Danny Vera - DNA (2023)

Al meer dan twintig jaar brengt de Middelburgse singer-songwriter Danny Vera muziek uit zonder concessies. Uiteindelijk bracht het samen met John Verhoeven (aka Mercy John) geschreven nummer Roller Coaster, het grote succes. Niet alleen is het nummer inmiddels meer dan 100 miljoen gestreamd op Spotify en bereikte het nummer de hoogste positie in de Top2000 van 2020, maar bezorgde het hem platina platen en een uitverkochte Ziggo Dome.

Het nieuwe album DNA ligt niet in het verlengde van voorganger The New Now, het heeft een andere vibe. Bij het ontstaan merkte Danny dat de liedjes wat authentieker zijn, meer richting rock ‘n’ roll en blues. Bij het opnemen stond het spelplezier voorop en werd het live opgenomen. Omdat hij niet te lang bij zijn jonge dochter vandaan wilde zijn, huurde hij voor de opnames de schouwburg van Middelburg af. Toen de opnamelocatie eenmaal geregeld was, liet hij producer Frans Hagenaars overkomen met een mobiele studio en werd er een karrenvracht aan oude gear verzameld, zoals vintage microfoons en gitaren.

De zestien liedjes voor het album werden in slechts twee maanden tijd in zijn eentje geschreven. Normaal doet Danny daar zo’n twee jaar over. De muziek heeft wat meer ruwe randjes dan we van hem gewend zijn. De basis wordt gevormd door Reyer Zwart (contrabas), JP Hoekstra (elektrische gitaar) en Benny Bakker (drums). Af en toe aangevuld met heerlijk saxspel van Jan Kooper, pianospel van Henk Hulzebosch en wat soulvolle achtergrondzang van Raquel Brown en Aldiner Laurent.

Uiteraard ontbreken op DNA de klassieke Danny Vera ballades niet, zoals de fraaie songs Pullin’ Me Back en Shadow Light. Favoriete tracks zijn misschien wel Firefly vanwege het fraaie gitaarspel van JP Hoekstra en Switchblade vanwege het lekkere saxspel van Jan Kooper. DNA bevat een zestiental ijzersterke songs, Danny’s fraaiste album tot nu toe. Wie nog kaartjes voor een liveoptreden wil hebben de komende tijd moet er snel bij zijn, er zijn alleen nog wat kaartjes over voor het optreden in de Ziggo Dome, de rest is al uitverkocht.

Bron : Music that needs attention - musicthatneedsattention.blogspot.com

DNA is de titel van het nieuwste album van Danny Vera. Voor dit album wilde Vera teruggaan naar het meer authentieke geluid van de americana en rock-‘n-roll uit de jaren vijftig en zestig. Om dat geluid te benaderen, maakte hij bij de opnames gebruik van instrumenten en opnametechnieken van weleer. Vera: ’Ik merkte al snel dat er een andere sfeer ontstond in de liedjes, vergeleken met het vorige album The New Now. Het was wat authentieker, meer rock-‘n-roll en blues en zo moesten de liedjes dus ook klinken, zo authentiek mogelijk.’ Origineel klinkt DNA misschien niet, maar authentiek en overtuigend zeker wel.

DNA laat in zestien liedjes een bonte, maar samenhangende verzameling aan muziekstijlen de revue passeren. Folk, country, blues, rock-‘n-roll, rockabilly en rootsmuziek zijn allemaal terug te vinden op het album. En hoewel het ene lied beter uit te vintage-verf komt dan de andere, bevatten alle zestien liedjes onmiskenbaar het DNA van Danny Vera. DNA trapt af in Jerry Lee Lewis-stijl met het lied Beggin’ For Trouble, waarin Vera de bitterzoete kant van de ‘wat je ziet is wat je krijgt’-mentaliteit bezingt. ‘Sometimes I am thinkin’ I should listen to you/But makin’ mistakes is just what I do’ is zowel oprecht als weinig wrikbaar en toch voel je tussen de regels door ook een verlangen naar het beter willen doen. Beggin’ For Trouble is een sterke, aantrekkelijke song die wordt gevolgd door If Only, dat meer in Presley-stijl wordt gespeeld en gezongen. De idiomatische zinnen ‘Been around the world for a couple of times/Sailed through all the storms, rolling Dutch when land was dry’ zijn typerend voor de schrijfstijl van Vera: niet per se origineel of spitsvondig, maar wel authentiek en boordevol zeggingskracht. En bovendien kun je er zo ontzettend lekker ongegeneerd in zwelgen. Wat een genot!

Het eerste rustpunt wordt verzorgd door Like It Always Was. Een akoestische ballade met smaakvolle, sfeerversterkende elektrische gitaarklanken richting het eind van het lied. Danny Vera in Danny Vera-stijl; veel mooier en ingetogen liefdevol zul je ze van Nederlandse bodem niet snel vinden. Titelsong DNA neemt je in aanvang mee naar het kale, desolate en dorre landschap uit de film The Good, The Bad And The Ugly om vervolgens in galop uiting te geven aan wat verscholen ligt in het DNA van de hoofdpersoon in het lied: de diepgewortelde drang tot het schrijven van liedjes als creatieve expressie van zijn innerlijke wereld. Ongetwijfeld is de tekst van de titeltrack autobiografisch en beschrijft Vera de kern van zichzelf.

