King Creosote - I DES (2023)
mijn stem
20 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Folk / Rock
Label: Domino
-
It's Sin That's Got Its Hold Upon Us (3:51)
-
Blue Marbled Elm Trees (5:03)
-
Burial Bleak (5:48)
-
Dust (4:09)
-
Walter de la Nightmare (4:11)
-
Susie Mullen (4:49)
-
Love Is a Curse (1:59)
-
Ides (4:05)
-
Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line (13:16)
-
Drone in B# (36:34)
0
geplaatst: 2 november 2023, 08:58 uur
De eerste twee nummers klinken erg veelbelovend. Sterk geproduceerd. Wat elektronica invloeden en een goede energie.
0
geplaatst: 3 november 2023, 11:23 uur
Eerste luisterbeurt bevalt uitstekend.
Alleen Susie Mullem vind ik een skipper
Alleen Susie Mullem vind ik een skipper
0
geplaatst: 3 november 2023, 12:34 uur
Moeilijke plaat zo op het eerste gehoor en volgens mij is dat iets goeds. 
De laatste drone duurt wel erg lang, overigens…
De laatste drone duurt wel erg lang, overigens…
3
geplaatst: 10 november 2023, 20:48 uur
In Schotland woont een ongelooflijk creatieve singer-songwriter, die wel nog voor veel te velen onder de radar zingt. Dit ondanks de kwaliteit en de omvang van zijn oeuvre en ondanks dat grote namen al met hem samenwerkten en zijn liedjes zongen. King Creosote luidt zijn wat vreemde artiestennaam. Daar in zijn vissersdorp in Fife heet hij gewoon Kenny, Kenny Anderson. Je houdt het in deze tijden haast niet voor mogelijk, maar met zijn nieuwste album 'I DES' brengt hij je mogelijks in een hoogst angelieke stemming, ga je straks welhaast breed glimlachend met hem meemediteren, meezweven, terwijl hij het toch vrijwel voortdurend over de moeilijkste thema's des levens heeft, tot en met vooral die van het levenseinde. Want ja dus, vanaf de hoes glimt een en al het marmer van een grafsteen, met dat cryptisch I DES MMXXIII als inscriptie. We komen er straks nog even op terug.
Eigenlijk vertrekt King Creosote's plaat vanuit zijn voorliefde voor de neo-klassieke componist Nils Frahm en tegelijk sluit ze ook aan bij zijn succesvolle 'Diamond Mine'-samenwerking in 2011 met de even befaamde elektronicacomponist Jon Hopkins, een album dat toen overigens werd genomineerd voor de Mercury Prize. Met dit 'I DES' word je omstandig ondergedompeld in rijke, traag aanschrijdende en als highlandnevels weer uitzwermende klanktapijten, gelardeerd met raadselachtig zachte Schotse zang van Z.K.H. Creosote, zijn unieke stem vol warme, emotionele breekbaarheid. Een bonte wirwar guitig als wolken transformerende liedjes waar zijn fragiele Schotse ziel weifelend in rondzweeft. Zigzaggend met wonderlijke synthesizers, aanhoudende drones, samplers en housemuziekbeats brengt hij alles mooi in de maat met zijn fysieke instrumenten als accordeons, vibrafoons, violen, elektrische strijkgeluiden. Hij zorgt op een groot deel van het album en zeker in de twee laatste lange composities voor schitterende mysterieuze ambient-geheimzinnigheid die we bijvoorbeeld ook al op 'Long Lost', Lord Huron's meesterwerk terughoorden of laatst ook nog bij Melanie Di Biassio's 'Il Viaggio'. Maar altijd heeft King Creosote, zelfs in zijn ambient, een heel groot oor voor melodie.
Het is 'It's Sin That's Got Its Hold Upon Us' dat het album inleidt met achtergrondgeluiden en zwevende strijkers. Een roffelend en snerpende start, The Flaming Lips van 'Yoshimi...' wel. De zonde krijgt je in zijn greep net zoals drugs dat doen, oreert een grafstem afsluitend in een sample. Voorspel voor een drietal songs over de dood.
Het opzwepend speelse 'Blue Marbled Elm Trees', een persoonlijke song vol harmoniums, zang, ritme en nog veel meer, groots maar luchtig reflecterend over leven, dood, universum, kunst, gezin en liefde. Een hartelijke terugblik die raakt dat het pijn doet. Met zeker ook een heerlijk bijpassende Kubrickiaanse video.
Ontroerend schoon hoogtepunt is zeker 'Burial Bleak'. Met de rustige kadans van een minimalistisch Michael Nyman-hymne. King Creosote's opwekkend stemgeluid beschouwt weer over sterven en liever nog over hang naar het leven. Een weemoedige burial die met zijn wijdse cello, accordeons, orgel, synths, koorzang en aanzwellende strijkers in fraaie harmonie vertrekt, recht naar een hemels Schots hoogtepunt. Net zo is de psychedelische ambient van 'Dust' balsem voor het hart. Als dit dan de hemel is, prima zo.
