Drive, She Said - Drivin' Wheel (1991)

Een eerste kennismaking met Drive, She Said voor mij, al herinner ik me wel wat oude artikelen in de Aardschok over dit duo: Mark Mangold en Al Fritsch.

Mangold maakt sinds een tijdje deel uit van House of Lords en bracht met die band het sterke Saints & Sinners uit, een dampende pot klassieke hardrock met wervelend toetsenwerk. Ik ken hem ook van Touch, dat in 1980 een sterke pomprock/AOR-plaat afleverde.

Driving wheel is de tweede cd van Drive, She Said. Je kunt ergens horen dat dit niet een echte band is, Mangold en Fritsch speelden alles zelf in. De eerste keer vond ik het als een demo klinken, maar wel een goeie demo.

Drivin' wheel biedt een gelikte mix van ballads en rockers, zoals in de jaren voor 1991 heel gewoon was. De aangezette, bronstig hese wijze van zingen moet ik even aan wennen. Ik hoor er Foreigner en Whitesnake in terug, de stevige rockers (zoals het titelnummer) zijn steviger dan ik had verwacht. Flitsende gitaarsolo's, ook invloeden van Van Halen. De ballads bevallen me nog het beste, zoals When you love someone, wat prima zou werken op een montage van beelden uit Miami Vice, of It's Gonna Take a Miracle. MInder imposant is de versie van Bad Company's Can't get enough. HIer klinkt het duo als een aardige coverband, meer niet. Veil of Tears is weer typische hardrock anno 1987-1991, who-oa-oah-oh-oh! Ik hou daar wel van en Drive, She Said doet het goed.

Het geluid hierop bevalt me beter als de meeste Frontiers producties van pakweg de laatste 20 jaar.

Dit is inderdaad ook nog een fijn album van ze. Althans, zo staat het in mijn gedachten. Al jaren niet meer gehoord dus eerst maar weer eens luisteren. Weet nog wel dat ik de cover van Can't get enough altijd met afstand de minste track op het album vond. Zoals hierboven al mooi omschreven klinken ze daar als een aardige coverband.

Het bovenstaande geldt voor mij ook. Al jaren niet meer geluisterd, maar die magere Bad Company-cover staat mij ook nog bij. Hadden ze niet hoeven doen, dan liever een eigen compositie.
Dat-ie geluidstechnisch beter is dan de gemiddelde Frontiers-release verbaast mij niet. 1991 is een jaar waarin in dit genre nog standaard goedklinkende producties werden afgeleverd.

Toevallig kocht ik dit album tegelijk met Can't look back, van Trevor Rabin (1989), ook zo'n doe-het-zelvende multi-instrumentalist. Klinkt ook statisch en gekunsteld, datzelfde gevoel heb ik bij Drive She Said. Op zich geen diskwalificatie, beide albums bevallen me prima en tegenwoordig zijn er zoveel éénpersoonsbands, dit waren in principe pioniers.

Bij de video voor Think of Love is trouwens wel een hele band te zien. Weet iemand wie dat allemaal waren achter die zonnebrillen en dat weelderige haar? Het is een vermakelijke clip, tenenkrommend en toch leuk.

Drive She Said - Think of Love

Vermakelijke oldschool hardrockclip inderdaad. Geen idee wie dat zijn, want veel studiomuzikanten herkennen we nu eenmaal niet van gezicht. Op zich lijkt Drive She Said een tweemansproject van Mangold (toetsen, drums) en zanger Al Fritsch (zang, gitaar). Maar het CD-boekje meldt dat ene Paul St. James op de meeste nummers bas speelt, Aldo Nova soleert op Hard to hold en o.a. Fiona en Benny Mardones (die twee zijn alleen bekend bij melodic rock-diehards, denk ik) meehelpen met de achtergrondvocalen. Op Discogs kom ik nog een paar andere namen tegen die me niets zeggen.