Tweede rustpunt op de plaat is Pullin’ Me Back. ‘And although I am free, there’s always something pullin’ me back to you’ zingt Vera in The Everly Brothers-achtige romantische, honingzoete jarenvijftigsfeer. De tekst mag dan eenvoudig in het gehoor klinken, maar schijn bedriegt. Pullin’ Me Back heeft een eenvoudig akkoordenschema en de herhaling van de akkoorden maakt het lied toegankelijk. Het gebruik van rustige gitaarbegeleiding, de intieme zangstijl en eenvoud van de woorden dragen bij aan de oprechte emotie en de kracht van het sentiment dat Vera wil overbrengen. Het vermogen om betekenis te creëren met deze ogenschijnlijk eenvoudige middelen, tekent het talent van de Zeeuw.

DNA kwam tot stand op een andere manier dan gebruikelijk voor Vera. De plaat is opgenomen in de Stadsschouwburg in Middelburg, alwaar alle zestien nummers per stuk in één take zijn opgenomen, zonder overdubbing, autotune of andere opnametechnieken. In bijna elk lied is dit te horen, maar in When You’re Crying komt deze manier van opnemen het best tot zijn recht. Direct, rauw en energiek. Zonder toeters en bellen focust de aandacht zich automatisch op de kenmerkende stem van Vera, die zich op When You’re Crying af en toe lekker ongegeneerd overschreeuwt. Tot slot is er dan nog Away als afsluiter, waarin Vera onder begeleiding van licht Hawaiiaanse klanken de voldane luisteraar in slaap wiegt.

DNA is zonder twijfel Vera’s beste album tot nu toe. De zestien afwisselende en toch samenhangende, uitgebalanceerde liedjes op DNA klinken tegelijkertijd authentiek en hedendaags. Grote afwezige ten opzichte van zijn vorige album The New Now zijn de strijkpartijen. Deze keer geen aanzwengelende violen of stemming drukkende cello’s. Juist deze afwezigheid zorgt ervoor dat het geluid van DNA meer open, spontaan en puur klinkt. DNA, het deoxyribonucleïnezuur, wordt ook wel het mystieke alfabet van het leven genoemd. Het vormt een taal die fluistert in de cellen van al wat leeft. Het zal vast niet de reden zijn geweest voor Vera om zijn album om deze reden DNA te noemen, maar er zitten wel overeenkomsten in. De zestien liedjes op DNA vormen namelijk de taal die fluistert wat in Danny Vera leeft. Het is zíjn DNA dat het verhaal vertelt over aanpassing en strijd, het verhaal van liefde en verbondenheid. Vanuit de kern, zijn kern.

Danny Vera - DNA - nieuweplaat.nl

Sympathieke gast die Danny Vera; de recensie en Interview in OOR gelezen.
Wat betreft de muziek.......die op zijn lijf geschreven en bijna letterlijk zijn DNA. Het moet wel je smaak zijn en om eerlijk te zijn is het niet helemaal mijn smaak. Ik heb het album nu 3x voorbij laten komen en dan groeit ie wel, dus wie weet. Ik breng zeker een stem uit; ook al is het niet helemaal mijn smaak kan ik de muzikaliteit wel beoordelen.

Ben ik de enige, of is dit album echt dramatisch geproduceerd. Ik kan er slecht naar luisteren. Het klinkt alsof ik bij een concert ben, maar Danny en de band in een andere ruimte staan. Of anders uitgelegd: alsof er een deken over de box is gelegd. Echt onbegrijpelijk.

Ik heb meer het idee dat dit gewoon niet je smaak is.

Wat is dit een heerlijke plaat, genieten van begin tot eind. Prima afwisseling tussen uptempo en rustiger werk. Moeilijk om er een etiket op te plakken; de ene keer is het onvervalste rock-n-roll, dan wordt het wat country-achtig, dan weer richting de blues(rock).
Track 12 is overigens een dikke knipoog naar een klassieker die groot gemaakt is door CCR.

Met de woorden And I will go, to farthest place on earth I know. I can travel all the roads, you see. ‘Cause I know you’re there with me komt de Zeeuwse singer-songwriter Danny Vera met het nummer Roller Coaster vier jaar geleden in de publieke belangstelling. KPN’s reclamefilmpje tijdens de eerste lockdown met een ode aan NEderland, waarin het emotionele nummer voorkwam doet nog een extra schepje bovenop. Een definitieve doorbraak voor de man met de vethuif, die inmiddels meer dan twintig jaar aan de muzikale weg timmert is dan uiteindelijk een feit. Inmiddels verkoopt hij zalen als AFAS Live en Carré met gemak uit.

Of het succesverhaal een vervolg krijgt met een nieuwe en schitterende viool versie van Like It Always Was, valt nog af te wachten. Het nummer, dat afkomstig is van Vera’s zestien nummers tellende nieuwe plaat DNA, werd namelijk ingezet voor een kerst-commercial van een vaderlandse supermarkt, waarin we de tweelingbroers Thomas en William zien, die in elkaars buurt wonen maar gescheiden door een onuitgesproken twist langs elkaar leven.

Bleef Vera´s achterliggend werk productioneel soms aan de veilige en oppervlakkige kant laat zijn recente wapenfeit een veel losser en imperfect geluid horen. Authentiek en warm met zoals hijzelf noemt ´ouwe gear opgenomen in een leegstaand Middelburgs theater. Een aangenaam nieuw album met meer verdomd goede rock ´n roll, die in een keer met zijn band en producer Frans Hagenaars is vastgelegd. Live met oneffenheden. Uptempo voor de heupen en intiem voor de super-emotionele softie.