Ook de statige ballade 'Walter de la Nightmare' blijft ingetogen en gevoelig in zijn langzame beat, mijmerende synths, pianoakkoordenwisselingen en begeleidende folky strijksounds en in zich die zweverig Schotse feel. Begrafenisstemming? Ja, maar ook hier weer: bemoedigend, opmonterend.
Daar dan ineens, zo tussenin, snel en luid, het krautrock-popnummer 'Susie Mullen'. Een verrassend hitnummer zowaar waarop het even dansen en springen is. Het kleine, zachtaardige 'Love Is a Curse' hervalt vervolgens al vlug in treurige klaagzang in een notendop. Het sterke titelnummer 'I DES' is stralend en sereen tegelijk, een onvergetelijke folkballade op piano, door de King grandioos ingezongen.
Laat je dan na 'I DES' vervolgens niet afschrikken door de twee afsluitende composities. De prachtige suite 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line' luistert als hypnotiserende, verstilde schittering uit een parallel universum. Vocaal hoogstandje met het weidse geluid als van topkunstenaars als Vangelis en I Muvrini.
Het monumentale 'Drone in B#' tenslotte, een meer dan 36 minuten verre van onaangename of vermoeiende ambient-luisterervaring. Compositie in één langgerekte noot gemengd met orkest en effecten, waarmee alles in golven wordt opgebouwd tot op en top lenigende psychedelica.
'I DES', duidelijk een album waaraan hard is gewerkt. Een groots, dramatisch geluid met intrinsiek de sporen van traditionele Schotse folkmuziek. Op één na allemaal uitgestrekte nummers die je met hun instrumentatie wegblazen en die het perfecte kader zijn voor King Creosote's verheven stem.
En ja, nu ook nog die raadselachtige Romeins aandoende titel en albumcover. De iden van maart, verwijzing naar de dag dat Julius Caesar werd vermoord. Al werd de albumtitel opzettelijk van elkaar geschreven als knipoogje naar co-producer Des Lawson, zijn belangrijkste muzikale medewerker, de sublieme video van de song 'I DES' maakt toch wel wat meer duidelijk: het hoofd van Kenny Anderson als een totaal afbrokkelende Caesar. Op de grafsteen '2023' in Romeinse cijfers. Wordt dit de laatste plaat onder het alter ego King Creosote, is de tijd voor een wedergeboorte van Kenny Anderson aangebroken? Zo wordt het minstens gefluisterd. Hoe dan ook, King Creosote staat er met dit 'I DES' helemaal. Dit is een uitstekende avondplaat voor avontuurlijke genieters!
Suggestie, begin met 'Burial Bleak', 'I DES' en 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line'...
It's Sin That's Got Its Hold Upon Us
Blue Marbled Elm Trees
Ides
Eigenlijk vertrekt King Creosote's plaat vanuit zijn voorliefde voor de neo-klassieke componist Nils Frahm en tegelijk sluit ze ook aan bij zijn succesvolle 'Diamond Mine'-samenwerking in 2011 met de even befaamde elektronicacomponist Jon Hopkins, een album dat toen overigens werd genomineerd voor de Mercury Prize. Met dit 'I DES' word je omstandig ondergedompeld in rijke, traag aanschrijdende en als highlandnevels weer uitzwermende klanktapijten, gelardeerd met raadselachtig zachte Schotse zang van Z.K.H. Creosote, zijn unieke stem vol warme, emotionele breekbaarheid. Een bonte wirwar guitig als wolken transformerende liedjes waar zijn fragiele Schotse ziel weifelend in rondzweeft. Zigzaggend met wonderlijke synthesizers, aanhoudende drones, samplers en housemuziekbeats brengt hij alles mooi in de maat met zijn fysieke instrumenten als accordeons, vibrafoons, violen, elektrische strijkgeluiden. Hij zorgt op een groot deel van het album en zeker in de twee laatste lange composities voor schitterende mysterieuze ambient-geheimzinnigheid die we bijvoorbeeld ook al op 'Long Lost', Lord Huron's meesterwerk terughoorden of laatst ook nog bij Melanie Di Biassio's 'Il Viaggio'. Maar altijd heeft King Creosote, zelfs in zijn ambient, een heel groot oor voor melodie.
Het is 'It's Sin That's Got Its Hold Upon Us' dat het album inleidt met achtergrondgeluiden en zwevende strijkers. Een roffelend en snerpende start, The Flaming Lips van 'Yoshimi...' wel. De zonde krijgt je in zijn greep net zoals drugs dat doen, oreert een grafstem afsluitend in een sample. Voorspel voor een drietal songs over de dood.
Het opzwepend speelse 'Blue Marbled Elm Trees', een persoonlijke song vol harmoniums, zang, ritme en nog veel meer, groots maar luchtig reflecterend over leven, dood, universum, kunst, gezin en liefde. Een hartelijke terugblik die raakt dat het pijn doet. Met zeker ook een heerlijk bijpassende Kubrickiaanse video.
