Diddy - The Love Album: Off the Grid (2023)

Ga hem wel een keer beluisteren maar vind Diddy een ouwe slavendrijver. Hij heeft heel wat artiesten uitgebuit en voor niks achtergelaten. Toch vind ik veel muziek uit de jaren 90 goed die uit zijn nest komen. Hij heeft nog steeds erg veel macht want aan gastartiesten komt hij niet te kort. Die zullen dit album wel naar een hoger level tillen, in ieder geval naar een populairder level.

Op eerste gehoor is dit gewoon een erg fijn R&B-album, dat wel te lang doorgaat. Vocaal is Diddy, gelukkig, niet op elke track te horen en als hij te horen is voelt hij als een gastartiest op zijn eigen album.
Zelf zingen heeft hij precies afgeleerd, dat is enkel maar goed.

Diddy komt verrassend uit de hoek.

Het is al weer 13 jaar geleden sinds het album van Diddy-Dirty Money en maar liefst 17 jaar sinds zijn vorige soloalbum, Press Play, het daglicht zag. Gedurende de voorbije jaren kwam hij al wel naar voren met een hele Love-movement en hij heeft zelfs zijn tweede officiële naam gewijzigd in Love. Nu bouwt hij op die beweging met zijn vijfde soloalbum The Love Album: Off the Grid. Deze LP is zelfs niet uitgebracht op Bad Boy Records maar op een gloednieuw Love Records.
Heel goed kan ik me albums als No Way Out, Press Play, Last Train to Paris of de mixtape MMM niet meer voor de geest halen maar als ik me niet vergis rapte of zong Diddy daar elk nummer mee, dat is hier gelukkig niet het geval. Nee, dit kan je best zien als een producersalbum van Diddy en zijn The Hitmen.

Hip Hop hoort hier ook amper thuis als genre, dit is een R&B compilatiealbum. Sporadisch heeft Diddy een strofe maar dat valt gelukkig niet veel voor en als het wel voorvalt verpest hij de sfeer met zijn slome en saaie "raps". Het is een opluchting dat hij het "zingen" afgeleerd heeft, nu het "rappen" nog. Sean Combs moet het gewoon op producen houden want dat gaat namelijk wel goed. Productioneel steekt The Love Album naar mijn mening erg fijn in elkaar en over het algemeen heb ik er weinig op aan te merken.

Vanaf Pick Up tot en met Reachin' is Diddy als vocalist zelfs praktisch afwezig (buiten de strofe op Another One of Me en wat adlibs op anderen) en dit is ook gewoon het sterkste gedeelte van de LP. Met name Swae Lee, Summer Walker, Justin Bieber en Jazmine Sullivan komen met uiterst plezierige "solo"tracks! Another One of Me had specialer kunnen zijn door The Weeknd en 21 Savage maar Diddy zelf en French Montana mochten wegblijven. Dit schijnt trouwens de laatste keer te zijn dat The Weeknd als gastartiest gecrediteerd is, vanaf nu gaat hij muziek uitbrengen onder zijn echte naam Abel.
Ty Dolla $ign profileert zich ook weer erg goed op Mind Your Business (Bosses in Love) en Reachin'.

Voor de rest liggen What's Love, I Like, Closer to God (mocht ingekort worden) en Boohoo ook fijn in het gehoor.
Buiten de strofes van Diddy rappen Busta Rhymes, Fabolous, French Montana en 21 Savage ook nog maar die worden toch wel ondergesneeuwd door het R&B-geweld.

De enige echte skipper is de interlude Nasty... wat hebben rappers of R&B-zangers toch met seksgeluiden in hun muziek? De meerwaarde snap ik nog steeds niet en het is vooral fijn dat je 15-jarige stiefzoon binnenloopt tijdens dit nummer...
Stay, Part 1, de interlude van Burna Boy, Kim Porter en Space kon ik ook missen om eerlijk te zijn, die zijn me net té traag.

Het zingen heeft hij achter zich gelaten, nu het rappen nog, wat snoeien in de tracklist en een mogelijk tweede deel zou zowaar als totaal project de moeite waard kunnen zijn.
Al bij al een fijne R&B compilatie waar ik wel een aantal nummers uit kan pikken, als volledig project zal dit nog bitterweinig luisterbeurten krijgen.

3,5*