, Tom Russell, Chip Taylor, David Olney, John Stewart, Darrell Scott, Sam Baker, Jimmy LaFave, Rod Picott, Slaid Cleaves, Rodney Crowell, Lyle Lovett, Jason Isbell, en de ‘jonkies’ Cody Jinks, Sam Burton, William Prince, Aaron Boyd, Zach Bryan.

De muziek van de een is wat meer folky, de ander weer iets meer country, bluegrass, blues, rock of (in het geval van Lovett) zelfs wat jazzy. En in veel gevallen een mengeling hiervan.

Het zijn mannen, veelal wat ouder en de meesten zijn zelfs Texaan. (De vrouwen laat ik hier even buiten beschouwing; in aantal veel minder, maar kwalitatief veelal gelijkwaardig). Maar wat ze gemeen hebben is dat ze allemaal geweldige verhalenvertellers zijn.

Al vele tientallen jaren blijf ik enthousiast over deze muziek. En dat gevoel is in de loop van de jaren alleen maar sterker geworden.

En dat brengt mij weer ‘on topic’. Een eerste luisterbeurt maakt mij enthousiast. Het lome tempo van de openingsnummer doet sterk denken aan Outl On The Weekend, het openingsnummer van Neil Young’s Harvest. Net zoals op die klassieker ook hier een lekker begin. En zo gaat het 23 nummers lang door. Fijn album. Ik kom hier na meerdere luisterbeurten uiteraard nog op terug.

heel herkenbaar wat jij hierboven schrijft Tonio. bij mij met het verstrijken van de jaren zo'n beetje dezelfde ontwikkeling qua muzikale smaak. ooit in mijn jeugd begonnen met The Soft Machine, Pink Floyd, Jimi Hendrix etc. en dan via The Flying Burrito Brothers de muziek van Hank Williams ontdekken in het geval van Bob Dylan bij Woody Guthrie uitkomen, via The Rolling Stones Muddy Waters. in de seventies o.a. Ry Cooder, Randy Newman, Van Morrison, John Martyn en uiteraard Neil Young. van deze artiesten neem ik nog steeds een 2-wekelijkse portie tot me. uit de eighties zijn albums als bij voorbeeld Joshua Tree van U2, Remain In Light van Talking Heads, New Gold Dream van Simple Minds mij nog steeds dierbaar, maar deze muziek draai ik zelden meer. vroeger ook idolaat geweest van The Pogues incl. Shane MacGowan en de 1e 2 albums van Van Halen. de laatste kan ik mijn vrouw en buren niet aandoen . nu al vele jaren fervent liefhebber van folk/roots/americana en alle door jou genoemde oudere artiesten passen in dat straatje, waarbij het opvalt dat er zeer veel goede muziek uit Texas komt. van de jongere generatie ben ik vooral gecharmeerd van het werk van John Moreland (hier op MuMe ontdekt), Doug Paisley, Gregory Alan Isakov en John Gorka (overigens ook niet meer de jongste). benieuwd naar de muziek van de door jou genoemde jonkies. heb minder met alt.country uitzonderingen daargelaten, zoals Guitar Town van Steve Earle en heb weinig met klassieke country (Merle Haggard e.d.) verder groot liefhebber van mooie vrouwenstemmen Dolores Keane, Mary Black, Nanci Griffith, Emmylou Harris, Natalie Merchant, Linda Ronstadt, Bonnie Raitt, Patty Griffin, etc. die tezamen een hemels koor zouden vormen.

"on topic" moest bij het openingsnummer "Don't Look Back" ook sterk denken aan "Out On The Weekend". nu een aantal keren dit album van Hank Woji beluisterd, maar ik ben er met de eerste luisterbeurten nog niet helemaal uit. te groot enthousiasme aan het begin wil wel eens een valkuil zijn. ik geef dit album met 23 nummers nog even de tijd.

Ik had beloofd om op dit door potjandosie onder de aandacht gebrachte album. Het heeft even geduurd. Enerzijds omdat het een lang album is van bijna 2 uur. En anderzijds omdat ik het album de afgelopen weken om-en-om heb gedraaid met die andere tip Wood, Steel, Dust + Dreams van Rod Picott. En ook dat album bevat anderhalf uur fraaie muziek.

Mijn enthousiasme van de eerste luisterbeurt is gebleven. Het is een zeer fraaie collectie song die ondanks de bijna 2 uur geen enkel moment gaat vervelen.