Ontroerend schoon hoogtepunt is zeker 'Burial Bleak'. Met de rustige kadans van een minimalistisch Michael Nyman-hymne. King Creosote's opwekkend stemgeluid beschouwt weer over sterven en liever nog over hang naar het leven. Een weemoedige burial die met zijn wijdse cello, accordeons, orgel, synths, koorzang en aanzwellende strijkers in fraaie harmonie vertrekt, recht naar een hemels Schots hoogtepunt. Net zo is de psychedelische ambient van 'Dust' balsem voor het hart. Als dit dan de hemel is, prima zo.
Ook de statige ballade 'Walter de la Nightmare' blijft ingetogen en gevoelig in zijn langzame beat, mijmerende synths, pianoakkoordenwisselingen en begeleidende folky strijksounds en in zich die zweverig Schotse feel. Begrafenisstemming? Ja, maar ook hier weer: bemoedigend, opmonterend.
Daar dan ineens, zo tussenin, snel en luid, het krautrock-popnummer 'Susie Mullen'. Een verrassend hitnummer zowaar waarop het even dansen en springen is. Het kleine, zachtaardige 'Love Is a Curse' hervalt vervolgens al vlug in treurige klaagzang in een notendop. Het sterke titelnummer 'I DES' is stralend en sereen tegelijk, een onvergetelijke folkballade op piano, door de King grandioos ingezongen.
Laat je dan na 'I DES' vervolgens niet afschrikken door de twee afsluitende composities. De prachtige suite 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line' luistert als hypnotiserende, verstilde schittering uit een parallel universum. Vocaal hoogstandje met het weidse geluid als van topkunstenaars als Vangelis en I Muvrini.
Het monumentale 'Drone in B#' tenslotte, een meer dan 36 minuten verre van onaangename of vermoeiende ambient-luisterervaring. Compositie in één langgerekte noot gemengd met orkest en effecten, waarmee alles in golven wordt opgebouwd tot op en top lenigende psychedelica.
'I DES', duidelijk een album waaraan hard is gewerkt. Een groots, dramatisch geluid met intrinsiek de sporen van traditionele Schotse folkmuziek. Op één na allemaal uitgestrekte nummers die je met hun instrumentatie wegblazen en die het perfecte kader zijn voor King Creosote's verheven stem.
En ja, nu ook nog die raadselachtige Romeins aandoende titel en albumcover. De iden van maart, verwijzing naar de dag dat Julius Caesar werd vermoord. Al werd de albumtitel opzettelijk van elkaar geschreven als knipoogje naar co-producer Des Lawson, zijn belangrijkste muzikale medewerker, de sublieme video van de song 'I DES' maakt toch wel wat meer duidelijk: het hoofd van Kenny Anderson als een totaal afbrokkelende Caesar. Op de grafsteen '2023' in Romeinse cijfers. Wordt dit de laatste plaat onder het alter ego King Creosote, is de tijd voor een wedergeboorte van Kenny Anderson aangebroken? Zo wordt het minstens gefluisterd. Hoe dan ook, King Creosote staat er met dit 'I DES' helemaal. Dit is een uitstekende avondplaat voor avontuurlijke genieters!
Suggestie, begin met 'Burial Bleak', 'I DES' en 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line'...
It's Sin That's Got Its Hold Upon Us
Blue Marbled Elm Trees
Ides
2
geplaatst: 16 november 2023, 21:56 uur
Ben al zo vaak van plan geweest eens fatsoenlijk in het oeuvre van deze artiest te duiken, want elke keer dat ik iets van hem langs hoor komen veert mijn ziel op. Dit is dan eindelijk zijn eerste plaat die ik meer dan vluchtig beluisterd heb, die ik de aandacht geef die het verdient. En wát een bijzondere plaat is dit zeg! Het is muziek die eigenlijk totaal niet zou moeten kloppen en dat toch helemaal doet. Een eigen universum van maffe meeslepende ontroering wordt hier gecreëerd, een universum dat meteen warm vertrouwd voelt, met een instrumentarium dat alle kanten op schiet maar de luisteraar van de eerste tot de laatste volledig in de ban houdt. Inclusief de droomdrone waar het mee eindigt, en die jammerlijk ontbreekt op het vinyl. Begrijpelijk wel, het had in tweeën geknipt moeten worden om op een plaat te passen, maar nu voelt het toch alsof deze plaat niet mag eindigen zoals het hoort. Klein smetje, maar verder niets dan lof voor deze muzikale tovenaar met zijn troostrijke Schotse strotje. Heel benieuwd naar zijn honderdduizend andere platen, maar voorlopig blijf ik dolgelukkig in deze duiken.
