Ellie Wilson - Memory Islands (2023)

Prachtige hoes.

Ellie Wilson kennen we allemaal nog wel van Revere. Haar nieuwe album komt er binnenkort aan. Muzikaal gezien heel andere koek dan de band waar ze viool speelde.

Bedankt voor de tip, aERodynamIC, ga Ellie meteen benaderen voor een recensie-exemplaar!

Een van de belangrijkste functies van de hersenen is het opslaan van herinneringen, al dan niet belangrijk. Deze geheugenstructuren werken bij ieder van ons anders. Misschien wel het ergste wat iemand kan overkomen is dat diens brein beschadigd raakt. Soms is dat gelukkig maar tijdelijk, zoals bij de vader van violiste Ellie Wilson. Haar vader raakte in coma na een hartstilstand, maar herstelde gelukkig volledig.

Sleutelcompositie Delta op Memory Islands gaat over dit herstel. “As his brain fired up, memories were replayed as if happening for the first time, then filed away in the right places. In Delta, I was thinking about the electrical pulses that transmit this information around the brain. Memories returned slowly at first but then the floodgates opened.”, aldus Ellie.

Een andere compositie die erg dicht bij haar staat is By the Time I Got Back, Pt. 1, het is in de eerste plaats een duet met en een ode aan haar in 1992 overleden grootvader Leslie Wilson. Het gebruikte fragment waarop de stem van haar grootvader te horen is, is afkomstig van een schoolproject. Niet alleen wil Ellie haar grootvader laten voortleven, maar het is tevens een aangrijpende herinnering aan de opofferingen van velen, waaronder haar opa, gedurende de Tweede Wereldoorlog :

“They had decided to send me to the bleedin’ Far East,
Now this time they’re fighting in Europe and we’re winning for a change,
This is a time now in the War when they’d already dropped the atomic bomb.

Do you know what had happened to me? They lost me and reported me as a deserter,
Still stuck in Australia, I can’t even get home to get demobbed.
But eventually I got a draft on a destroyer called the Wessex.
I got on that boat; I didn’t have a bleedin’ penny,

I know it seems a long while ago, but it just seems like bloody yesterday to me, you know?

I mean I was 22 when I went in, just before my birthday
And by the time I got back I was in my twenty-ninth year,
The young years of my married life were wasted
And that was my lot!”

De titel Will I Dream? is een citaat uit de film uit 1984 “2010: The Year We Make Contact”. In deze film wordt boordcomputer HAL 900 confronteert zijn digitale ‘sterfelijkheid’ – alle herinneringen zijn gewist. De meeste geluiden die je hoort zijn afkomstig van Ellie’s viool, gemanipuleerd via FX-pedalen en computereffecten. Overigens wordt er regelmatig gebruik gemaakt van dit soort effecten.

Naast neoklassieke invloeden hoor je bijvoorbeeld in Mindpop heuse beats. Ellie licht Mindpop als volgt toe : “Mindpop is a memory that comes to mind suddenly and involuntarily. This has happened to me a few times recently. Memories so buried I hadn’t even thought about the rather mundane events since the day they happened. The main motif throughout may not sound much like a violin, it’s played through a TC Helicon VoiceLive to create the sound I’ve nicknamed the “choir of angels”.

De composities zijn behoorlijk avontuurlijk en experimenteel. Dat avontuurlijke aspect is trouwens niet zo vreemd, want Ellie speelde een aantal jaren in Stick in the Wheel. Ook maakte ze lang onderdeel uit van de Engelse indie rockband Revere. Een band die ook in Nederland bekendheid genoot, niet in de laatste plaats dankzij hun medewerking aan de befaamde 2 meter sessies van Jan Douwe Kroeske. Het avontuurlijke Memory Islands kroop pijlsnel onder mijn huid en in mijn brein.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

Een hoes kan helpen om de aandacht te trekken, en dat doet deze zeer zeker. De maker ervan is Janaina Mello Landini uit Brazilië.
Ellie volgde haar op Instagram en trok de stoute schoenen aan en vroeg of ze haar werk Ciclotrama 301 (superstrato) mocht gebruiken als hoesontwerp en dat mocht. Ellie blij en prijst de kracht van internet.

Die kracht kennen we ook uit het verleden waar ik de band Revere flink gepromoot heb met alle gevolgen van dien. Hierdoor ontstond vriendschap met de band en met Ellie zeer zeker. Niet gek dat ik haar nog steeds volg uiteraard en ik kan niet wachten om haar weer te ontmoeten, privé of juist als artiest, en die kans zit er misschien in omdat er plannen zijn om met haar werk optredens in Nederland te verzorgen. Laten we hopen dat het gaat lukken, zeker ook omdat ze dit samen met Jay Chakravorty wil doen en ook hem hoop ik weer te ontmoeten.

Memory Islands valt duidelijk onder de noemer neoklassiek, maar ze vermengt er ook moderne stijlen in en niet op een dwingende manier waardoor het geforceerd hip overkomt, maar juist heel natuurlijk waardoor het een aangename luistertrip is geworden. De soundtrack van een film zou zomaar gekund hebben. Waar op haar vorige album de nadruk wat meer op folk lag, daar is dat hier een stuk minder.

Alle effecten zijn op haar viool gemaakt en soms herken je het instrument niet eens meer. De nummers zijn dusdanig avontuurlijk dat je er misschien even in moet komen, maar een echt grote uitdaging is het nu ook weer niet, laat je dus zeker niet afschrikken bij de omschrijving, maar dompel jezelf onder in dit warme viool-bad en dan kom je er de komende herfst en winter wel mee door (en ongetwijfeld nog vele andere jaargetijden de komende jaren).

Aanrader!

Van tevoren niet gedacht: ik blijf maar teruggrijpen naar dit album. Het boeit me enorm en dat had ik bij de voorganger helemaal niet zo.

Probeer het eens uit zou ik zeggen: Memory Islands | Ellie Wilson - elliewilson.bandcamp.com