Eerder wees ik er al op dat het openingsnummer doet denken aan Neil Young's Out On The Weekend. En dat gebeurt mij vaker: zo moet ik bij I Ain't Got No Home denken aan de muziek van The Band. Niet zo vreemd, daar het een song is van Woody Guthrie, die genoemde Band ook behoorlijk heeft geïnspireerd. Het calypso-element van Jimmy Cliff's Sitting in Limbo hoor ik af en toe op vroege albums van Ry Cooder terug. Door de regen in I Don't Like the Rain moet ik denken aan Mickey Newbury's Looks Like Rain. En Land of Hope and Dreams doet denken aan The Boss .... niet gek, omdat dit ook zijn song is .

Bij veel andere albums waarbij ik zoveel vergelijkingen hoor werkt het meestal in het nadeel. Zo niet hier. Het werkt juist versterkend. De grote mate van afwisseling in muziekgenres kom ik bijvoorbeeld ook tegen bij de door mij gewaardeerde Jimmy LaFave. En daar werkt het ook prima. Het getuigt eerder van grote liefde voor de (bronnen van) de muziek.

Zeker: ook dit album kent zijn mindere songs, zoals onder andere Sitting in Limbo, Runnin' with the Devil en The Quid Pro Quo Rag. Maar toch horen ook zij erbij, als je het album meerdere keren hoort. En laten we wel zijn: The White Album van The Beatles zou ook niet hetzelfde zijn zonder Ob-La-Di, Ob-La-Da, The Continuing Story of Bungalow Bill of Revolution 9.

fijn om de reactie van user Tonio hier te lezen. mijn enthousiasme is wat afgenomen. na een flink aantal luisterbeurten staat de lengte van dit album mij iets tegen. wellicht een dooddoener, om te zeggen dat kwaliteit boven kwantiteit gaat, maar dit album had een "fiver" kunnen zijn, als de tijdsduur wat korter was geweest. lang niet alle nummers zijn even memorabel. er staan toch nogal wat "mindere" tracks op, zoals 4,8,12,13,14 en 19. de man is een goede songwriter, maar niet van de buitencategorie (Townes, John Prine, Tom Russell etc.). een teken aan de wand is, dat ik 3) van Woody Guthrie, 6) van Townes Van Zandt en ook 22) de gospel van Charles A. Tindley als de hoogtepunten ervaar. van zijn eigen nummers vind ik de opener "Don't Look Back", "Chasin My Headlights Again" en "Saving Grace" er bovenuit steken. neemt niet weg dat het een heel verdienstelijk album is met een fraaie songcollectie, dat met veel liefde voor de muziek is gemaakt. zijn maatschappelijke engagement blijkt ook uit nummers als "Start Building Bridges" en "Corporations Are People" hetgeen een ieder zou moeten aanspreken. daarnaast kent Hank Woji zijn klassiekers, waarbij hij uit diverse genres put en weet hij aan wie hij schatplichtig is. inderdaad een sympathieke troubadour van de "old school". een man met visie en een missie, wiens muziek ik hoog heb zitten. checkte Hank Woji "live" op YT en daar blijkt de man schrikbarend weinig views te hebben. dat verraste mij, want de man timmert al een tijd aan de weg en heeft inmiddels een aantal zeer fraaie albums op zijn naam staan.

Ik heb de ervaring dat mijn aanvankelijke enthousiasme over een album na een aantal maanden nogal eens wat geluwd is.

Zo niet bij dit album van Hank Woji. En dat is niet gek, zeker niet voor een dubbelalbum. Gaat zeker hoog eindigen in mijn jaarlijstje.

voor mij net als voor Tonio Top 5 materiaal in het roots genre 2023, maar dat geldt ook voor de dit jaar verschenen albums "Torn", het in eigen beheer uitgebrachte debuut van de 65 jarige Schot Norman Paterson, die ook wel de John Prine van de Hebriden wordt genoemd en het album "Nothing But Green Willow" van Martin Simpson/Thomm Jutz. benieuwd naar de recensies van erwinz, wiens recensies ik altijd graag lees. wellicht is hij in het woud van de vele releases niet aan deze albums toegekomen, wat ik uiteraard begrijp.