0
geplaatst: 18 november 2023, 12:22 uur
henrie9 schreef:
In Schotland woont een ongelooflijk creatieve singer-songwriter, die wel nog voor veel te velen onder de radar zingt. Dit ondanks de kwaliteit en de omvang van zijn oeuvre en ondanks dat grote namen al met hem samenwerkten en zijn liedjes zongen. King Creosote luidt zijn wat vreemde artiestennaam. Daar in zijn vissersdorp in Fife heet hij gewoon Kenny, Kenny Anderson. Je houdt het in deze tijden haast niet voor mogelijk, maar met zijn nieuwste album 'I DES' brengt hij je mogelijks in een hoogst angelieke stemming, ga je straks welhaast breed glimlachend met hem meemediteren, meezweven, terwijl hij het toch vrijwel voortdurend over de moeilijkste thema's des levens heeft, tot en met vooral die van het levenseinde. Want ja dus, vanaf de hoes glimt een en al het marmer van een grafsteen, met dat cryptisch I DES MMXXIII als inscriptie. We komen er straks nog even op terug.
Eigenlijk vertrekt King Creosote's plaat vanuit zijn voorliefde voor de neo-klassieke componist Nils Frahm en tegelijk sluit ze ook aan bij zijn succesvolle 'Diamond Mine'-samenwerking in 2011 met de even befaamde elektronicacomponist Jon Hopkins, een album dat toen overigens werd genomineerd voor de Mercury Prize. Met dit 'I DES' word je omstandig ondergedompeld in rijke, traag aanschrijdende en als highlandnevels weer uitzwermende klanktapijten, gelardeerd met raadselachtig zachte Schotse zang van Z.K.H. Creosote, zijn unieke stem vol warme, emotionele breekbaarheid. Een bonte wirwar guitig als wolken transformerende liedjes waar zijn fragiele Schotse ziel weifelend in rondzweeft. Zigzaggend met wonderlijke synthesizers, aanhoudende drones, samplers en housemuziekbeats brengt hij alles mooi in de maat met zijn fysieke instrumenten als accordeons, vibrafoons, violen, elektrische strijkgeluiden. Hij zorgt op een groot deel van het album en zeker in de twee laatste lange composities voor schitterende mysterieuze ambient-geheimzinnigheid die we bijvoorbeeld ook al op 'Long Lost', Lord Huron's meesterwerk terughoorden of laatst ook nog bij Melanie Di Biassio's 'Il Viaggio'. Maar altijd heeft King Creosote, zelfs in zijn ambient, een heel groot oor voor melodie.
Het is 'It's Sin That's Got Its Hold Upon Us' dat het album inleidt met achtergrondgeluiden en zwevende strijkers. Een roffelend en snerpende start, The Flaming Lips van 'Yoshimi...' wel. De zonde krijgt je in zijn greep net zoals drugs dat doen, oreert een grafstem afsluitend in een sample. Voorspel voor een drietal songs over de dood.
Het opzwepend speelse 'Blue Marbled Elm Trees', een persoonlijke song vol harmoniums, zang, ritme en nog veel meer, groots maar luchtig reflecterend over leven, dood, universum, kunst, gezin en liefde. Een hartelijke terugblik die raakt dat het pijn doet. Met zeker ook een heerlijk bijpassende Kubrickiaanse video.
Ontroerend schoon hoogtepunt is zeker 'Burial Bleak'. Met de rustige kadans van een minimalistisch Michael Nyman-hymne. King Creosote's opwekkend stemgeluid beschouwt weer over sterven en liever nog over hang naar het leven. Een weemoedige burial die met zijn wijdse cello, accordeons, orgel, synths, koorzang en aanzwellende strijkers in fraaie harmonie vertrekt, recht naar een hemels Schots hoogtepunt. Net zo is de psychedelische ambient van 'Dust' balsem voor het hart. Als dit dan de hemel is, prima zo.
Ook de statige ballade 'Walter de la Nightmare' blijft ingetogen en gevoelig in zijn langzame beat, mijmerende synths, pianoakkoordenwisselingen en begeleidende folky strijksounds en in zich die zweverig Schotse feel. Begrafenisstemming? Ja, maar ook hier weer: bemoedigend, opmonterend.
Daar dan ineens, zo tussenin, snel en luid, het krautrock-popnummer 'Susie Mullen'. Een verrassend hitnummer zowaar waarop het even dansen en springen is. Het kleine, zachtaardige 'Love Is a Curse' hervalt vervolgens al vlug in treurige klaagzang in een notendop. Het sterke titelnummer 'I DES' is stralend en sereen tegelijk, een onvergetelijke folkballade op piano, door de King grandioos ingezongen.
Laat je dan na 'I DES' vervolgens niet afschrikken door de twee afsluitende composities. De prachtige suite 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line' luistert als hypnotiserende, verstilde schittering uit een parallel universum. Vocaal hoogstandje met het weidse geluid als van topkunstenaars als Vangelis en I Muvrini.
Het monumentale 'Drone in B#' tenslotte, een meer dan 36 minuten verre van onaangename of vermoeiende ambient-luisterervaring. Compositie in één langgerekte noot gemengd met orkest en effecten, waarmee alles in golven wordt opgebouwd tot op en top lenigende psychedelica.
'I DES', duidelijk een album waaraan hard is gewerkt. Een groots, dramatisch geluid met intrinsiek de sporen van traditionele Schotse folkmuziek. Op één na allemaal uitgestrekte nummers die je met hun instrumentatie wegblazen en die het perfecte kader zijn voor King Creosote's verheven stem.
