Hexvessel - Polar Veil (2023)

Hexvessel maakt op Polar Veil een opvallende stap van de vertrouwde retrorock naar kille bijna-blackmetal. Weemoedig sluipen de melancholische klanken langzaam door mijn crypte op weg naar mijn strottenhoofd om die langzaam dicht te klemmen. Dingen als Burzum en Faidra zijn niet ver weg ware het niet de dat de vertrouwde cleane vocalen het ijzige instrumentarium begeleiden. 'Bevreemdend' is het sleutelwoord. Laat de ijzige winter maar komen.

Er valt eigenlijk geen peil te trekken op Hexvessel. Op sommige albums heeft Matt McNerney alles voor elkaar en vervolgens gooit hij het over een compleet andere boeg. Na het sterke The Kindred, komt hij met het ijzige Polar Veil dat sterk tegen blackmetal aanschurkt. Matts stem is herkenbaar, evenals de opzichtige poging om vooral voor sfeer te gaan. Dat werkt an sich wel goed met de typische, ruizende blackmetalriffs, maar het blijft toch wel ietwat saai. Kleine plus voor Crepuscular Creature

Juist doordat het tegen black metal aanschurkt bevalt dit album mij een stuk beter. In algemene zin meer metal in het geluid zonder de psychedelische sfeer uit het oog te verliezen werkt goed uit. Naarmate het einde van het album nadert, zijn er meer momenten die voelen alsof het maar wat voortkabbelt waardoor mijn waardering iets lager uitvalt voor het geheel.