Wel gekregen maar inderdaad wat ondergesneeuwd. Ik pak hem er nog eens bij

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hank Woji - Highways, Gamblers, Devils & Dreams - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Hank Woji - Highways, Gamblers, Devils & Dreams
Hank Woji heeft de tijd genomen voor zijn zesde album, maar het bijna twee uur durende Highways, Gamblers, Devils & Dreams laat horen dat de Amerikaanse muzikant alleen maar beter is geworden

De uit Terlingua, Texas, afkomstige singer-songwriter Hank Woji trok tien jaar geleden de aandacht met zijn vierde album. Een jaar later volgde een vijfde album, maar sindsdien was het stil. Tot nu dan, want met een heus dubbelalbum laat de Amerikaanse muzikant nadrukkelijk van zich horen. Hank Woji maakt tijdloos klinkende Amerikaanse rootsmuziek met vooral invloeden uit de folk en de country en hij vertolkt zijn songs met veel gevoel. Heel vernieuwend is het misschien niet, maar wat vertelt Hank Woji mooie verhalen, wat schrijft hij goede songs en wat worden ze mooi uitgevoerd. Wordt het niet eens tijd voor de doorbraak van deze uitstekende singer-songwriter?

In 2013 en 2014 besprak ik twee albums van de Amerikaanse muzikant Hank Woji. Holy Ghost Town uit 2013 en The Working Life uit 2014 waren al het vierde en het vijfde album van de muzikant uit Terlingua, Texas, vlak bij de Mexicaanse grens. De muziek van Hank Woji werd in 2013 aangeprezen met de vergelijking met een groot aantal singer-songwriters van naam en faam, maar desondanks viel zijn muziek me zeker niet tegen.

De Texaanse muzikant liet op deze albums horen dat hij een uitstekend songwriter was, vertelde prachtige verhalen, vertolkte zijn songs met hart en ziel, kon binnen de Amerikaanse rootsmuziek op een breed terrein uit de voeten en liet zich ook nog eens begeleiden door een aantal geweldige muzikanten, die tekenden voor een vooral door snareninstrumenten gedomineerd geluid.

Sinds 2014 was het helaas stil rond Hank Woji, maar drie maanden geleden dook hij weer op. Dat was me in eerste instantie ontgaan, want het van een weinig aansprekende cover voorziene Highways, Gamblers, Devils & Dreams had mijn brievenbus weliswaar weten te vinden, maar was onder op de stapel terecht gekomen. Dankzij een reminder op MusicMeter kwam het album gelukkig toch nog van deze stapel af, want Hank Woji is de kunst van het schrijven en vertolken van geweldige songs zeker niet verleerd.

Het is lang stil geweest rond de Texaanse muzikant, maar hij keert terug met maar liefst 23 songs en een kleine twee uur muziek. Het dubbelalbum Highways, Gamblers, Devils & Dreams ligt in het verlengde van de twee voorgangers, die ik in 2013 en 2014 zo goed vond, maar Hank Woji is alleen maar beter geworden.

Ook op zijn nieuwe album maakt de Amerikaanse muzikant indruk met een serie geweldige songs, waarin hij ook dit keer mooie verhalen vertelt. Het zijn songs die ook een aantal decennia geleden gemaakt hadden kunnen worden, want Hank Woji heeft een voorliefde voor authentiek kllinkende songs. Het zijn songs met invloeden uit vooral de country en de folk, maar ook invloeden uit de blues, bluegrass, rock ‘n roll en jazz hebben hun weg gevonden naar het album.

Highways, Gamblers, Devils & Dreams werd gedurende een langere periode overal en nergens opgenomen en klinkt fantastisch. Hank Woji laat zich steeds weer begeleiden door een aantal uitstekende muzikanten die een gloedvol en veelzijdig geluid laten horen. Het is een geluid waarin de snareninstrumenten nog altijd domineren, maar het geluid op Highways, Gamblers, Devils & Dreams is nog wat gevarieerder dan op de albums uit het verleden.

Hank Woji is een verdienstelijk zanger, maar hij maakt ook op zijn nieuwe album weer vooral indruk als songwriter, al kan hij ook prima uit de voeten met de songs van anderen. Voor muzikale vernieuwing moet je niet bij Hank Woji zijn, maar liefhebbers van tijdloze en met veel passie gespeelde Amerikaanse rootsmuziek zullen smullen van Highways, Gamblers, Devils & Dreams, dat de aandacht verrassend makkelijk een uur en vijftig minuten lang vast weet te houden.

Hank Woji begon in 2014 net wat aandacht te trekken met zijn muziek, maar is door de lange stilte helaas weer wat uit beeld verdwenen. Met Highways, Gamblers, Devils & Dreams verdient de Amerikaanse muzikant echter weer met onmiddellijke ingang zijn plekje in de spotlights. Erwin Zijleman