En ja, nu ook nog die raadselachtige Romeins aandoende titel en albumcover. De iden van maart, verwijzing naar de dag dat Julius Caesar werd vermoord. Al werd de albumtitel opzettelijk van elkaar geschreven als knipoogje naar co-producer Des Lawson, zijn belangrijkste muzikale medewerker, de sublieme video van de song 'I DES' maakt toch wel wat meer duidelijk: het hoofd van Kenny Anderson als een totaal afbrokkelende Caesar. Op de grafsteen '2023' in Romeinse cijfers. Wordt dit de laatste plaat onder het alter ego King Creosote, is de tijd voor een wedergeboorte van Kenny Anderson aangebroken? Zo wordt het minstens gefluisterd. Hoe dan ook, King Creosote staat er met dit 'I DES' helemaal. Dit is een uitstekende avondplaat voor avontuurlijke genieters!
Suggestie, begin met 'Burial Bleak', 'I DES' en 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line'...
It's Sin That's Got Its Hold Upon Us
Blue Marbled Elm Trees
Ides
In Schotland woont een ongelooflijk creatieve singer-songwriter, die wel nog voor veel te velen onder de radar zingt. Dit ondanks de kwaliteit en de omvang van zijn oeuvre en ondanks dat grote namen al met hem samenwerkten en zijn liedjes zongen. King Creosote luidt zijn wat vreemde artiestennaam. Daar in zijn vissersdorp in Fife heet hij gewoon Kenny, Kenny Anderson. Je houdt het in deze tijden haast niet voor mogelijk, maar met zijn nieuwste album 'I DES' brengt hij je mogelijks in een hoogst angelieke stemming, ga je straks welhaast breed glimlachend met hem meemediteren, meezweven, terwijl hij het toch vrijwel voortdurend over de moeilijkste thema's des levens heeft, tot en met vooral die van het levenseinde. Want ja dus, vanaf de hoes glimt een en al het marmer van een grafsteen, met dat cryptisch I DES MMXXIII als inscriptie. We komen er straks nog even op terug.
Eigenlijk vertrekt King Creosote's plaat vanuit zijn voorliefde voor de neo-klassieke componist Nils Frahm en tegelijk sluit ze ook aan bij zijn succesvolle 'Diamond Mine'-samenwerking in 2011 met de even befaamde elektronicacomponist Jon Hopkins, een album dat toen overigens werd genomineerd voor de Mercury Prize. Met dit 'I DES' word je omstandig ondergedompeld in rijke, traag aanschrijdende en als highlandnevels weer uitzwermende klanktapijten, gelardeerd met raadselachtig zachte Schotse zang van Z.K.H. Creosote, zijn unieke stem vol warme, emotionele breekbaarheid. Een bonte wirwar guitig als wolken transformerende liedjes waar zijn fragiele Schotse ziel weifelend in rondzweeft. Zigzaggend met wonderlijke synthesizers, aanhoudende drones, samplers en housemuziekbeats brengt hij alles mooi in de maat met zijn fysieke instrumenten als accordeons, vibrafoons, violen, elektrische strijkgeluiden. Hij zorgt op een groot deel van het album en zeker in de twee laatste lange composities voor schitterende mysterieuze ambient-geheimzinnigheid die we bijvoorbeeld ook al op 'Long Lost', Lord Huron's meesterwerk terughoorden of laatst ook nog bij Melanie Di Biassio's 'Il Viaggio'. Maar altijd heeft King Creosote, zelfs in zijn ambient, een heel groot oor voor melodie.
Het is 'It's Sin That's Got Its Hold Upon Us' dat het album inleidt met achtergrondgeluiden en zwevende strijkers. Een roffelend en snerpende start, The Flaming Lips van 'Yoshimi...' wel. De zonde krijgt je in zijn greep net zoals drugs dat doen, oreert een grafstem afsluitend in een sample. Voorspel voor een drietal songs over de dood.
Het opzwepend speelse 'Blue Marbled Elm Trees', een persoonlijke song vol harmoniums, zang, ritme en nog veel meer, groots maar luchtig reflecterend over leven, dood, universum, kunst, gezin en liefde. Een hartelijke terugblik die raakt dat het pijn doet. Met zeker ook een heerlijk bijpassende Kubrickiaanse video.
Ontroerend schoon hoogtepunt is zeker 'Burial Bleak'. Met de rustige kadans van een minimalistisch Michael Nyman-hymne. King Creosote's opwekkend stemgeluid beschouwt weer over sterven en liever nog over hang naar het leven. Een weemoedige burial die met zijn wijdse cello, accordeons, orgel, synths, koorzang en aanzwellende strijkers in fraaie harmonie vertrekt, recht naar een hemels Schots hoogtepunt. Net zo is de psychedelische ambient van 'Dust' balsem voor het hart. Als dit dan de hemel is, prima zo.
Ook de statige ballade 'Walter de la Nightmare' blijft ingetogen en gevoelig in zijn langzame beat, mijmerende synths, pianoakkoordenwisselingen en begeleidende folky strijksounds en in zich die zweverig Schotse feel. Begrafenisstemming? Ja, maar ook hier weer: bemoedigend, opmonterend.
Daar dan ineens, zo tussenin, snel en luid, het krautrock-popnummer 'Susie Mullen'. Een verrassend hitnummer zowaar waarop het even dansen en springen is. Het kleine, zachtaardige 'Love Is a Curse' hervalt vervolgens al vlug in treurige klaagzang in een notendop. Het sterke titelnummer 'I DES' is stralend en sereen tegelijk, een onvergetelijke folkballade op piano, door de King grandioos ingezongen.
Laat je dan na 'I DES' vervolgens niet afschrikken door de twee afsluitende composities. De prachtige suite 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line' luistert als hypnotiserende, verstilde schittering uit een parallel universum. Vocaal hoogstandje met het weidse geluid als van topkunstenaars als Vangelis en I Muvrini.
Het monumentale 'Drone in B#' tenslotte, een meer dan 36 minuten verre van onaangename of vermoeiende ambient-luisterervaring. Compositie in één langgerekte noot gemengd met orkest en effecten, waarmee alles in golven wordt opgebouwd tot op en top lenigende psychedelica.
'I DES', duidelijk een album waaraan hard is gewerkt. Een groots, dramatisch geluid met intrinsiek de sporen van traditionele Schotse folkmuziek. Op één na allemaal uitgestrekte nummers die je met hun instrumentatie wegblazen en die het perfecte kader zijn voor King Creosote's verheven stem.
En ja, nu ook nog die raadselachtige Romeins aandoende titel en albumcover. De iden van maart, verwijzing naar de dag dat Julius Caesar werd vermoord. Al werd de albumtitel opzettelijk van elkaar geschreven als knipoogje naar co-producer Des Lawson, zijn belangrijkste muzikale medewerker, de sublieme video van de song 'I DES' maakt toch wel wat meer duidelijk: het hoofd van Kenny Anderson als een totaal afbrokkelende Caesar. Op de grafsteen '2023' in Romeinse cijfers. Wordt dit de laatste plaat onder het alter ego King Creosote, is de tijd voor een wedergeboorte van Kenny Anderson aangebroken? Zo wordt het minstens gefluisterd. Hoe dan ook, King Creosote staat er met dit 'I DES' helemaal. Dit is een uitstekende avondplaat voor avontuurlijke genieters!
Suggestie, begin met 'Burial Bleak', 'I DES' en 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line'...
It's Sin That's Got Its Hold Upon Us
Blue Marbled Elm Trees
Ides
Mooie review, dankjewel daarvoor.
Heb jij kunnen achterhalen waar Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line over gaat?
Mijn persoonlijke favoriet van dit album
0
geplaatst: 18 november 2023, 15:49 uur
Diamond Mine is een absoluut topalbum. Staat al een behoorlijk aantal jaren in P10. Was tevens mijn 1e kennismaking met King Creosote. Uiteraard met veel belangstelling alle opvolgende albums aandachtig geluisterd maar nooit meer zo ‘begeistert’ geraakt dan bij die topper uit 2011. Ik krijg datzelfde gevoel bij het luisteren naar dit album. Die magische touch die Jon Hopkins toevoegde destijds mis ik wederom. Ik lees de (vermeende) invloeden van Nils Frahm en vergelijk met Diamond Mines. Dat zou ik ook graag willen horen maar mis ik volledig. Wil het album nog best een paar keer aanslingeren maar dat gevoel gaat niet komen. Blijft over een gemiddeld pop plaatje met dat heerlijke schotse accent. Luistert lekker weg maar niet meer dan dat.
1
geplaatst: 18 november 2023, 18:24 uur
brt schreef:
Mooie review, dankjewel daarvoor.
Heb jij kunnen achterhalen waar Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line over gaat?
Mijn persoonlijke favoriet van dit album
(quote)
Mooie review, dankjewel daarvoor.
Heb jij kunnen achterhalen waar Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line over gaat?
Mijn persoonlijke favoriet van dit album
Dankjewel. In een interview met The Evening Telegraph gaf King Creote aan dat zijn hele 'I DES'-plaat is gebaseerd op de soms heel morbide gedachtengang van een 55-jarige over ouder worden, spijt en sterfelijkheid. Met uitzondering dan van 'Suzie Mullen' en... dit 'Please Come Back I Will Listen, I Will Behave, I Will Toe the Line'. Evenwel zonder verdere inhoudelijke uitleg, tenzij dat hij deze song al schreef in de tijd van een van zijn vroegere alter-ego's Skoubie Dhou Orchestra. M.i. mogen we gewoon aannemen dat hij hier een wanhopige smeekbede richt aan een verloren geliefde om terug te komen. Hij zegt er wel iets onduidelijks bij als "ik zal je niet binnenhalen uit angst dat de reddingslijn knapt", "kom alsjeblieft terug en neem me de volgende keer mee". Persoonlijk geloof ik niet in de mening dat de song een variant is op het Orpheusverhaal, waarbij de minnaar naar de onderwereld gaat om zijn geliefde terug te halen en daar jammerlijk niet in slaagt omdat hij zijn belofte aan de goden verbreekt. Anderson had het nergens daarover. Maar goed, ook dit: zou kunnen.
1
geplaatst: 18 november 2023, 18:32 uur
Broem schreef:
... Ik lees de (vermeende) invloeden van Nils Frahm en vergelijk met Diamond Mines. Dat zou ik ook graag willen horen maar mis ik volledig...
... Ik lees de (vermeende) invloeden van Nils Frahm en vergelijk met Diamond Mines. Dat zou ik ook graag willen horen maar mis ik volledig...
Niettemin vermeldde Anderson bij deze plaat zelfs meer beïnvloed te zijn door Frahm dan door Hopkins...
1
geplaatst: 19 november 2023, 10:31 uur
Het nummer Suzie Mullen standaard skippen helpt wel echt voor de feel van dit album, Broem
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
1
geplaatst: 19 november 2023, 18:34 uur
brt schreef:
Het nummer Suzie Mullen standaard skippen helpt wel echt voor de feel van dit album, Broem
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
Het nummer Suzie Mullen standaard skippen helpt wel echt voor de feel van dit album, Broem
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
Misschien toch nog iets over King Creosote's expliciete link met Nils Frahm. Naarmate Frahm's carrière verder evolueerde, omarmde die meer en meer de mogelijkheden van technologie en de toevoeging van meer ambient texturen en drones in zijn werk. Op zijn beurt betekende voor King Creosote 'I DES' nu de herontdekking van zijn liefde voor ambient, met als voornaamste inspiratiebron daarbij een show van Nils Frahm in Edinburgh. Sindsdien begon ie opnieuw naar dronemuziek te luisteren, hetgeen overweldigend tot uiting komt in zijn slotcomopsitie 'Drone in B#'. Je leest er ook iets over op: King Creosote announces new album 'I DES' | Live4ever Media - live4ever.uk.com .
2
geplaatst: 20 november 2023, 23:45 uur
brt schreef:
Het nummer Suzie Mullen standaard skippen helpt wel echt voor de feel van dit album, Broem
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
Het nummer Suzie Mullen standaard skippen helpt wel echt voor de feel van dit album, Broem
Een vreemde, en zelfs irritante keuze dit nummer erbij te zetten. Gelukkig kan je in Roon (afspeelprogramma) dit makkelijk doen. Nils Frahm hoor ik er overigens ook niet direct in.
Dank voor de toelichting wederom henrie9
Dat nummer is wel echt de vreemde eend in de bijt, was drie jaar geleden al los uitgebracht en is dus ook een stuk ouder dan de rest. En toch, hoe vaker ik het voorbij hoor komen - ik skip uit principe nooit songs - des te meer ik de functie ervan voor dit album begrijp: soms zorgt zo’n nummer dat een beetje uit de toon valt - denk maar aan klassieke platen van the beatles of r.e.m., staat ook altijd wel zo’n maffig licht-irritantig liedje tussen - voor een prikkelend contrast dat het geheel nog meer reliëf geeft.
0
geplaatst: 21 november 2023, 18:20 uur
Diamond Mine was mijn favoriete plaat. Deze trekt vooralsnog niet aan. Het is net als bij boeken, de ene keer wel, de andere keer niet.
1
geplaatst: 21 november 2023, 18:48 uur
vivalamusica schreef:
Diamond Mine was mijn favoriete plaat. Deze trekt vooralsnog niet aan. Het is net als bij boeken, de ene keer wel, de andere keer niet.
Diamond Mine was mijn favoriete plaat. Deze trekt vooralsnog niet aan. Het is net als bij boeken, de ene keer wel, de andere keer niet.
Precies dat, alleen heb ik dat met vrouwen
0
geplaatst: 22 november 2023, 10:56 uur
Kaaasgaaf schreef:
Dat nummer is wel echt de vreemde eend in de bijt, was drie jaar geleden al los uitgebracht en is dus ook een stuk ouder dan de rest. En toch, hoe vaker ik het voorbij hoor komen - ik skip uit principe nooit songs - des te meer ik de functie ervan voor dit album begrijp: soms zorgt zo’n nummer dat een beetje uit de toon valt - denk maar aan klassieke platen van the beatles of r.e.m., staat ook altijd wel zo’n maffig licht-irritantig liedje tussen - voor een prikkelend contrast dat het geheel nog meer reliëf geeft.
(quote)
Dat nummer is wel echt de vreemde eend in de bijt, was drie jaar geleden al los uitgebracht en is dus ook een stuk ouder dan de rest. En toch, hoe vaker ik het voorbij hoor komen - ik skip uit principe nooit songs - des te meer ik de functie ervan voor dit album begrijp: soms zorgt zo’n nummer dat een beetje uit de toon valt - denk maar aan klassieke platen van the beatles of r.e.m., staat ook altijd wel zo’n maffig licht-irritantig liedje tussen - voor een prikkelend contrast dat het geheel nog meer reliëf geeft.
Ik heb er geen enkele moeite mee om nummers te skippen. Als dat voor mij een album beter maakt doe ik dat graag. Ik speel mijn muziek af middels een muziekprogramma waarin je heel makkelijk een nummer op standaard skippen kan zetten (Roon). Vaak is dat maar 1 nummer per album, hoogstens twee; die ik dan écht irritant vind. Zoals deze Suzie Mullen. Het zal ongetwijfeld een functie hebben op dit album, maar voor mij werkt die averechts.
0
geplaatst: 23 november 2023, 11:23 uur
brt schreef:
Ik heb er geen enkele moeite mee om nummers te skippen. Als dat voor mij een album beter maakt doe ik dat graag. Ik speel mijn muziek af middels een muziekprogramma waarin je heel makkelijk een nummer op standaard skippen kan zetten (Roon). Vaak is dat maar 1 nummer per album, hoogstens twee; die ik dan écht irritant vind. Zoals deze Suzie Mullen. Het zal ongetwijfeld een functie hebben op dit album, maar voor mij werkt die averechts.
(quote)
Ik heb er geen enkele moeite mee om nummers te skippen. Als dat voor mij een album beter maakt doe ik dat graag. Ik speel mijn muziek af middels een muziekprogramma waarin je heel makkelijk een nummer op standaard skippen kan zetten (Roon). Vaak is dat maar 1 nummer per album, hoogstens twee; die ik dan écht irritant vind. Zoals deze Suzie Mullen. Het zal ongetwijfeld een functie hebben op dit album, maar voor mij werkt die averechts.
Maar na hoeveel luisterbeurten besluit je dan dat zo'n nummer standaard geskipt moet worden? Soms heeft het toch ook even de tijd nodig? Ik ben het omgekeerde als echte vinylluisteraar; natuurlijk komt het ook wel eens voor dat een nummer mij echt niet aanspreekt, maar het moet wel echt heel irritant zijn wil ik de moeite opbrengen om op te staan en de naald te verplaatsen. En vaak genoeg komt het omgekeerde voor, zeker bij een heel goede plaat blijkt het aanvankelijk mindere nummer na verloop van tijd tot favoriet uit te groeien.
0
geplaatst: 24 november 2023, 10:05 uur
Daarom heb ik ook geen platenspeler 
Ik speel albums ook vaak op shuffle, als ik de volgorde uit mijn hoofd ken. Niet alle albums hoor, maar vaak wel.
En in dit geval had ik na 3x dit nummer gehoord te hebben al door dat dit een (misplaatst) buitenbeentje is wat de sfeer en flow van het album in de weg zit.
Heel vaak heb ik ook dat als een album dan bijv langskomt via Tidal of Spotify - en ik het nummer dus niet op skippen heb kunnen zetten - ik hetzelfde nummer weer slecht of ronduit irritant vind. Dus ik ben niet bang dat ik pareltjes mis ofzo.
Overigens blijf ik dit album draaien. Erg mooi. Alleen die drone op het einde vind ik wat saai. Dus die skip ik ook vaak.
Ik speel albums ook vaak op shuffle, als ik de volgorde uit mijn hoofd ken. Niet alle albums hoor, maar vaak wel.
En in dit geval had ik na 3x dit nummer gehoord te hebben al door dat dit een (misplaatst) buitenbeentje is wat de sfeer en flow van het album in de weg zit.
Heel vaak heb ik ook dat als een album dan bijv langskomt via Tidal of Spotify - en ik het nummer dus niet op skippen heb kunnen zetten - ik hetzelfde nummer weer slecht of ronduit irritant vind. Dus ik ben niet bang dat ik pareltjes mis ofzo.
Overigens blijf ik dit album draaien. Erg mooi. Alleen die drone op het einde vind ik wat saai. Dus die skip ik ook vaak.
0
CHIEP (crew)
geplaatst: 19 december 2023, 18:56 uur
Op YT krijg ik geen antwoord, dus hier eens proberen: weet iemand soms wie de backings zingt op "Burial Bleak"?
1
geplaatst: 20 december 2023, 10:03 uur
CHIEP schreef:
Op YT krijg ik geen antwoord, dus hier eens proberen: weet iemand soms wie de backings zingt op "Burial Bleak"?
Op YT krijg ik geen antwoord, dus hier eens proberen: weet iemand soms wie de backings zingt op "Burial Bleak"?
Het gaat hier, zoals al meer het geval was bij King Creosote, om de bevallige Hannah Fisher. Ze beschikt niet alleen over een fantastische stem maar ook over heel wat talent als violiste. Ze treedt ook op samen met Idlewild.
Je ziet ze hier trouwens aan het werk met stem en viool:
Hannah Fisher .
0
geplaatst: 27 december 2023, 14:57 uur
Zijn stemklank doet mij sterk denken aan Steve Hogarth van Marillion. Voor mij een aangename verrassing
* denotes required fields.
* denotes required fields.